Sopatros z Apamei (, zm. przed 337 rokiem) – filozof neoplatoński, który przed badaniami był zaliczany do syryjskiej szkoły Jamblicha, ale teraz traktuje się jako przedstawiciel szkoły pergamońskiej. Znalazł się w Konstantynopolu na dworze Konstantyna Wielkiego i nakłaniał go, aby przyłączył się do tradycyjnego politeizmu, za co został skazany na karę śmierci.
Według niektórych źródeł pochodził z syryjskiej Apamei. Był autorem dzieła O losie oraz o tych, którzy bez swej zasługi znaleźli się w dobrym lub złym położeniu oraz przeznaczonego dla nauczycieli i retorów dwutomowego leksykonu z wyimkami z różnych autorów. W latach 20. IV wieku zaczął działać na dworze cesarskim w Konstantynopolu, a około roku 330 znalazł się u szczytu swej kariery, będąc doradcą Konstantyna Wielkiego. Ostatecznie przed 337 rokiem został jednak stracony z rozkazu tego samego cesarza. Przyczyny takiej decyzji Konstantyna nie są do końca znane. Wedle jednej z wersji Sopatros mógł być przywódcą zorganizowanej frakcji pogańskiej działającej na dworze, z którą chciał się rozprawić cesarz. Wedle innej, został oskarżony o uprawianie magii. Źródłem tych oskarżeń mógł być albo prefekt , albo grupa nieprzychylnych Sopatrosowi dworzan.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Filozofowie IV wieku Kategoria:Neoplatończycy Kategoria:Straceni