thumb|Świadkowie Jehowy głoszą od domu do domu (Portugalia)... thumb|... na ulicy (Ukraina)... thumb|... z publikacjami religijnymi na ulicy (Włochy)... thumb|...na bezpłatnych interaktywnych kursach biblijnychGłosiciel (wśród Świadków Jehowy, ang. publisher) – członek wspólnoty dopuszczony do udziału w działalności kaznodziejskiej (tzw. „głoszeniu”, m.in. głoszeniu od domu do domu). W języku polskim w orzecznictwie występuje określenie precyzyjne „głosiciel wyznania Świadków Jehowy”. Encyklopedia Britannica definiuje głosiciela jako członka lokalnej kongregacji (zboru), zwracając uwagę na obowiązek ewangelizacyjny dotyczący każdego członka wspólnoty. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że wszyscy ochrzczeni Świadkowie Jehowy są uznawani za członków wspólnoty, a szerokie rozumienie posługi religijnej obejmuje wszystkich ochrzczonych, bez klasycznego podziału na duchowieństwo i laików. Zarazem od ochrzczonych oczekuje się udziału w głoszeniu, jednak sam termin „głosiciel” nie jest ograniczony wyłącznie do osób po chrzcie, ponieważ obejmuje także osoby uczestniczące w tej działalności jeszcze przed chrztem. W literaturze socjologicznej opisuje się m.in. podział na „ochrzczonych głosicieli” (osoby po chrzcie, z obowiązkiem głoszenia) oraz „nieochrzczonych głosicieli” (osoby „na drodze” do publicznej działalności, ale bez obowiązku głoszenia).
W dokumentach unijnych termin i praktyka głoszenia pojawiają się m.in. w kontekście działalności kaznodziejskiej realizowanej przez odwiedzanie gospodarstw domowych (sprawa TSUE C-25/17, 10 lipca 2018).
Literatura związana ze wspólnotą definiuje głosiciela jako kaznodzieje Świadków Jehowy, ochrzczonego lub nieochrzczonego członeka zboru, który nieodpłatnie i dobrowolnie głosi dobrą nowinę o Królestwie Bożym. Odnosi się do osobistego oraz publicznego udziału w stosowaniu się do polecenia Jezusa Chrystusa, aby głosić „dobrą nowinę o Królestwie” ludziom „na całym świecie na świadectwo wszystkim narodom” (Mt 24:14; 28:19).
Według oficjalnych danych Świadków Jehowy w 2025 roku w całym świecie działalność kaznodziejską prowadziło 9 205 326 głosicieli należących do 119 652 zborów w 241 krajach i terytoriach (w Polsce 113 987 głosicieli w 1263 zborach).
Głosiciel musi spełniać określone wymagania, dotyczące zagadnień religijnych (organizacyjnych), biblijnych (doktrynalnych) i moralnych. Każdy głosiciel może mieć przydzielony teren do służby kaznodziejskiej, na którym powinien dotrzeć do jak największej liczby jego mieszkańców. Przydzielony teren może po jakimś czasie wymienić. Głosiciel, wyruszając do służby (przeważnie razem z drugim głosicielem), zwykle kieruje uwagę na „podstawowe prawdy z Biblii” oraz rozpowszechnia nieodpłatnie czasopisma „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, „Przebudźcie się!” i inne publikacje Świadków Jehowy oraz Biblie, zaprasza na zebrania do miejscowej Sali Królestwa, na kongres, na doroczną uroczystość Wieczerzy Pańskiej, bierze udział w specjalnych kampaniach informacyjnych, wyświetla krótkie filmy lub proponuje skorzystanie z bezpłatnego interaktywnego kursu biblijnego w określonym celu**.
Głosiciel dobrowolnie składa comiesięczne sprawozdanie ze służby kaznodziejskiej, w którym tylko potwierdza, że w danym miesiącu brał udział w jakiejkolwiek dziedzinie służby oraz podaje ilość prowadzonych z osobami zainteresowanymi tzw. bezpłatnych kursów biblijnychMisjonarze, nadzorcy obwodów i ich żony, pionierzy specjalni, pionierzy stali i pionierzy pomocniczy w sprawozdaniach dodatkowo podają liczbę godzin poświęconych w służbie..
Nie ma limitu na czas przeznaczony na służbę w danym miesiącu. Jednakże ochrzczeni głosiciele mogą zadeklarować, iż w danym miesiącu lub w dłuższym okresie przeznaczą określoną ilość czasu na głoszenie, pełniąc służbę w charakterze tzw. pionierów: pionierów pomocniczych lub pionierów stałych (tzw. pionierzy pełnoczasowi).
Głosiciele nie otrzymują wynagrodzenia za udział w działalności oraz nie są zatrudniani przez zbór ani żadną osobę prawną powiązaną ze Świadkami Jehowy. Określenie to nie jest stosowane jako tytuł czy zwrot honorowy.
Świadkowie Jehowy uważają, że głoszenie czyli obwieszczanie dobrej nowiny o Królestwie Bożym jest dziś najważniejszą działalnością prowadzoną na ziemi (Obj. 14:6, 7), przyczynia się do uświęcania imienia Jehowy Boga (Mt. 6:9), orędzie to odmienia życie ludzi i może prowadzić do ich wybawienia. Według nich, do głoszenia pobudza ich miłość do Jehowy i Jego imienia, do prawdy oraz do ludzi.
Historia W lipcu i sierpniu 1881 roku w „Strażnicy” opublikowano artykuł pod tytułem Czy głosisz? Oparte m.in. na Ewangelii Mateusza 24:14; 28:19–20 oraz Dziejach Apostolskich 1:8 rozważania wskazywały, że głównym zadaniem ówczesnych Badaczy Pisma Świętego powinno być głoszenie Dobrej Nowiny. Od roku 1881 zaczęto bezpłatnie rozpowszechniać swoje publikacje. Na kongresie w 1892 roku w Allegheny w Stanach Zjednoczonych około 400 osób z 20 amerykańskich stanów oraz z kanadyjskiej prowincji Manitoba – oprócz pięciu dni intensywnego studium Biblii – uczestniczyło w dwudniowym szkoleniu dla tzw. kolporterów (dawna nazwa pionierów), którzy rozprowadzali publikacje religijne – głównie „Strażnicę” oraz Biblie.
Jeszcze przed rokiem 1903 zachęcano wyznawców, aby starali się wręczać publikacje każdej napotkanej osobie. W kilku aglomeracjach amerykańskich odwiedzono każde mieszkanie w promieniu 15 km od centrum. Część wyznawców usługiwała w charakterze kolporterów. Od 1914 roku rozpoczęto zapraszanie na projekcje filmu Fotodrama stworzenia.
Od roku 1919 podkreślano, że w działalności kaznodziejskiej powinien brać udział każdy chrześcijanin. Na kongresie w 1919 roku powiedziano: Misją chrześcijanina na ziemi (...) jest głoszenie orędzia o sprawiedliwym Królestwie Pana, które zapewni błogosławieństwa całemu wzdychającemu stworzeniu. W artykule Służba jest rzeczą ważną w „Strażnicy” z 15 sierpnia 1922 roku (wydanie polskie z 1 października) wyjaśniono, jak ważne jest, by „czynnie dostarczać drukowane poselstwo ludowi i tłumaczyć mu przy drzwiach, dając świadectwo, że królestwo niebieskie jest tuż przed nami”. Podkreślono to również na kongresie w 1922 roku. Pomimo tego tylko część Badaczy Pisma Świętego głosiła od domu do domu – w roku 1922 co tydzień składało sprawozdanie z głoszenia 2712 osób. Wielu nie chciało głosić, traktując to zajęcie jako uwłaczające ich godności; niektórzy krytykowali tę metodę ewangelizacji. Z czasem, gdy dalej podkreślano wagę głoszenia, sporo z nich odłączyło się od głównej grupy Badaczy Pisma Świętego.
W 1926 roku najwyższa liczba głosicieli wyniosła 5937. W roku 1927 głosiciele zostali zachęceni do tego, by co niedziela poświęcać czas na działalność kaznodziejską. Od razu pojawiły się przeszkody. Wielu wyznawców w Stanach Zjednoczonych za to aresztowano. Pomimo tego rok później w Stanach Zjednoczonych nastąpił 53% wzrost ich liczby.
W następnych dziesięcioleciach w służbie do domu do domu brało udział coraz więcej głosicieli. W latach 1928–1932 dwa razy w roku organizowano tydzień wzmożonej aktywności, w którym pionierzy mieli osiągnąć cel 40 godzin spędzonych w służbie ewangelizacyjnej. W latach 30. XX wieku organizowano tzw. kampanie dywizjonowe, podczas których głosiciele z okolicznych zborów zjeżdżali się, by opracować teren. W 1932 roku wprowadzono karty świadectwa, a w 1934 roku zaczęto korzystać w działalności ewangelizacyjnej ze specjalnie zaprojektowanych do tego celu gramofonów i płyt z nagranymi kazaniami (92 różne wykłady).
W 1936 roku głosiciele po raz pierwszy zaczęli używać na szeroką skalę plakatów informacyjnych, które noszono głównie w dzielnicach handlowych.
Pierwszych pionierów specjalnych Towarzystwo Strażnica zaczęło wysyłać w 1937 roku. Ich zadanie polegało na odtwarzaniu w progach mieszkań wykładów biblijnych z płyt gramofonowych oraz na ponownym odwiedzaniu ludzi i prowadzeniu z nimi rozmów biblijnych. Na początku pionierzy specjalni skupiali się na dużych miastach, gdzie istniały już zbory Świadków Jehowy. Kilka lat później zaczęto kierować pionierów na tereny, gdzie Świadkowie Jehowy nie prowadzili działalności kaznodziejskiej. W 1939 roku trzystu pionierów specjalnych odtworzyło 4,5-minutowe przemówienie biblijne ponad pół miliona razy, dzięki czemu wysłuchało go przeszło milion osób. To zachęciło innych głosicieli do używania gramofonów i w rezultacie na ponad 47 000 urządzeń odtwarzano 92 różne wykłady biblijne. Wtedy też rozpoczęto rozpowszechnianie czasopisma „Pociecha” (obecnie: „Przebudźcie się!”). W styczniu 1939 roku wszyscy głosiciele zostali zachęceni, aby każdego miesiąca na służbę poświęcali 60 godzin. W lutym 1942 roku do szkolenia głosicieli wprowadzono Zaawansowany Kurs Służby Kaznodziejskiej (późniejsza: teokratyczna szkoła służby kaznodziejskiej; obecnie część „zebrania w tygodniu” pod nazwą „Chrześcijańskie życie i służba”).
W 1943 roku otwarto Biblijną Szkołę Strażnicy – Gilead.
Na początku lat 50. XX wieku w Stanach Zjednoczonych 28% ówczesnych Świadków Jehowy „ograniczało swoją działalność do rozpowszechniania ulotek i stania z czasopismami na ulicy. Ponad 40% uczestniczyło w służbie kaznodziejskiej nieregularnie, a nawet nie wyruszało do niej przez całe miesiące”. Dlatego w roku 1953 na międzynarodowym kongresie pod hasłem „Społeczeństwo Nowego Świata” w Nowym Jorku ówczesny prezes Towarzystwa Strażnica, Nathan H. Knorr, oznajmił, że jednym z głównych zadań wszystkich chrześcijańskich nadzorców jest pomaganie każdemu Świadkowi, by regularnie uczestniczył w służbie od domu do domu. Dla realizacji tego celu uruchomiono ogólnoświatowy program szkoleniowy. Dzięki temu zwłaszcza osoby, które nie głosiły od domu do domu, otrzymywały wskazówki, jak z obcymi ludźmi rozmawiać przy drzwiach na podstawie Biblii i wyjaśniać kwestie najczęściej poruszane przez mieszkańców. W rezultacie tego programu w ciągu dziesięciu lat liczba głosicieli na świecie wzrosła o 100%, liczba dokonywanych tzw. odwiedzin ponownych – o 126%, a liczba studiów biblijnych – o 150%.
W 1963 roku osiągnięto pierwszy milion głosicieli, 11 lat później liczba ta się podwoiła. W 1977 roku wprowadzono dla pełnoczasowych głosicieli Kurs Służby Pionierskiej.
W 1985 roku przekroczono liczbę 3 milionów głosicieli, pięć lat później – 4 milionów. W 1996 roku na całym świecie działało już ich 5 milionów. W 2000 roku przekroczono liczbę 6 milionów. W 2008 roku przekroczono liczbę 7 milionów, w 2014 roku – 8 milionów, a w 2024 roku – 9 milionów. Latem 2013 roku wdrożono ogólnoświatowy program świadczenia publicznego na terenie poszczególnych zborów oraz na terenie wielkomiejskim z pomocą wózków z bezpłatną literaturą biblijną (pierwszy pilotażowy program wprowadzono w 2001 roku Francji oraz w listopadzie 2011 roku na nowojorskim Manhattanie).
W związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 roku do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była tylko listownie, telefonicznie i w formie elektronicznej, a od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). W 2024 roku na całym świecie działało przeszło 9 milionów głosicieli w 240 krajach i terytoriach.
Służba pełnoczasowa