Drzewiak czarnostopy (Dendrolagus bennettianus) – gatunek ssaka z podrodziny kangurów (Macropodinae) w obrębie rodziny kangurowatych (Macropodidae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1887 roku brytyjski zoolog Charles Walter De Vis nadając mu nazwę Dendrolagus Bennettianus (De Vis użył tej nazwy już w 1886 roku, nie podał jednak definicji taksonu i dlatego stanowi ona nomen nudum). Miejsce typowe to rzeka Daintree, Queensland, w Australia. Holotyp to skóra o sygnaturze QM J307 z kolekcji Muzeum Queenslandu.
Badania oparte na danych genetycznych umiejscawiają D. bennettianus jako takson siostrzany w stosunku do D. lumholtzi i razem tworzą klad, który jest grupą siostrzaną dla reszty gatunków z rodzaju Dendrolagus.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Dendrolagus: dendron „drzewo”; λαγως lagōs „zając”. bennettianus: George Bennett (1804–1893), brytyjski chirurg, botanik i zoolog.
Zasięg występowania Drzewiak czarnostopy występuje w północno-wschodnim Queenslandzie od rzeki Daintree na północ poza Cooktown i na zachód do Mount Windsor Tableland.
Morfologia Jest największym nadrzewnym torbaczem Australii. Długość ciała (bez ogona) samic 54–70,5 cm, samców 72–74,8 cm, długość ogona samic 63,1–83 cm, samców 82–84,5 cm; masa ciała samic 6,3–10,6 kg, samców 11,5–13,4 kg. Wierzch ciała ciemnobrązowy; podbródek, gardło i spód ciała jaśniej ubarwione. Stopy są czarne. Czoło szarawe, ponadto na pysku, ramionach, szyi i z tyłu głowy występuje rdzawe zabarwienie. U nasady ogona znajduje się czarna plama, która od strony spodniej ma odcień jaśniejszy.
Ekologia Środowisko życia Zamieszkuje wyżynne lasy deszczowe oraz lasy nadbrzeżne.
Tryb życia Drzewiaki Bennetta prowadzą nocny tryb życia. Po drzewach poruszają się bardzo zwinnie, są zdolne skoczyć na odległość 9 metrów, by dostać się na gałąź sąsiedniego drzewa. Swego długiego ogona używają jako narządu równowagi podczas poruszania się między gałęziami drzew. Na ziemi poruszają się skacząc z ciałem pochylonym do przodu i ogonem podwiniętym do góry.
Jako jedne z niewielu wyraźnie terytorialnych kangurów, dorosłe samce utrzymują terytoria o powierzchni do 25 hektarów, które pokrywają się z terytoriami kilku samic. Praktycznie wszystkie dorosłe samce noszą na swych ciałach blizny po licznych sporach o terytoria, niektórym nawet brakuje uszu. Obszary zajmowane przez dorosłe samice nie pokrywają się. Pojedynczej samicy towarzyszą jedynie młode lub dorosły samiec. Drzewiaki spędzają dzień wysoko w gałęziach drzew, które opuszczają w nocy, gdy udają się na żer.
Odżywiają się liśćmi drzew z rodzajów Ganophyllum, Aidia i Schefflera oraz opadłymi owocami.
Samica rodzi co roku jedno młode, które jest z nią przez okres 2 lat, w tym pierwsze 9 miesięcy spędza w torbie matki. Dorosłe samce nie zajmują się potomstwem; jednak zaobserwowano samce towarzyszące młodym, które straciły matki. Drzewiaki są zdolne do reprodukcji przez okres około 20 lat.
Zagrożenia i ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii NT ( ‘bliski zagrożenia’). W przeszłości zagrożeniem dla tego gatunku były polowania rdzennych mieszkańców Australii. Obecnie zagrożeniami dla tego ssaka są niszczenie ich siedlisk.
Uwagi
Przypisy
Nazwy polskie za:
Kategoria:Kangurowate Kategoria:Ssaki Australii