Carson McCullers (ur. 19 lutego 1917 jako Lula Carson Smith w Columbus, zm. 29 września 1967 w Nyack) – amerykańska pisarka.
Życie Pochodziła z dość zamożnej rodziny; ojciec był zegarmistrzem i jubilerem. Miała rodzeństwo, młodszego brata Lamara i starszą siostrę Marguerite. W 1935 r. przeniosła się do Karoliny Północnej. W 1937 r. wyszła za mąż za Reevesa McCullersa, kaprala z , następnie studenta dziennikarstwa w Nowym Jorku. Rozstali się po kilku latach z powodu obustronnych zdrad homoseksualnych. Po rozwodzie zamieszkała na Brooklynie z W.H. Audenem jako współlokatorem. Ich znajomymi byli: Karen Blixen, Jane i Paul Bowlesowie, Truman Capote, Salvador Dalí, Christopher Isherwood, Erika Mann, Arthur Miller, Marilyn Monroe i Tennessee Williams. Po kilku latach, w 1945 r., byli małżonkowie znowu wzięli ślub i przenieśli się do Nyack nad rzeką Hudson. W 1950 r. pisarka z mężem udali się do Anglii, czym rozpoczęli wieloletnią podróż po Europie. W 1953 r. w pensjonacie w Bachivillers (Francja) Reeves McCullers popełnił samobójstwo, zażywając dużą dawkę barbituranów. W Europie pisarka mieszkała głównie w Paryżu. Po powrocie do USA na prośbę Arthura Millera wydała w Nowym Jorku przyjęcie z udziałem Marilyn Monroe i Karen Blixen, autorką Pożegnania z Afryką.
Carson McCullers cierpiała na kilka chorób: gorączkę reumatyczną, apopleksję, alkoholizm. W wieku 31 lat miała już całkowicie sparaliżowaną lewą stronę ciała. Zmarła po wylewie krwi do mózgu w wieku 50 lat.
Twórczość W 1932 r. jako nastolatka napisała opowiadanie A Reed of Pan. W wieku 17 lat pojechała do Nowego Jorku, gdzie w Juilliard School miała uczyć się w szkole muzycznej, ale wybrała kurs pisania na Uniwersytecie Columbia i karierę literacką. Na uniwersytecie poznała redaktora Whita Burnetta z magazynu „Story”, na łamach którego ukazało się opowiadanie Wunderkind (1936). Główna bohaterka Frances traci talent pianistki, którego właściwie nigdy nie miała. W opowiadaniu Madame Zilensky i król Finlandii (1941) znowu wraca do tematu muzyki. Główna bohaterka, ekscentryczna kompozytorka, jest mitomanką. W latach 30. XX w. powstały trzy najbardziej znane utwory McCullers: powieści (1940, wydanie polskie 1964) i (1941, wydanie polskie 1967) oraz nowela Ballada o smutnej knajpie (1942). W latach 1967 i 1968 powstały ekranizacje dwóch książek McCullers, filmy W zwierciadle złotego oka (1967) i Serce to samotny myśliwy (1968). W Nyack powstała powieść Gość weselny (The Member of the Wedding, 1946), wystawiona na Broadwayu i uznana za najlepszą sztukę sezonu. Centralna postać książki jest tak zdeterminowana, że może zakochać się w każdym, bez względu na płeć. W 1961 opublikowano nowelę Zegar bez wskazówek. Jej bohaterem jest m.in. sędzia Clane, który planuje wnieść pozew do sądu o rekompensatę dla południowych stanów Ameryki za straty z powodu zniesienia niewolnictwa. Sędzia prowadzi ze swoim wnukiem spory na temat rasizmu. Wnuk natomiast zauroczony jest czarnoskórym pracownikiem dziadka. Po ukazaniu się książki pisarka dostawała groźby od Ku Klux Klanu. W swojej twórczości zajmowała się duchową izolacją społecznych wyrzutków niechcących i niepotrafiących się dopasować do norm społecznych oraz niepewnością człowieczego statusu.
Przypisy
Linki zewnętrzne Mirosław Banasiak, "Carson McCullers. Kobieta – myśliwy", Wysokie Obcasy, 26.02.2005
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Columbia Kategoria:Amerykańscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Amerykańscy dramaturdzy XX wieku Kategoria:Amerykańscy prozaicy XX wieku Kategoria:Dramaturdzy anglojęzyczni Kategoria:Pisarze związani z Nowym Jorkiem Kategoria:Prozaicy anglojęzyczni Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 1967