thumb|240px|PzKpfw 38(t) w barwach 7 Dywizji Pancernej thumb|240px|Sd.Kfz.251 ze znakami 7 Dywizji Pancernej we Francji 7 Dywizja Pancerna (niem. 7. Panzer-Division) – niemiecka dywizja pancerna, uczestniczyła w agresji na Francję i ataku na Związek Radziecki.
Historia Dywizja została sformowana w Gerze na podstawie rozkazu z dnia 18 października 1939 roku po przeformowaniu 2 Dywizji Lekkiej, która uczestniczyła w agresji na Polskę.
Pod koniec 1939 roku została przerzucona na zachód Niemiec, gdzie początkowo znajdowała się w odwodzie. W maju 1940 roku weszła w skład Grupy Pancernej von Kleista i w składzie tej grupy wzięła udział w walkach we Francji. W bitwie pod Arras walczyła przeciw wojskom francuskim i brytyjskim. Poniosła największe straty wśród jednostek niemieckich uczestniczących w agresji na Francję, tracąc 682 zabitych i 42 czołgi. Wojskom francuskim i brytyjskim zadała jednak dużo wyższe straty, biorąc do niewoli 97 468 jeńców. Po zakończeniu działań bojowych pozostała na terenie okupowanej Francji do lutego 1941 roku. Następnie została przerzucona do Niemiec.
W maju 1941 roku weszła w skład 3 Grupy Pancernej i wraz z nią w czerwcu 1941 roku wzięła udział w ataku na Związek Radziecki w składzie Grupy Armii Środek. W tym czasie dywizja liczyła 14 400 żołnierzy i atakowała Armię Czerwoną pod Mińskiem, Smoleńskiem, Wiaźmą, Rżewem i Moskwą. W czasie tych walk poniosła znaczne straty w ludziach i sprzęcie.
W lipcu 1942 roku została wycofana z frontu wschodniego i przerzucona do okupowanej Francji, gdzie została uzupełniona. W tym czasie uczestniczyła w zajęciu nieokupowanej części Francji.
W grudniu 1942 roku ponownie skierowana na front wschodni, gdzie weszła w skład 1 Armii Pancernej Grupy Armii Don. Wzięła udział w walkach pod Biełgorodem oraz pod Charkowem. Następnie walczyła na Ukrainie. W sierpniu 1944 roku została skierowana do Kurlandii, gdzie walczyła do stycznia 1945 roku, ponosząc znaczne straty.
W czasie ofensywy prowadzonej od 12 stycznia 1945 roku przez Armię Czerwoną 7 DP została otoczona w rejonie Gdańska. Drogą morską wydostała się z okrążenia, ale utraciła cały sprzęt. Po zakończeniu bitwy o Berlin, żołnierze dywizji przedzierali się na zachód aby dotrzeć do pozycji zajmowanych przez wojska aliantów zachodnich. Żołnierze 7 DP oddali się do niewoli brytyjskiej, co miało miejsce 3 maja 1945 roku w rejonie Schwerina.
Oficerowie dowództwa dywizji Dowódcy dywizji gen. por. Georg Stumme (1939–1940) gen. mjr Erwin Rommel (1940–1941) gen. por. Hans von Funck (1941–1943) gen. mjr Hasso von Manteuffel (1943–1944) gen. mjr Adelbert Schulz (1944) płk Gerhard Schmidhuber (1944) gen. mjr Karl Mauss (1944–1945) płk Hans Christern (1945)
Skład 1940 25 pułk pancerny (Panzer-Regiment 25) 66 batalion pancerny (Panzer-Abteilung 66) 7 Brygada Strzelców (Schützen-Brigade 7) 6 pułk strzelców (Schützen-Regiment 6) 7 pułk strzelców (Schützen-Regiment 7) 7 batalion motocyklowy (Kradschützen-Bataillon 7) 705 ciężka kompania broni wsparcia (Schwere Infanterie-Geschütz-Kompanie 705) 78 pułk artylerii (Artillerie-Regiment 78) 37 batalion rozpoznawczy (Aufklärungs-Abteilung 37) 42 batalion przeciwpancerny (Panzerjäger-Abteilung 42) 58 batalion pionierów (Pionier-Bataillon 58) 83 batalion łączności (Nachrichten-Abteilung 83)
1943 25 pułk pancerny (Panzer-Regiment 25) 6 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 6) 7 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 7) 78 pułk artylerii pancernej (Panzer-Artillerie-Regiment 78) 7 pancerny batalion rozpoznawczy (Panzer-Aufklärungs-Abteilung 7) 296 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (Heeres-Flak-Artillerie-Abteilung 296) 42 dywizjon niszczycieli czołgów (Panzerjäger-Abteilung 42) 58 pancerny batalion pionierów (Panzer-Pionier-Bataillon 58) 83 pancerny batalion łączności (Panzer-Nachrichten-Abteilung 83)
Przypisy
Bibliografia
Leksykon Wehrmachtu – 7 Dywizja Pancerna
Kategoria:Dywizje pancerne III Rzeszy Kategoria:Niemieckie jednostki pancerne utworzone w 1939 Kategoria:Niemieckie jednostki pancerne rozwiązane w 1945