thumb|Widok z Doliny Batyżowieckiej na Batyżowiecki Szczyt i Gerlach Batyżowiecki Szczyt, Wielki Batyżowiecki Szczyt (słow. Batizovský štít, niem. Botzdorfer Spitze, węg. Batizfalvi-csúcs) – najwyższy szczyt (2457 m n.p.m.) głównej grani Tatr na odcinku zamykającym od północnego wschodu Dolinę Batyżowiecką (Batizovská dolina). Jednocześnie jest to granica tej doliny z systemem Doliny Białej Wody (Bielovodská dolina). Dolina Kacza (Kačacia dolina) graniczy z Doliną Batyżowiecką na odcinku od Zmarzłego Szczytu (Popradský Ľadový štít) do Zadniego Gerlacha (Zadný Gerlach). Batyżowiecki Szczyt znajduje się pomiędzy Kaczym Szczytem (Kačací štít) a Zadnim Gerlachem, w pobliżu masywu Gerlacha. Grań od Zmarzłego do Batyżowieckiego Szczytu nosi nazwę Batyżowieckiej Grani, znajdują się w niej kolejno: Zmarzły Szczyt (Popradský Ľadový štít, 2390 m), Jurgowskie Wrótka (Popradská Ľadová štrbina), Jurgowska Przełęcz (Vyšné kačacie sedlo), Kaczy Szczyt (Kačací štít, 2401 m), Kacze Wrótka (Prostredné kačacie sedlo), Kacze Czuby (Kačací hrb), Kacza Przełęcz (Nižné kačacie sedlo), Batyżowiecka Turniczka (Batizovská vežička), Niżnia Batyżowiecka Szczerbina (Nižná Batizovská štrbina), Batyżowiecka Kopa (Batizovská kopa), Pośrednia Batyżowiecka Szczerbina (Prostredná Batizovská štrbina), Batyżowiecka Igła (Batizovská ihla), Mały Batyżowiecki Szczyt (Malý Batizovský štít, ok. 2454 m), Wyżnia Batyżowiecka Szczerbina (Vyšná Batizovská štrbina), Wielki Batyżowiecki Szczyt.
Od wschodu Batyżowiecki Szczyt graniczy z masywem Zadniego Gerlacha. Pomiędzy tymi szczytami znajdują się: Zachodnia Batyżowiecka Przełęcz (Zapadné Batizovské sedlo), Batyżowieckie Czuby (Batizovský hrb), Wschodnia Batyżowiecka Przełęcz (Východné Batizovské sedlo), Targana Turnia (Biskupská čiapka).
Na południe od masywu Batyżowieckiego Szczytu z dna Doliny Batyżowieckiej wyrasta odosobniona turnia Kościołek, oddzielona szeroką i płaską Pasternakową Przehybą.
W kierunku obu dolin ściany szczytu opadają ścianami z olbrzymich płyt na wysokość 150–300 m. Poprowadzono nimi wiele dróg wspinaczkowych. Szczyt jest niedostępny dla turystów.
Nazwa szczytu i doliny pochodzi od nazwy wsi Batyżowce.
Historia Pierwsze wejścia turystyczne: Karl Jurzyca i Jozef Galko-Rusnák, 13 czerwca 1900 r. – letnie, Zygmunt Klemensiewicz i Jerzy Maślanka, 5 kwietnia 1909 r. – zimowe.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich Kategoria:Szczyty słowackich Tatr