thumb|Gustaw Truskolaski w mundurze majora c. i k. Pułku Piechoty Nr 47 mały|Grobowiec na cmentarzu w Besku, w którym spoczywa gen. Truskolaski. Gustaw Truskolaski herbu Ślepowron (ur. 2 listopada 1870 w Jasionowie, zm. 4 maja 1934) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 2 listopada 1870 w Jasionowie, w ówczesnym powiecie brzozowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Henryka, powstańca styczniowego, i Celiny z Rubczyńskich. Jego bratankiem był malarz ekspresjonista Zdzisław Truskolaski (1899–1949). W 1887 ukończył IV klasę w C. K. Wyższym Gimnazjum Realnym im. Franciszka Józefa w DrohobyczuGustaw Truskolaski nie widniał już w sprawozdaniach z kolejnych lat tej szkoły. .

Od 1892 pełnił służbę w cesarskiej i królewskiej armii. W maju 1898 został awansowany do stopnia porucznika. W armii osiągnął stopień podpułkownika piechoty.

2 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. 16 grudnia 1918 został dowódcą Okręgu Wojskowego Nr IV w Radomiu i jednocześnie dowódcą Okręgowego Pułku Piechoty Ziemi Radomskiej, późniejszego 24 pułku piechotyWitold Jarno, Okręg Generalny nr III ..., s. 82, 202.. Z dniem 20 maja 1919 został przeniesiony z 24 pułku piechoty do 2 pułku strzelców podhalańskich na stanowisko dowódcy batalionu zapasowegoDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 68 z 21 czerwca 1919 roku, poz. 2190.. Wraz ze starostą sanockim Tadeuszem Wrześniowskim był inicjatorem zawiązania w połowie 1919 Komitetu Opieki nad Żołnierzem Polskim w Sanoku. Następnie został dowódcą IV Brygady Piechoty LegionówWitold Jarno, Okręg Generalny nr III ..., s. 107.. 25 lutego 1920 został mianowany dowódcą 36 pułku piechoty Legii AkademickiejDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 6 marca 1920 roku, s. 154.. Od 16 kwietnia 1920 do 28 lutego 1922 dowodził 2 pułkiem strzelców podhalańskich z siedzibą w Sanoku. Na tym stanowisku 22 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w piechocie, w „grupie byłej armii austriacko-węgierskiej”. W tej randzie w szeregach pułku uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Następnie pełnił służbę na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 2 Dywizji Górskiej w Przemyślu, pozostając oficerem nadetatowym 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 21. lokatą w korpusie oficerów piechotyRocznik oficerski 1923, s. 115, 379, 395.. W okresie od 15 listopada 1923 do 15 sierpnia 1924 pełnił obowiązki dowódcy dywizji w zastępstwie generała dywizji Wacława Fary przebywającego na I Kursie Centrum Wyższych Studiów Wojskowych.

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 14. lokatą w korpusie generałów. 3 grudnia 1924 został mianowany dowódcą 2 Dywizji Górskiej w PrzemyśluRocznik oficerski 1924, s. 75, 119.. 14 kwietnia 1925 dowodzona przez niego wielka jednostka została przemianowana na 22 Dywizję Piechoty Górskiej. 17 marca 1927 Prezydent RP Ignacy Mościcki zwolnił go ze stanowiska dowódcy dywizji i mianował dowódcą Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. 15 lipca 1927 Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska dowódcy Okręg Korpusu Nr III, a na jego miejsce mianował generała brygady Aleksandra Litwinowicza. Z dniem 30 września 1927 został przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 22 lipca 1927 r., Nr 19, s. 214, 215.Rocznik oficerski 1928, s. 880.Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 322..

Został osadnikiem wojskowym w osadzie Janina (gmina Skobełka).

Jego żoną była austriacka baronówna Van Waidenhasen.

Zmarł 4 maja 1934. Pochowany w grobowcu na cmentarzu w Besku.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1369 – 17 maja 1921 Krzyż Walecznych dwukrotnie – 25 czerwca 1921 Był odznaczony lub przedstawiony do odznaczenia Orderem Odrodzenia Polski.

Przypisy

Bibliografia

Roczniki oficerskie 1923, 1924 i 1928. Rocznik oficerski rezerw 1934. Witold Jarno, Okręg Generalny nr III Kielce w latach 1918-1921, Wydawnictwo Ibidem, Łódź 2003, .

Księga chwały piechoty, praca zbiorowa, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939 r. Koreś D., Truskolaski Gustaw (1870-1934), w: Polski Słownik Biograficzny, t. LV, Warszawa-Kraków 2023-2024, s. 266-268.

Linki zewnętrzne Truskolascy na Ziemi Sanockiej

Kategoria:Dowódcy 22 Dywizji Piechoty Górskiej Kategoria:Dowódcy 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej Kategoria:Dowódcy piechoty dywizyjnej 22 Dywizji Piechoty Górskiej Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Jasionowie (województwo podkarpackie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Osadnicy wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Strzelców Podhalańskich Kategoria:Pochowani w Besku Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Gustaw Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Wojskowi związani z Przemyślem Kategoria:Wojskowi związani z Sanokiem Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1934