Carl, hrabia Piper (ur. 29 lipca 1647 w Sztokholmie, zm. 29 maja 1716 w Szlisselburgu) – szwedzki polityk.
Życiorys Po ukończeniu Uniwersytetu w Uppsali wszedł w służby dyplomatyczne. Benedict Oxenstjerna (ambasador) zabrał go ze sobą do Rosji w 1673 roku. Piper szybko przyciągnął uwagę Karola XI.
W 1679 roku został sekretarzem handlu. W tym samym roku uszlachcono go. W 1689 został jednym z sekretarzy stanu. Karol XI polecił na łożu śmierci usługi Pipera swemu synowi (Karol XII) Piper zyskał posłuch u króla, który mu ufał bardziej niż jakiemukolwiek innemu ministrowi. W roku 1697 Piper został senatorem i zajął się sprawami wewnętrznymi.
W 1698 roku nadano mu tytuł hrabiego. W roku 1702 został kanclerzem uniwersytetu w Uppsali. Przez pierwszą połowę wojny północnej (1700–1721) był de facto pierwszym ministrem. Jako członek „szkoły politycznej”, którą stworzył Benedict Oxenstjerna, Piper był pacyfistą. Sprzeciwiał się próbom zdetronizowania Augusta II, najazdowi na Saksonię (1706) i Ukrainę (1708–1709). Nalegał na przyjęcie kolejnych ofert pokojowych, które wysyłał car Piotr Wielki. Karierę Pipera zakończyła bitwa pod Połtawą (1709), w której dostał się do niewoli. Ostatnie lata życia spędził jako jeniec w Rosji. Zmarł w twierdzy Szlisselburg 29 maja 1716 roku.
Jego dziećmi byli: Carl Fredrik Piper Charlotta Christina Piper (jej mężem został Ture Gabriel Bielke).
Bibliografia W.L. Svedelius, Count Carl Piper (Stockholm, 1869). https://runeberg.org/sbh/b0286.html
Kategoria:Urodzeni w 1647 Kategoria:Zmarli w 1716 Kategoria:Szwedzcy politycy Kategoria:Członkowie Szwedzkiej Rady Królewskiej Kategoria:Szwedzcy dyplomaci Kategoria:Więźniowie twierdzy w Szlisselburgu Carl Piper