Hipoplazja (łac. hypoplasia, z , hipo – pod, tu: mało + , plasis – kształtować, formować, por. plastyczny), niedorozwój – typ niecałkowitej morfogenezy, polegający na zbyt słabym wykształceniu się narządu przebiegającym ze zmniejszeniem ilości komórek. Hipoplazji narządu często towarzyszy upośledzenie jego czynności. Hipoplazja narządów nierzadko wchodzi w skład obrazu klinicznego zespołów wad wrodzonych, może też stanowić wadę izolowaną. Termin wprowadzony przez Rudolfa Virchowa w 1870 roku.
Przykłady hipoplazji mikrocefalia, czyli małogłowie (microcephalia) hipoplazja żuchwy, czyli mikrognacja (micrognathia) hipoplazja warg (microcheilia) hipoplazja tarczycy (hypoplasia glandulae thyroideae) w zespole Di George'a mikrocja (microtia) – hipoplazja małżowin usznych mikroglosja (microglossia) – hipoplazja języka mikromelia (micromelia) – niedorozwój kończyn hipodaktylia (hypodactylia) – niedorozwój palców hipoplazja jąder (hypoplasia testium) w zespole Klinefeltera hipoplazja szkliwa (hypoplasia enameli) w hipoplazji Turnera hipoplazja płuca (hypoplasia pulmonis) zespół hipoplazji lewego serca.
Zobacz też agenezja aplazja hiperplazja
Bibliografia Lech Korniszewski, Dziecko z zespołem wad wrodzonych. Diagnostyka dysmorfologiczna, wyd. II, PZWL 2005 . Jerzy Stachura, Wenancjusz Domagała, Patologia znaczy słowo o chorobie, t. 1, Patologia ogólna. Wydawnictwo Polskiej Akademii Umiejętności, Kraków 2003. .
Kategoria:Embriologia Kategoria:Zaburzenia rozwoju Kategoria:Terminologia medyczna