Lotniskowce typu Independence – podstawowe lekkie lotniskowce floty amerykańskiej podczas II wojny światowej. Ogółem wprowadzono do służby 9 jednostek tego typu. Bazowały na kadłubach lekkich krążowników typu Cleveland.
Historia Lotniskowce typu Independence powstały z inicjatywy prezydenta USA Franklina Delano Roosevelta, który licząc się z możliwością wciągnięcia USA do II wojny światowej, w sierpniu 1941 roku polecił Radzie Głównej Marynarki rozpatrzenie możliwości ukończenia części budowanych krążowników typu Cleveland jako lotniskowców. Spowodowane to było obserwacją dotychczasowej wojny na morzach, w której lotniskowce brytyjskie odgrywały istotną rolę, w połączeniu z faktem, że nowe amerykańskie pełnowymiarowe lotniskowce typu Essex miały wchodzić do służby dopiero od 1944 roku. Sam pomysł skonstruowania lotniskowca lekkiego na bazie krążowników typu Cleveland był rozpatrywany już wcześniej, ale odrzucony, gdyż uważano, że lotniskowiec taki będzie miał zbyt słabe parametry, zwłaszcza liczbę samolotów. 13 października pomysł został ponownie odrzucony przez Radę, ale w kolejnych miesiącach był dalej forsowany przez prezydenta za pośrednictwem sekretarza marynarki Franka Knoxa. Dopiero po japońskim ataku na Pearl Harbor i przystąpieniu USA do wojny, 2 stycznia 1942 roku dowódca US Navy podjął decyzję o przebudowie jednego budowanego krążownika na prototypowy lotniskowiec. 27 marca 1942 roku zatwierdzono opracowane w szybkim tempie plany lotniskowca.
16 stycznia 1942 roku stocznia New York Shipbuilding Corp. otrzymała zlecenie ukończenia krążownika „Amsterdam”, zbudowanego w ok. 40%, jako lotniskowca USS „Independence”. 10 lutego zdecydowano o konwersji dwóch dalszych, 27 marca trzech dalszych, a 4 czerwca ostatniej trójki – przy czym budowy trzech krążowników jeszcze nie rozpoczęto. Nazwy okrętów zostały zmienione z nazw miast, przewidzianych dla krążowników, na nazwy kojarzące się z bitwami z historii USA. Pierwszy okręt wszedł do służby 14 stycznia 1943 roku, w kolejnych miesiącach wchodziły dalsze, aż do listopada 1943 roku.
Okręty thumb|left|USS „Langley” w drodze koło wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych w październiku 1943 USS „Independence” (CVL-22) – w służbie od stycznia 1943, zniszczony jako okręt cel podczas próby jądrowej w atolu Bikini w lipcu, 1946. USS „Princeton” (CVL-23) – w służbie od lutego 1943, zatopiony 24 października 1944 przez japońskie samoloty. USS „Belleau Wood” (CVL-24) – w służbie od marca 1943, wycofany do rezerwy w 1947, w 1951 przekazany Francji, gdzie służył jako „Bois Belleau”, złomowany w 1960. USS „Cowpens” (CVL-25) – w służbie od maja 1943, wycofany do rezerwy w 1947. USS „Monterey” (CVL-26) – w służbie od czerwca 1943, wycofany do rezerwy w 1947, ponownie wprowadzony do służby w 1950 jako lotniskowiec szkoleniowy, wycofany do rezerwy w 1956. USS „Langley” (CVL-27) – w służbie od sierpnia 1943, wycofany do rezerwy w 1947, w 1951 przekazany Francji, gdzie służył jako „La Fayette”, złomowany w 1964. USS „Cabot” (CVL-28) – w służbie od lipca, 1943, wycofany do rezerwy w 1947, zmodernizowany na lotniskowiec do walki przeciwko okrętom podwodnym w 1948, wycofany do rezerwy w 1955, w 1965–1967 zmodernizowany i przekazany Hiszpanii, gdzie służył do 1989 pod nazwą "Dédalo". Próby przekształcenia okrętu w muzeum nie powiodły się, został złomowany w 2002. USS „Bataan” (CVL-29) – w służbie od listopada 1943, wycofany do rezerwy w 1947, zmodernizowany na lotniskowiec do walki przeciwko okrętom podwodnym w 1950, ostatecznie wycofany do rezerwy w 1954. USS „San Jacinto” (CVL-30) – w służbie od grudnia 1943, wycofany do rezerwy w 1947.
Dane techniczne Typ Independence podczas II wojny światowej: Wyporność: 11 000 t Długość: 190 m Szerokość kadłuba: 22 m Szerokość maksymalna: 33 m Zanurzenie: 8 m Prędkość: 31 węzłów Załoga: 1569
Uzbrojenie: działka przeciwlotnicze 40 mm i 20 mm Liczba samolotów: 34-45, przykładowo: 25 myśliwców F6F Hellcat 9 samolotów torpedowych TBF Avenger
Przypisy
Bibliografia