Rosja uczestniczyła w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1994 do 2021. Reprezentant wybierany był wewnętrznie przez nadawcę publicznego lub poprzez krajowe eliminacje. Konkurs był nadawany przez dwóch rosyjskich nadawców publicznych: Pierwyj kanał oraz Wszechrosyjską Państwową Kompanię Telewizyjną i Radiową (RTR).
Rosja dziewięciokrotnie znalazła się na podium Konkursu Piosenki Eurowizji: duet t.A.T.u. z utworem „Nie wier´, nie bojsia” (2003), grupa Serebro z „Song #1” (2007) piosenkarz Siergiej Łazariew z „You Are the Only One” (2016) oraz w (2019) z „Scream” zajęli trzecie miejsca; Alsou z piosenką „Solo” (2000), Dima Biłan z „Never Let You Go” (2006), Buranowskije Babuszki z „Party for Everybody” (2012) i Polina Gagarina z „A Million Voices” (2015) zajęły drugie miejsca; Dima Biłan z utworem „Believe” wygrał 53. Konkurs Piosenki Eurowizji w 2008. Dzięki temu Rosja była organizatorem konkursu w 2009 w Sportowym Kompleksie „Olimpijskij” w Moskwie.
Ze względu na słaby rezultat Rosja nie została dopuszczona do udziału w konkursie trzykrotnie: w 1996, 1998 i 1999. Najgorszy wynik Rosji odnotowano w 2018, kiedy Julija Samojłowa z piosenką „I Won’t Break” nie zakwalifikowała się do finału konkursu jako jedyna reprezentantka w historii udziału kraju w konkursie. 25 lutego 2022 kraj został zdyskwalifikowany z udziału w konkursie w związku z wkroczeniem wojsk rosyjskich na Ukrainę. Następnego dnia Rosja wystąpiła z EBU, co uniemożliwia dalsze uczestnictwo i transmisję konkursów.
Historia Rosji w Konkursie Piosenki Eurowizji Lata 90. Rosja zadebiutowała na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1994 z utworem „Wiecznyj strannik” w wykonaniu Judif. Został on zaprezentowany jako 23. w kolejności i zajął dziewiąte miejsce z wynikiem 70 punktów, najwięcej z nich (10) otrzymując od Polski. Rosyjscy jurorzy przyznali maksymalną liczbę 12 punktów zwycięskiej piosence Irlandii – „Rock 'n' Rolls Kids” w wykonaniu Paula Harringtona i Charlie McGettigana.
W 1995, podczas konkursu w Dublinie, Rosję reprezentował Filipp Kirkorow z piosenką „Kołybielnaja dla wułkana”. Występował z szóstym numerem startowym i uzyskał 17 punktów (10 z Norwegii, 6 z Chorwacji i 1 z Cypru), które przełożyły się na 17. miejsce. Jurorzy z Rosji przyznali maksymalną liczbę 12 punktów norweskiej propozycji „Nocturne” w wykonaniu Secret Garden.
W 1996 wprowadzono nowe zasady do Konkursu Piosenki Eurowizji – wszystkie państwa, oprócz gospodarza (Norwegii), przeszły wewnętrzną rundę kwalifikacyjną, podczas której komisja sędziowska wysłuchała studyjnych wersji kompozycji wszystkich uczestników i wybrała spośród nich finałowe 22 utwory. Rosyjska propozycja „Ja, eto ja” Andrieja Kosinskijego zdobyła w tym etapie 14 punktów i zajęła 26. miejsce, tym samym nie zakwalifikowała się do finału konkursu.
Podczas 42. Konkursu Piosenki Eurowizji zrezygnowano z przeprowadzania rundy kwalifikacyjnej do finału. Rosję reprezentowała Ałła Pugaczowa z utworem „Primadonna”, który zajął 15. miejsce z wynikiem 33 punktów, w tym najwyższą notą (12) od jurorów ze Słowenii. Głosy Rosji przyznali także: Holandia (8 punktów), Estonia (7), Austria (5) i Norwegia (1).
W 1998 Rosja chciała wysłać reprezentanta na 43. Konkurs Piosenki Eurowizji, lecz kraj nie miał prawa uczestnictwa w konkursie ze względu na słaby wynik z poprzedniego roku. Nieoficjalnie mówi się, że wtedy miała pojechać Tatiana Owsienko z utworem „Sołnce mojo”. Rosja nie uczestniczyła także w 44. Konkursie Piosenki Eurowizji.
Lata 2000–2009 Rosja powróciła do konkursowej stawki Konkursu Piosenki Eurowizji po dwuletniej przerwie. Reprezentantką kraju w 45. Konkursie Piosenki Eurowizji w Sztokholmie została Alsou z utworem „Solo”, z którym w maju zajęła drugie miejsce w finale po zdobyciu 155 punktów, w tym maksymalnej noty 12 punktów z Rumunii, Malty, Cypru i Chorwacji. W Rosji, jako w jednym z ostatnich pięciu krajów, nadal pozostano przy głosowaniu jurorów, a w niemal wszystkich pozostałych państwach zastąpiono go głosowaniem telefonicznym.
Reprezentantem kraju w 46. Konkursie Piosenki Eurowizji w Kopenhadze został wybrany wewnętrznie utwór „Lady Alpine Blue” zespołu Mumij Troll. 12 maja reprezentanci zajęli 12. miejsce w finale, zdobywając łącznie 37 punktów, w tym najwięcej od Litwy (10 pkt). Chociaż EBU wprowadzała kolejne modyfikacje systemu głosowania oraz zaproponowała wszystkim krajom użycie systemu 50:50 (50% głosów należało do telewidzów, a 50% – do jurorów), Rosja wciąż pozostawała przy tradycyjnej wersji wybierania faworytów wyłącznie przez powoływanie komisji jurorskiej, które tym razem najwyższą notę przekazało francuskiej propozycji „Je n’ai que mon âme” Natashy Saint-Pier.
Reprezentant Rosji na 47. Konkurs Piosenki Eurowizji został wybrany wewnętrznie przez telewizję publiczną. Zgłoszenia do wewnętrznego konkursu trwały do 15 lutego, nadesłano 11 742 kandydatur, spośród których w marcu wybrała została piosenka „Northern Girl” zespołu Priemjer-ministr (na czas konkursu nazwę zmieniono na Prime Minister, aby nadać jej międzynarodowe brzmienie). Utwór trafił na pierwsze miejsce krajowych list przebojów. Szefową rosyjskiej delegacji została Jelena Archipowa. W maju grupa wystąpiła podczas koncertu finałowego, zdobyła 55 punktów i zajęła 10. miejsce. Po finale konkursu wokaliści wydali oświadczenie, w którym swój wynik tłumaczyli wysokim napięciem, zmęczeniem oraz wypalaniem części zespołu, a występ uznali za szczyt góry lodowej z powodu dużej ilości wywiadów z mediami i męczących prób do finału.
Rosyjski nadawca w 2003 wybrał reprezentanta wewnętrznie. 8 marca ogłosił, że na 48. Konkursie Piosenki Eurowizji będzie go reprezentował zespół t.A.T.u z utworem „Nie wier´, nie bojsia” autorstwa Marsa Łazara, Iwana Szapowałowa i Walerija Polijenki. Chociaż początkowo krajowy nadawca zapewnił, że wokalistki zaśpiewają piosenkę w języku angielskim, ostatecznie zmieniono decyzję i potwierdzono, że na konkurs zostanie wysłana rosyjskojęzyczna wersja singla. EBU wymogła na zespole zmianę kontrowersyjnych fragmentów piosenki. Po przyjeździe do Rygi, gdzie odbywał się konkurs, reprezentantki wywoływały poruszenie swoim skandalicznym zachowaniem podczas tygodnia poprzedzającego koncert finałowy. Wokalistki nie przestrzegały harmonogramu prób, przerywały występy, niechętnie uczestniczyły na konferencjach prasowych. Zdaniem obserwatorów, zachowanie wokalistek było jedynie zaplanowaną, odgrywaną częścią ich wizerunku. Na początku wtorkowych prób dziennikarze wygwizdali artystki tuż po tym, jak te skrytykowały wygląd sceny oraz prace świateł w Skonto Olympic Hall, w piątek zaś zostały wybuczane za przerwanie próby, słaby wokalnie występ oraz brak zainteresowania przygotowaniami. Organizatorzy zapowiedzieli, że jeżeli podczas występu na żywo wokalistki dopuszczą się kontrowersyjnych zachowań (np. homoseksualnego pocałunku), ich prezentacja zostanie zastąpiona zapisem z próby generalnej. Podczas nagrywania próby na scenie wystąpiła jednak tylko Jelena Katina, ponieważ Julija Wołkowa została przewieziona do szpitala z powodu problemów z gardłema. Podczas prób Wołkową zastępowała estońska wokalistka Katja Netajeva. Piosenka była jednym z faworytów imprezy. 24 maja grupa t.A.T.u. uzyskała jednak wysoki, trzeci wynik z 164 punktami na koncie. Maksymalną sumę 12 punktów otrzymała od: Chorwacji, Ukrainy, Łotwy, Estonii oraz Słowenii. Wielka Brytania oraz Irlandia nie przyznały propozycji żadnego punktu. Rosyjskie jury ponownie najwyższą notę przekazało rumuńskiej propozycji, tym razem piosence „Don’t Break My Heart” Nicoli. Po finale koncertu Pierwyj kanał zgłosił protest przeciwko wynikom konkursu. Rosyjski nadawca publiczny podejrzewał manipulację głosami w Irlandii, gdzie punkty przyznali krajowi jurorzy, a nie telewidzowie. Według Pierwszego Kanału pojawiły się różnice między głosami widzów a [irlandzkiego] nadawcy Raidió Teilifís Éireann (RTÉ). Stanowisko rosyjskie uważało, że zamiana punktacji publiczności na głosy sędziów (spowodowana zbyt późnym dostarczeniem wyników televotingu) wpłynęła na mniejszą liczbę punktów od Irlandii dla propozycji t.A.T.u., a co za tym idzie, przegraną duetu. Do zwycięstwa zabrakło reprezentantkom Rosji trzech punktów. thumb|Julija Sawiczewa w finale 49. Konkursu Piosenki Eurowizji, maj 2004 Pod koniec lutego 2004 pojawiły się pogłoski, że reprezentantem kraju podczas 49. Konkursu Piosenki Eurowizji będzie zespół Smash!!. Nadawca rozważał także wysłanie na konkurs wykonawcy lub zespołu z Ukrainy, jednak w marcu potwierdził, że w konkursie wystąpi Julija Sawiczewa z utworem „Believe Me” autorstwa Brendy Loring i Maxima Fadeeva. Z powodu dużej liczby krajów zainteresowanych udziałem w imprezie, podczas 49. Konkursu Piosenki Eurowizji po raz pierwszy wprowadzono półfinał.Dzięki zajęciu miejsca w pierwszej jedenastce przez zespół Tatu podczas konkursu w 2003 roku, reprezentantka nie musiała brać udziału w półfinale i miała gwarantowane miejsce w finale. Piosenka zdobyła 11. miejsce, zdobywając łącznie 67 punktów, w tym maksymalną notę 12 punktów od Białorusi. Podczas występu towarzyszyło jej czterech tancerzy, a choreografię sceniczną przygotował Kamel Ouali