Spółgłoska zwarta z retrofleksją dźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem [].
Artykulacja W czasie artykulacji tej spółgłoski: modulowany jest strumień powietrza wydychany z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, jest to spółgłoska ustna prąd powietrza w jamie ustnej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka – spółgłoska środkowa czubek języka dotyka podniebienia twardego – jest to spółgłoska z retrofleksją dochodzi do całkowitego zablokowania przepływu powietrza przez jamę ustną i nosową, a następnie do przerwania utworzonej blokady i wybuchu (plozji) – jest to spółgłoska zwarta. wiązadła głosowe periodycznie drgają, spółgłoska ta jest dźwięczna
Warianty Można wyróżnić zasadniczo dwa typy retrofleksji: artykulację apikalno-postalweolarną – koniuszek języka zostaje uniesiony ku górze i zbliża się (ew. styka) z obszarem tuż za dziąsłami, artykulację subapikalno-prepalatalną – przód języka wygina się ku górze i do tyłu, tak że spodnia część języka zbliża się (ew. styka) z początkowym odcinkiem podniebienia twardego.
Przykłady w języku kannada: ಅಧಸು [], „dołączyć” w języku paszto: ړﻙ [], „pełny” w języku sardyńskim: cherveddu [], „mózg” w języku sycylijskim: beddu [], „przystojny” w języku szwedzkim: nord [], „północ”
Terminologia Spółgłoska z retrofleksją to inaczej szczytowa lub cerebralna.
zwarta z retrofleksją dźwięczna