William John Locke (ur. 20 marca 1863, zm. 15 maja 1930) – angielski pisarz. Autor popularnych powieści romantycznych i obyczajowych, których akcja często rozgrywa się w środowiskach artystycznych i bohemicznych, przede wszystkim we Francji. Największy sukces przyniósł mu bestseller The Beloved Vagabond (1906), a wiele jego powieści doczekało się adaptacji filmowych w erze kina niemego.
Życiorys William John Locke urodził się 20 marca 1863 w Cunningsbury St George w Demerara w Gujanie Brytyjskiej. Jako dziecko został wysłany do Anglii, następnie powrócił do Trinidad, gdzie uczęszczał do Queen’s Royal College. W wieku 16 lat ponownie przeniósł się do Anglii, by kontynuować edukację.
Studiował matematykę w St John’s College (Cambridge) na Uniwersytecie Cambridge, którą ukończył z wyróżnieniem w 1884 roku. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel w szkołach prywatnych. W 1890 roku poważnie zachorował na gruźlicę, która towarzyszyła mu przez resztę życia.
W 1897 roku objął stanowisko sekretarza Royal Institute of British Architects (RIBA), które piastował do 1907 roku. Sukces literacki pozwolił mu porzucić pracę administracyjną i poświęcić się wyłącznie pisarstwu. Zmarł 15 maja 1930 w Paryżu we Francji na raka, gdzie spędzał ostatnie lata życia.
Twórczość Locke zadebiutował w 1894 roku powieścią At the Gate of Samaria, jednak prawdziwy sukces przyszedł dopiero z publikacją The Beloved Vagabond w 1906 roku, która stała się międzynarodowym bestsellerem. Powieść opowiada historię ekscentrycznego artysty-włóczęgi i jego przygód we Francji, łącząc elementy romansu, humoru i sentymentu.
W licznych swych powieściach (częściowo tłumaczonych na język polski), których akcja odbywa się głównie we Francji („The Beloved Vagabond” (1906), „The Mountebank” (1921)) z upodobaniem przedstawia życie awanturników i cyrkowców. Do jego najpopularniejszych dzieł należą również: Septimus (1909), opowiadająca o niezwykłym wynalazcy, Simon the Jester (1910), Stella Maris (1913) oraz The Rough Road (1918).
Styl pisarski Locke’a charakteryzował się lekkością narracji, humorem i optymizmem, co czyniło jego powieści atrakcyjnymi dla szerokiej publiczności. Jego bohaterowie często należeli do środowisk artystycznych i bohemicznych, co nadawało utworom egzotyczny i romantyczny charakter. Pisarz celowo unikał realizmu społecznego i pesymizmu, preferując opowieści o niezwykłych postaciach i szczęśliwych zakończeniach. Chambers Biographical Dictionary napisał o jego „długiej serii powieści i sztuk teatralnych, które dzięki czarującemu stylowi i sentymentalnym tematom odniosły wielki sukces zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i Stanach Zjednoczonych”.
Adaptacje filmowe Popularność powieści Locke’a zaowocowała licznymi adaptacjami filmowymi, szczególnie w erze kina niemego. Najsłynniejszą adaptacją była Stella Maris (1918) w reżyserii Marshalla Neilana, z Mary Pickford w podwójnej roli głównej – zarówno tytułowej sparaliżowanej dziewczyny, jak i sierotki Unity Blake. Film wyprodukowany przez Mary Pickford Film Corporation okazał się wielkim sukcesem kasowym. Powieść została ponownie zekranizowana w 1925 z Mary Philbin w roli głównej.
W 2004 powstała współczesna adaptacja opowiadania Ladies in Lavender w reżyserii Charlesa Dance’a, z Judi Dench i Maggie Smith w rolach głównych. Opowiadanie zostało pierwotnie opublikowane w zbiorze Far-Away Stories w 1916 roku. Film otrzymał nominacje do nagród i cieszył się uznaniem krytyków, szczególnie za występy obu aktorek.
Inne ważniejsze adaptacje:
The Beloved Vagabond – trzy ekranizacje: 1915, 1923 i 1936 (z Maurice Chevalier w roli głównej) The Morals of Marcus (1915) – reż. Edwin S. Porter, z Marie Doro, produkcja Famous Players Film Company The Coming of Amos (1925) – reż. Paul Sloane, produkcja Cecil B. DeMille The White Dove (1920) – reż. Henry King, z H.B. Warner The Oath (1921) – reż. Raoul Walsh, na podstawie powieści Idols
Przypisy
Kategoria:Brytyjscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1863 Kategoria:Zmarli w 1930