Głębokość wnikania Londonów – odległość charakterystyczna dla danego nadprzewodnika, wykorzystywana do opisu pola magnetycznego w jego wnętrzu. Pozwala określić, jak szybko wartość indukcji magnetycznej maleje wraz z zagłębianiem się w nadprzewodnik. Pełni ona kluczową rolę w równaniach Londonów, które wiążą to pole z gęstością prądu w nadprzewodniku. Jest ona z definicji równa: Charles Kittel (2004). Introduction to Solid State Physics.,
gdzie: – głębokość wnikania Londonów, – masa nośnika ładunku, – przenikalność magnetyczna próżni, – koncentracja nośników ładunku, – ładunek elektryczny nośnika.
Typowe wartości głębokości wnikania leżą w przedziale od 50 do 500 nm.
Głębokość wnikania ma również fizyczną interpretację. Mianowicie, jeśli rozpatrzymy nadprzewodnik zajmujący półprzestrzeń, poza którym indukcja pola magnetycznego wynosi to w oparciu o równania Londonów można udowodnić, że indukcja magnetyczna wewnątrz nadprzewodnika w odległości od jego powierzchni wynosi:
Oznacza to zatem, że głębokość wnikania dla danego nadprzewodnika jest to odległość, na której pole wewnątrz niego maleje o czynnik
Nazwa pochodzi od nazwiska braci Fritza i Heinza Londonów, którzy wyprowadzili te równaniaF. i H. London, Electromagnetic equations of the supraconductor, Proc. Roy. Soc. 149A: 71, 1935..
Zobacz też efekt Meissnera teoria nadprzewodnictwa Ginzburga-Landaua
Przypisy
Linki zewnętrzne Artykuł na stronie HyperPhysics
Kategoria:Nadprzewodnictwo