37 mm armata przeciwpancerna wz. 1930 (1-K) (ros. 37-мм противотанковая пушка образца 1930 года, 1-К) – pierwsza radziecka armata przeciwpancerna, używana była w początkowym okresie II wojny światowej.
Działo zostało zaprojektowane w niemieckich zakładach Rheinmetall w ramach kontraktu ze Związkiem Radzieckim na dostawę zestawu broni artyleryjskiej: armaty przeciwpancernej 37 mm armaty przeciwlotniczej 76 mm moździerza 152 mm haubicy 152 mm działka przeciwlotniczego 20 mm działka przeciwlotniczego 37 mm
Armata bazowała głównie na niemieckiej konstrukcji 3,7 cm PaK 36.
W Związku Radzieckim produkcję działa rozpoczęto w 1931, jednak początkowo z powodu braku doświadczenia z produkcją tego typu sprzętu proces przebiegał bardzo powoli i pod względem technicznym był wysoce niedoskonały. Ze 255 sztuk zbudowanych w 1931 żadna armata nie przeszła przez kontrolę jakości, w następnych latach zbudowano około 500 sztuk tej broni po czym zaprzestano produkcji tego działa na rzecz nowocześniejszej 45 mm armaty wz. 1932 (19-K). 1 stycznia 1936 roku Armia Czerwona posiadała 506 dział wz. 1930. Później dostawy dział kalibru 45 mm pozwoliły wycofać działa tego typu z uzbrojenia. Wycofane armaty wz. 1930 zostały zmagazynowane.
Armata wz. 1930 była używana przez krótki okres po niemieckim ataku na ZSRR. Była to już wówczas broń przestarzała – o niskiej przebijalności pancerza. Niemniej jednak zdobyte przez Wehrmacht egzemplarze były przez pewien czas używane pod nazwą 3.7cm Pak 158(r) (mogły używać niemieckiej amunicji 37 mm).
Amunicja Dostępna amunicja Rodzaj Model Masa, kg Masa ładunku wybuchowego, g Prędkość wylotowa pocisku, m/s Zasięg, m APHE M-160 0,66 9 820 5,600 odłamkowy O-160 0,645 22 825 5,750 kartacz Sz-160 0,928 30 kulek kartacz Sz-160 0,950 50 kulek
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie holowane działa przeciwpancerne Kategoria:Radziecka broń artyleryjska II wojny światowej