Seweryn Ryszard Jaworski (ur. 22 maja 1931 w Warszawie) – polski opozycjonista i działacz związkowy.
Życiorys W 1950 ukończył liceum ogólnokształcące w Warszawie. W latach 1950–1952 pracował jako robotnik w Zakładach Aparatury Elektronicznej im. Georgi Dymitrowa. Od 1954 do 1964 był nauczycielem, w 1954 wstąpił też do Związku Nauczycielstwa Polskiego. W latach 1970–1981 pracował w Hucie Warszawa.
Od 1952 był członkiem PZPR i pierwszym sekretarzem POP w Szkole Szkutniczej w Pucku. W 1956 został z partii usunięty. Od września 1980 był wiceprzewodniczącym MKZ „Mazowsze”, a następnie wiceprzewodniczącym Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność” ds. socjalnych i współpracy z Kościołem. Był delegatem na I KZD w Gdańsku i od tego zjazdu członek Komisji Krajowej. Wspierał strajk studentów-podchorążych WOSP w Warszawie. Został internowany 13 grudnia 1981. Po zwolnieniu wszystkich internowanych został ponownie aresztowany 23 grudnia 1982 jako jeden z siedmiu działaczy związku (Andrzej Gwiazda, Marian Jurczyk, Karol Modzelewski, Grzegorz Palka, Andrzej Rozpłochowski i Jan Rulewski) oskarżanych o próbę obalenia przemocą ustroju PRL. Zwolniony przed terminem na mocy amnestii w lipcu 1984.
Był jednym ze współpracowników ks. Jerzego Popiełuszki. Przewodniczący Solidarności 80 Regionu Mazowsze. 15 maja 1986 został skazany na 2 lata więzienia za wzywanie do bojkotu wyborów. Pod koniec lat 80. XX wieku był przedstawicielem Solidarności Walczącej w Warszawie. W 1989 był przeciwnikiem rozmów Okrągłego Stołu. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Solidarności 80.
W 1993 współtworzył powstały z części struktur Solidarności 80, Chrześcijański Związek Zawodowy „Solidarność” im. Ks. Jerzego Popiełuszki, ostro protestujący przeciwko wyprzedaży kluczowych przedsiębiorstw kapitałowi zagranicznemu. W 1995 był współzałożycielem Ruchu Odbudowy Polski. Pełnił funkcję wiceprezesa tej partii. W wyborach w 1997 z jej listy bez powodzenia ubiegał się o mandat posła na Sejm w okręgu warszawskim.
Odznaczenia 11 listopada 1990 został uhonorowany przez prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 2006, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej, prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Komandorskim tego orderu.. W 2018 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Warszawie Kategoria:Amnestionowani przez władze komunistyczne w Polsce Kategoria:Członkowie Komisji Krajowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Członkowie władz regionalnych Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Członkowie Związku Nauczycielstwa Polskiego Kategoria:Delegaci na I Krajowy Zjazd Delegatów Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” Kategoria:Działacze Solidarności 80 Kategoria:Działacze Solidarności Walczącej Kategoria:Internowani w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1981–1982 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Osoby pozbawione członkostwa w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Pierwsi sekretarze POP PZPR Kategoria:Politycy Ruchu Odbudowy Polski Kategoria:Polscy hutnicy Kategoria:Polscy robotnicy Kategoria:Urodzeni w 1931