– japoński mnich buddyjski.
W 653 r. udał się do Chin, aby studiować u słynnego buddyjskiego uczonego i nauczyciela jogaczary (skt. yogācāra, chin. faxiang), Xuanzanga (600-664), który polecił jego uwadze południową szkołę chan.
Dōshō praktykował medytację u mistrza Songyue Hui’anaTo tradycyjna wersja. Prawdopodobnie nie był jego uczniem. Był twórcą niezależnej linii chan w Syczuanie. (580–707), ucznia Czwartego Patriarchy Dayi Daoxina (579–651). Poznał także osobiście Daoxina.
Po powrocie nauczał Dharmy szkoły faxiang i tym samym jest uważany za założyciela jej japońskiego odpowiednika hossō. Był mnichem w klasztorze Gangō w Narze, w którym rozpoczął także nauczanie medytacji chan (jap. zen). Japończycy jeszcze nie byli wówczas gotowi do przyjęcia chanu i Dōshō nie stworzył żadnej linii przekazu Dharmy.
Stał się także słynny z działalności w sprawach praktycznych, życiowych. Kopał studnie, budował mosty, organizował przeprawy promowe na rzekach. Pod koniec życia powrócił do praktyki zen.
Zmarł w pozycji medytacyjnej. Jego ciało zostało poddane kremacji – pierwszy zapisany przypadek w Japonii.
Jest uważany za pierwszego, wybitnego mnicha buddyjskiego w dziejach Japonii.
Uwagi
Bibliografia Robert E. Morrell. Early Kamakura Buddhism. Asian Humanisties Press. Berkeley, 1987 Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1988 Red. Yusen Kashiwahara i Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Kōsei Publishing Co. Tokio, 1994
Kategoria:Japońscy mistrzowie zen Kategoria:Urodzeni w 629 Kategoria:Zmarli w 700