thumb|170px|Świadkowie Jehowy drukują Biblię i swoje publikacje we własnych drukarniach w ponad 1100 językach i używają w działalności prowadzonej w 240 krajach i terytoriach thumb|170px|Świadkowie Jehowy udostępniają swoje publikacje nieodpłatnie – także w miejscach publicznych Publikacje Świadków Jehowy – publikacje o tematyce biblijnej wydawane przez Towarzystwo Strażnica. Publikacje te pełnią dwojaką funkcję: służą przekazywaniu jednolitych nauk całej społeczności oraz przedstawianiu nauk wspólnoty osobom spoza niej, niezapoznanym jeszcze z głoszonymi przez nią naukami.
Świadkowie Jehowy swoje wierzenia upowszechniają nieodpłatnie głównie za pomocą Biblii i opartych na niej książek, czasopism, broszur, traktatów (ulotek informacyjnych) oraz środków multimedialnych i serwisu internetowego jw.org*.
Wydawnictwa Świadków Jehowy są publikowane w wersji drukowanej oraz online w przeszło 1100 językachDo całkowitej liczby języków nie zalicza się podwójnie tych języków, które posługują się różnymi alfabetami (np. serbski (alfabet grażdanka) i serbski (alfabet łaciński) są liczone jako jeden język, chociaż serwis jw.org udostępniany jest w dwóch wersjach pisma j. serbskiego). (źródło).Świadkowie Jehowy wydają publikacje w przeszło 1100 językach, w tym w ponad 130 językach indiańskich używanych w Ameryce Łacińskiej (źródło)., w tym w 106 językach migowych, a w przeszło 50 językach także w wydaniach brajlowskich lub w innych wersjach dla niewidomych i niedowidzących. W serwisie jw.org są udostępnione do bezpłatnego pobrania w różnych formatach. Są dostępne również w takich językach, w których nie wydano przedtem żadnej innej publikacji. Serwis jw.org w listopadzie 2019 roku był dostępny w 821 językach, co oznaczało, że jest przetłumaczony na najwyższą liczbę języków spośród wszystkich serwisów internetowych świata.
Celem wydawania tych publikacji jest pomoc w zrozumieniu Biblii i zwrócenie uwagi na jej praktyczną wartość w życiu.
Wszystkie publikacje Świadków Jehowy są redagowane w języku angielskim przez Komitet Redakcyjny Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy, a następnie tłumaczone na inne języki. Ciało Kierownicze sprawuje również nadzór nad tłumaczeniem publikacji, czym zajmują się zespoły liczące ponad 6000 tłumaczy i personelu pomocniczego. Zespoły tłumaczy pracują w Biurach Oddziału oraz w ponad 400 Biurach Tłumaczeń w ponad 150 krajach, które funkcjonują tam, gdzie jest używany dany język**. Następnie publikacje są drukowane w 9 własnych drukarniach położonych w Ameryce Północnej oraz Południowej, Afryce, Azji i Europie*.
Historia Rozpoczęcie wydawania czasopisma „Strażnica” w 1879 roku ważnym wydarzeniem w początkach działalności Badaczy Pisma Świętego. Wcześniej Charles Taze Russell, wraz z grupą przyjaciół utrzymywał łączność z Nelsonem Barbourem, sam będąc współredaktorem i finansujący publikowanie Zwiastuna Poranka, którego Barbour był redaktorem. Gdy jednak Barbour podważył biblijną naukę o odkupieniu dzięki ofierze Jezusa Chrystusa i nie dał się przekonać do zmiany stanowiska w kilkumiesięcznej debacie na łamach czasopisma, Russell wycofał wsparcie dla Zwiastuna Poranka i rozpoczął wydawanie własnego czasopisma „Zion’s Watch Tower and Herald of Christ’s Presence” („Strażnica Syjońska i Zwiastun Obecności Chrystusa”), czasopismo, które z czasem, jako „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, stało się najbardziej rozpowszechnionym czasopismem religijnym na świecie.
W 1880 zaczęto drukować pierwszy z serii traktatów, mających rozbudzić w ludziach zainteresowanie tematyką biblijną. W związku z planowaną szerszą działalnością, w 1881 roku Russell założył Towarzystwo Strażnica, której pierwszym prezesem został W.H. Conley, a Russell był sekretarzem i skarbnikiem. Towarzystwo to miało pełnić funkcję zarówno oficyny wydawniczej, ale też wspierać „szerzenie prawd biblijnych w wielu językach”. Jeszcze w tym samym roku wydrukowano ponad 1 200 000 traktatów, często o dużej objętości. W krótkim czasie publikacje te rozpowszechniono w około 30 językach na kilku kontynentach.
W roku 1886 Russell opublikował książkę Boski Plan Wieków, pierwszy z sześciu napisanych przez siebie tomów, które stały się znane jako Wykłady Pisma Świętego. W latach 1887–1898 cztery z nich, a także Strażnicę i traktaty biblijne, Russell publikował w oficynie wydawniczej Tower Publishing Company, której był właścicielem. W 1898 roku prawo własności tego wydawnictwa przeniósł na pensylwańskie Towarzystwo Strażnica. Do 1916 roku łączny nakład wszystkich tomów Wykładów osiągnął 9 384 000 egzemplarzy.
thumb|Wykłady Pisma Świętego, wraz z książką Dokonana tajemnica (wyd. 1886–1917) Po śmierci Russella, w 1917 roku wydano siódmy tom Wykładów Pisma Świętego, pt. Dokonana tajemnica, oparty częściowo na nieopublikowanych wcześniej analizach biblijnej Księgi Objawienia (Apokalipsy) dokonanych przez Russella. Zainteresowanie nią było tak duże, że nakład wkrótce osiągnął 850 000 egzemplarzy. Publikacja między innymi potępiała zaangażowanie duchownych chrześcijaństwa w rekrutację żołnierzy walczących w pierwszej wojnie światowej. Książka wkrótce została zakazana w Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych. Wzrastał też podsycany przez duchowieństwo sprzeciw wobec tego wyznania. W wyniku ostrej krytyki kleru zawartej w tej, jak i w innych książkach, począwszy od 1918 Europę i Amerykę Północną objęła fala ataków na wyznawców. 7 maja tego samego roku decyzją władz federalnych Stanów Zjednoczonych J.F. Rutherford i siedmiu jego współpracowników zostało aresztowanych i osadzonych w więzieniu federalnym w Atlancie w stanie Georgia.
Więzieni członkowie Towarzystwa Strażnica zostali zwolnieni 25 marca 1919 roku. W tym samym roku rozpoczęto wydawanie czasopisma The Golden Age („Złoty Wiek”, obecnie znane jako „Przebudźcie się!”).
Od 1912 wydawane są również publikacje dla niewidomych. W 19 językach publikacje Towarzystwa Strażnica są wydawane brajlem. W 1914 zrealizowano pierwszy 8-godzinny film „Fotodrama stworzenia”, który w tym samym roku obejrzało ponad 9 mln widzów w różnych częściach świata.
Od 1920 publikacje są drukowane w ich własnych drukarniach na świecie, w których pracują wolontariusze.
W 1934 zaczęto korzystać w działalności kaznodziejskiej ze specjalnie zaprojektowanych gramofonów i płyt z nagranymi publikacjami, tzw. kazaniami (92 różnych wykładów).
W czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu publikacje te – z narażaniem życia – były przemycane do obozów koncentracyjnych, łagrów i więzień, często w formie zminiaturyzowanej lub jako mikrofilmy.
W różnych okresach były one w wielu krajach (a w kilku nadal są) zakazane przez władze, dlatego też Świadkowie Jehowy drukowali je w podziemiu (w latach 1950–1989 również w Polsce).
Po 1945 nastąpił znaczny wzrost nakładu i skala rozpowszechniania ich publikacji, co spowodowało duże zmiany technologiczne i organizacyjne w procesie produkcji.
W 1950 rozpoczęto wydawanie Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata, a w następnych latach filmów, przezroczy, kaset magnetofonowych, płyt CD i DVD. W latach 50. XX w. zaczęto wydawać publikacje wielobarwne, z większą ilością ilustracji, a w latach 70. XX w. w technice offsetowej. Pod koniec lat 50. XX w. rozpoczęto publikowanie wydawnictw do nauki czytania i pisana w krajach, w których panuje analfabetyzm. Od 1960 wydawane są zaproszenia na Pamiątkę. W latach 70. XX w. skonstruowano system wielojęzycznego fotoskładu MEPS. W latach 90. XX w. rozpoczęto wydawanie publikacji w językach migowych, a następnie w formie elektronicznej (również w Internecie jako audiobooki).
Wiele publikacji osiąga nakład ponad 100 mln egz., w kilkuset językach. Niektóre są umieszczone w Księdze rekordów Guinnessa (Rekordy wydawnicze). Są one wydawane w ramach ogólnoświatowej działalności edukacyjnej, wspieranej dobrowolnymi datkami. Świadkowie Jehowy korzystają z nich w czasie działalności kaznodziejskiej, rozpowszechniając je nieodpłatnie w 240 krajach i terytoriach zależnych (liczba według podziału terytorialnego, jaki stosują w swych sprawozdaniach rocznychPomimo powrotu Hongkongu i Makau pod zarząd Chin, te dwa terytoria objęte są odrębną statystyką, ponieważ działalność Świadków Jehowy na ich obszarze jest zalegalizowana, w odróżnieniu od pozostałego obszaru Chin.). Na ogół co miesiąc skupiają się na rozpowszechnianiu jednej lub kilku wybranych publikacji. Ich treść omawiają też na swoich spotkaniach religijnych – zwykle za pomocą pytań i odpowiedzi.
Tylko w ciągu minionej dekady łączny nakład wszystkich publikacji Świadków Jehowy wyniósł ponad 20 miliardów egzemplarzy. Każdego roku wydają ich prawie półtora miliarda egzemplarzy, a w samym tylko roku 2015 – 4,5 miliarda. Ich publikacje i filmy otrzymały liczne nagrody i dyplomy uznania na wystawach, festiwalach, konkursach oraz od stowarzyszeń pozarządowych i rządów kilku krajów (które korzystają z nich w programach edukacyjno-szkoleniowych*****).
Historia w Polsce
Co najmniej od 1904 wydaje się publikacje w języku polskim; najpierw były to traktaty i ulotki. W latach 1907–1909 wydano szereg innych publikacji (m.in. skrócone wydanie pierwszego tomu Wykładów Pisma Świętego). Od 1915 wydawana jest „Strażnica”. W 1921 wydano po polsku nowy śpiewnik. Treść dyskusji podjętej i przegranej przez teologów jezuickich 10 sierpnia 1922 w Krakowie została wydana w formie broszury pt. „Bitwa na niebie” w nakładzie 10 000 egzemplarzy, nie licząc późniejszych dodruków.
Od 1925 po polsku zaczęło się ukazywać regularnie czasopismo „Złoty Wiek”. Do 1933 czasopismo to było drukowane w Szwajcarii i sprowadzane do Polski. Przez krótki czas „Złoty Wiek” był dostępny również w sprzedaży w kioskach ulicznych wraz z prasą światową i szeroko reklamowany na ulicach Warszawy i Łodzi. W 1929 dwóch arcybiskupów wystosowało petycję, wnoszącą o zakaz wydawania czasopisma „Złoty Wiek” w języku polskim. 24 października 1929 cofnięto debit pocztowy na jego sprowadzanie ze Szwajcarii*. 22 stycznia 1930 ponownie zezwolono na sprowadzenie czasopisma i rozsyłanie go pocztą. Gdy w 1933 uniemożliwiono sprowadzanie „Złotego Wieku” ze Szwajcarii, zaczęto drukować czasopismo w Łodzi. Jednak gdy po licznych konfiskatach czasopisma doszło do zakazu publikacji czasopisma i skazania redaktora odpowiedzialnego, Augustyna Raczka na 15 miesięcy więzienia, w miejsce „Złotego Wieku” 1 października 1936 zaczęto w Warszawie wydawać czasopismo pod tytułem „Nowy Dzień”, które ukazywało się do samego wybuchu II wojny światowej. Redaktorem nowego czasopisma został Ludwik Kinicki.
W 1937 zakazano wydawania „Strażnicy”, którą zaczęto wydawać nieoficjalnie.
W czasie II wojny światowej ich wydawnictwa były powielane i dystrybuowane konspiracyjnie, co wiązało się z wysokim ryzykiem represji ze strony władz okupacyjnych. „Strażnica” była powielana lub przepisywana ręcznie*. W KL Stutthof była tłumaczona przez Wilhelma Scheidera, gdy udawało się przemycić ją do obozu.
Po wojnie kontynuowano druk i dystrybucję literatury biblijnej. Na początku 1946 razem z pomocą humanitarną wysłano do Polski całe kartony Biblii, a nieco później tysiące egzemplarzy książki „Prawda was wyswobodzi” oraz 250 tysięcy egzemplarzy broszury „Religia zbiera wicher”.