Renault Clio – samochód osobowy klasy aut miejskich produkowany pod francuską marką Renault od 1990 roku. Od 2025 roku produkowana jest szósta generacja pojazdu.
Pierwsza generacja
thumb|225px|left|Renault Clio I – tył thumb|225px|left|Renault Clio I po drugim liftingu thumb|225px|left|Renault Clio I – tył po drugim liftingu thumb|225px|left|Renault Clio Williams
Renault Clio I zostało po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowane w 1990 roku jako następca Renault 5.
Nazwa Clio wywodzi się od Klio, greckiej muzy historii. Pojazd zyskał duże uznanie w oczach dziennikarzy, którzy nagrodzili go tytułem „Samochód roku 1991”. W początkowej fazie produkcji, samochód oferowano z benzynowymi silnikami o pojemnościach 1.1 l (oznaczenie C1E), 1.2 l (E5F, E7F) i 1.4 l (E6J, E7J), oraz wysokoprężnym silnikiem o pojemności 1.9 l (F8Q). Z czasem gamę jednostek napędowych uzupełniły silniki o pojemności 1.8 l (F3P), oraz stosowane w usportowionych wersjach jednostki szesnastozaworowe 1.8 16V (F7P w Clio 16V), oraz 2.0 16V (F7R w limitowanej wersji Clio Williams).
W marcu 1994 roku Renault Clio zostało poddane modernizacji, w wyniku której pojawił się model o oznaczeniu „Phase II” (faza druga). Zmiany obejmowały zewnętrzne elementy wystroju nadwozia (m.in. atrapa chłodnicy, listwy boczne, tylne lampy, lusterka zewnętrzne), a także drobną kosmetykę wnętrza (nowe wzory tapicerki, przełączniki itp.). Powiększono też wyposażenie z zakresu bezpieczeństwa biernego (m.in. zastosowano pirotechniczne napinacze pasów bezpieczeństwa). Z oferty zniknął przestarzały silnik 1.1 l. W 1996 roku dokonana została ostatnia modernizacja Clio, czego efektem był model „Phase III” (faza trzecia). Zmiany widoczne były przede wszystkim w przedniej części pojazdu. Pojawiły się nowe, większe reflektory, atrapa chłodnicy zintegrowana ze zderzakiem, oraz inne detale jak trzeci stop na tylnej klapie. Wzmocniono elementy płyty podłogowej oraz nadwozia co zaowocowało znacznym poprawieniem bezpieczeństwa. Gama silnikowa została uzupełniona o nową konstrukcję benzynową o pojemności 1149 cm³ (D7F). W tej wersji Clio I produkowane było do 1998 roku. Renault Clio pierwszej generacji zostało wyprodukowane w 4 milionach egzemplarzy.
Wersje wyposażeniowe RL – podstawowa RN – średnia RT – wysoka S – lekko usportowiona wersja na bazie Clio 1.4 RN RTi – usportowiona, z ośmiozaworowym silnikiem 1.4 l (E7J) o mocy ok. 80 KM RSi – usportowiona, z ośmiozaworowym silnikiem 1.8 l (F3P) o mocy 109 KM (od roku 1995- 107 KM) 16V lub 16s – sportowa, z silnikiem 1.8 16V (F7P) o mocy 136 KM (16v katalizator) lub 140 KM (16s) (tylko „Phase I” i „Phase II”) RC (inaczej „Societe”) – dwuosobowa wersja dostawcza
Wersje specjalne Baccara – luksusowa wersja Clio I (m.in. skórzana tapicerka, klimatyzacja, wspomaganie kierownicy) dostępna z ręczną i automatyczną skrzynią biegów i silnikami o pojemności 1.4 (E7J) oraz 1.8 l (F3P). Williams – limitowana, sportowa edycja z silnikiem 2.0 16V (F7R) o mocy 150 KM (tylko „Phase I” i „Phase II”). Campus Graffiti – wersja Clio dla młodzieży dostępna w kolorach (białym, czarnym, malinowa czerwień, wrzosowy błękit). Be Bop – wersja Clio I dostępna od marca 1994 roku. Nadwozie: 3 i 5 drzwiowe. Silniki: benzynowy 1.2 i 1.4 oraz wysokoprężny 1.9. Wprowadzone wyposażenie seryjne: środkowe nawietrzniki, nowa środkowa konsola, gniazdo zapalniczki, 3-ramienna sportowa kierownica, wycieraczka tylnej szyby, sygnalizacja nie zgaszenia świateł po wyłączeniu silnika, oświetlenie bagażnika, drzwi częściowo pokryte tkaniną, niebieski dywanik. Oasis Chippie Mexx Grand Prix – wyprodukowano 500 sztuk. Napędzany był silnikiem F7P 1.8 16V. Jedynym dostępnym kolorem był niebieski metalizowano-perłowy. Takie auta najczęściej trafiały do miłośników Renault. MTV – tylko Phase 3. Bardzo rzadka wersja na Amerykę Łacińską. Samochód został wyposażony w aluminiowe felgi, dwie poduszki powietrzne, dodatkowe zegary oraz przyzwoite nagłośnienie. Maxi paradise – tylko Phase 3 (2 poduszki powietrzne, wspomaganie kierownicy, centralny zamek z pilotem, instalacja audio, szyberdach, charakterystyczne srebrne pełne kołpaki).
Silniki Silnik Poj. skok. (cm³) Układ paliwowy Kod silnika Moc kW/KMPrędkość max(km/h) Max. moment obrotowy Lata prod. Wersje nadwoziowe C1E 1.1 8v 1108 Gaźnik C1E 700 34/46 przy 5250 obr./min160 80 Nm przy 2500 obr./min 1991–1994 B/C/S571 C1E 700 36/49 przy 5250 obr./min160 80 Nm przy 2500 obr./min 1992 D7F 1.2 8v 1149 Wtrysk wielopunktowy D7F 730 40/54 przy 5250 obr./min170 93 Nm przy 2500 obr./min 1996–1998 357K/Y, 557K/Y, 657K D7F 730 43/58 przy 5250 obr./min180 93 Nm przy 2400 obr./min 1996–1998 E5F 1.2 8v 1171 Gaźnik E5F 710 44/60 przy 6000 obr./min180 85 Nm przy 3500 obr./min 1990–1996 B/C/S572 E5F 716 43/58 przy 6000 obr./min180 85 Nm przy 3500 obr./min 1990–1996 B57N E7F 1.2 8v 1171 Wtrysk jednopunktowy E7F 700 E7F 708
E7F 750 43/58 przy 6000 obr./min180 85 Nm przy 4000 obr./min 1990–1998 357F/G/J/L/R, 557F/G/J/L/R, B57A/S, C57A/S, S57A E7F 706 40/54 przy 6000 obr./min170 83 Nm przy 3500 obr./min 1991–1996 B57R, C/S57R C3G 1.2 8v 1239 Wtrysk jednopunktowy C3G 720 40/54 przy 5300 obr./min170 90 Nm przy 2800 obr./min 1996 B/C/S577 E6J 1.4 8v 1390 Gaźnik E6J 712 E6J 713
E6J 718
E6J 760 57/78 przy 5750 obr./min190 108 Nm przy 2750 obr./min 1990–1998 557B, B/C573, B57P, B/C57T E7J 1.4 8v 1390 Wtrysk jednopunktowy E7J 710 E7J 711 59/80 przy 5750 obr./min200 107 Nm przy 3500 obr./min 1991–1998 B/C57B E7J 601 E7J 718
E7J 719
E7J 754 58/79 przy 5750 obr./min190 107 Nm przy 3500 obr./min 1991–1998 B57P/Y, C57Y E7J 756 E7J 757 55/75 przy 5750 obr./min190 107 Nm przy 3500 obr./min 1991–1998 B/C57J F2N 1.7 8v 1721 Gaźnik F2N 770 68/92 przy 5750 obr./min200 138 Nm przy 3000 obr./min 1991–1993 B/C574 F7P 1.8 16v 1764 Wtrysk wielopunktowy F7P 722 99/135 przy 6500 obr./min210 158 Nm przy 4250 obr./min 1991–1996 C57D [16v] F7P 720 103/140 przy 6500 obr./min220 165 Nm przy 4250 obr./min 1991–1996 C575 [16s] F3P 1.8 8v 1783 Wtrysk wielopunktowy F3P 758 79/107 przy 5500 obr./min210 150 Nm przy 2750 obr./min 1995–1998 357E/V, C57H [RSi] Wtrysk jednopunktowy F3P 755 66/90 przy 5750 obr./min200 144 Nm przy 2750 obr./min 1990–1996 357A/D, 557A/D, B/C578, 3/557A 1794 Wtrysk jednopunktowy F3P 710 F3P 714 65/88 przy 5750 obr./min200 142 Nm przy 2750 obr./min 1991–1998 B57C/U, C57C/U F3P 754 FSP 755 66/90 przy 5750 obr./min200 144 Nm przy 2750 obr./min 1994–1998 3/557U F3P 710 70/95 przy 5750 obr./min200 142 Nm przy 2750 obr./min 1991–1998 C57C Wtrysk wielopunktowy F3P 712 80/109 przy 5500 obr./min210 155 Nm przy 4250 obr./min 1993–1995 C579 [RSi] F7R 2.0 16v1998Wtrysk wielopunktowy F7R 700 108/147 przy 6100 obr./min230 175 Nm przy 4500 obr./min 1994–1998 C57M [Williams] F8Q 1.9 8v [diesel]1870 Wtrysk pośredni F8Q 678 40/54170 b. d. 1997–1998 657H F8Q 730 F8Q 732 47/64 przy 4500 obr./min170 118 Nm przy 2250 obr./min 1991–1998 B576/L, C576/L, S576/L F8Q 676 F8Q 692 F8Q 696 48/65 przy 4500 obr./min180 118 Nm przy 2250 obr./min 1996–1998 657N/M, 3/557N 2DB [elektr.] – – 2DB 701 21/30b.d b.d. 1996–1998 5/657W
Druga generacja
thumb|225px|left|Renault Clio II – tył thumb|225px|left|Renault Thalia thumb|225px|left|Renault Clio II po liftingu thumb|225px|left|Renault Clio II – tył po liftingu thumb|225px|left|Renault Clio II po drugim liftingu thumb|225px|left|Renault Clio II – tył po drugim liftingu thumb|225px|left|Renault Clio II po trzecim liftingu thumb|225px|left|argentyńskie Renault Clio Mio thumb|225px|left|Renault Clio V6
Renault Clio II został po raz pierwszy zaprezentowany wiosną 1998 roku.
Zaprojektowany od podstaw samochód wyróżniał się nowoczesną stylistyką, wyraźnie nawiązującą do poprzednika. Gama silników składała się ze zmodernizowanych jednostek 1.2 l (D7F) i 1.4 l (E7J) znanych z poprzedniej generacji Clio, oraz 1.6 l (K7M) i 1.6 16V (K4M) stosowanych wcześniej w większym modelu Renault Mégane. Dostępne były też silniki wysokoprężne – wolnossący oraz turbodoładowany – o pojemności 1.9 l. W 2000 roku pojawiła się jednostka 1.4 16V (K4J), natomiast rok później 1.2 16V (D4F), która zastąpiła ośmiozaworowy silnik 1.4 l (E7J). Także w 2000 roku pojawiła się sportowa wersja Clio II o nazwie Sport. Napędzana była silnikiem o pojemności 2.0 l (F4R) i mocy 172 KM. Pozwalała rozpędzać Clio do 100 km/h w czasie 7,3 sekundy i osiągać prędkość 220 km/h.
W 2001 roku wprowadzono na rynek wersję V6 z silnikiem o mocy ponad 230 KM z modelu Laguna, zmodyfikowanym przez oddział Renault Sport. Moc pojazdu przenoszona była z centralnie umieszczonego silnika tuż za przednimi fotelami na tylną oś. Wersja V6 standardowo wyposażona była w 17-calowe aluminiowe felgi. Pojazd przyśpiesza do 100 km/h w czasie 6,4 s i osiąga prędkość maksymalną 235 km/h. W 2000 roku wprowadzono na rynek także wersję z czterodrzwiowym nadwoziem typu sedan, zwaną w zależności od rynku Renault Clio Symbol, Renault Clio Sedan lub Renault Thalia. W tym samym roku Clio II przeszło gruntowną modernizację, w wyniku której powstał model „Phase 2”. Zewnętrznie różnił się on całkowicie nową przednią ścianą nadwozia, tylnymi lampami, tylnym zderzakiem, listwami bocznymi i innymi detalami. Od nowa zaprojektowano wówczas wnętrze pojazdu, oraz wprowadzono zmiany w zawieszeniu oraz wyposażeniu odpowiedzialnym za bezpieczeństwo bierne. Od tego czasu Renault odeszło również od dotychczasowego systemu oznaczeń poziomu wyposażenia (RL, RN, RT itp.), na rzecz nowych określeń pochodzących z języka francuskiego (Authentique, Expression, Dynamique itp.). Nowością były turbodoładowane wysokoprężne jednostki napędowe typu common rail o pojemności 1.5 l (K9K) i mocach 65, 82 lub 100 KM. Stosowano je w modelach dCi. Wraz z liftingiem, ze współpracą z niemiecką firmą Porsche, zwiększono moc silnika V6 z 230 do 255 KM, dzięki czemu pojazd osiąga 100 km/h w czasie 5,8 s oraz prędkość maksymalną 250 km/h.
Kolejna modernizacja pojazdu miała miejsce jesienią 2003 roku, kiedy pojawił się model „Phase 3”. Zakres zmian był jednak niewielki i ograniczał się głównie do kosmetyki poprawiającej nieco wygląd samochodu (m.in. Delikatne przemodelowanie przedniego zderzaka czy „nerek” atrapy chłodnicy.). W tej formie auto dotrwało do 2005 roku, kiedy zaprezentowano jego następcę – Clio III. Nie spowodowało to jednak zakończenia produkcji Clio II.
Samochód po następnej modernizacji ("Phase 4"), po debiucie Clio III był w dalszym ciągu oferowany na niektórych rynkach pod nazwą Clio Storia lub Clio Campus (m.in. w Polsce). Aby unowocześnić przestarzałą sylwetkę Renault zmieniło lekko wygląd wersji Storia/Campus. Zmianie uległ tył,przód oraz podzespoły. Następca modelu Thalia został zaprezentowany w 2008 roku na bazie modelu II, a nie III generacji.
Kolejna modernizacja (Phase V), miała miejsce w 2009 roku. W związku z liftingiem zmieniono zderzaki, przemodelowano atrapę chłodnicy, dodano chromowane akcenty na zewnątrz i wewnątrz pojazdu, oraz wprowadzono wspomaganie kierownicy jako seryjne, już w podstawowej odmianie.
W 2012 roku podczas targów motoryzacyjnych w São Paulo zaprezentowano model Clio Mercosur/Clio Mio będący zmodernizowanym modelem drugiej generacji. Auto przeznaczone jest na rynek Ameryki Południowej. Pojazd otrzymał nowy pas przedni z nowymi reflektorami oraz atrapą chłodnicy, a także nowy pas tylny z nowymi lampami i klapą bagażnika.
Wersje wyposażeniowe Wersje (Phase 1) RL RN (RTA) RT (RTE) RXT RXE f Sport MTV Tech Far Tech Road (klimatyzacja, 4 poduszki, fotele kubełkowe, CD radio, tylna kanapa dzielona, centralny zamek z konsoli i kluczyka, szyby atermiczne dymione zieleń, lakier perłowy metalizowany, halogeny przeciwmgielne, reflektory podwójne soczewkowe, silnik 1.2 16v 75 KM) Tech Run Initiale Societe (dostawcza)
Wersje (Phase 2, 3 i 4) Access Alize All Inclusive Authentique Dynamique Expression Extreme / Billabong Fairway Privilege Initiale Initiale Paris Sport Sport Jean Ragnotti Cup Trophy Societe (dostawcza)