Henryk Michał Barycz (ur. 26 czerwca 1901 w Starym Sączu, zm. 9 marca 1994 w Krakowie) – polski historyk, archiwista, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk.
Życiorys Był synem Michała i Walerii z domu Korona. Od 1920 studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1926 uzyskał stopień doktora filozofii na podstawie rozprawy Trzy studja do historji kultury XVI wieku. Wśród jego wykładowców byli Stanisław Kot i Wacław Sobieski. Od 1935 był docentem na tej uczelni, habilitację uzyskując po przedstawieniu pracy Historja Uniwersytetu Jagiellońskiego w epoce humanizmu. W 1946 został profesorem nadzwyczajnym, w 1957 profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W latach 1933–1963 pracował w Archiwum UJ, kierując tą placówką w latach 1934-1950 i 1955-1963.
Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego.
Wchodził w skład najważniejszych polskich towarzystw naukowych – Polskiej Akademii Umiejętności (członek korespondent 1951) i Polskiej Akademii Nauk (członek rzeczywisty 1973). W strukturze PAU był sekretarzem Komisji Historii Medycyny i Nauk Przyrodniczych (1939-1952) oraz sekretarzem Komisji dla Dziejów Oświaty i Szkolnictwa w Polsce (1947-1952).
W 1984 Uniwersytet Wrocławski przyznał mu doktorat honoris causa. W 1989 został członkiem czynnym reaktywowanej Polskiej Akademii Umiejętności, pełnił w niej do końca życia funkcję wiceprezesa. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w KrakowieNekrolog profesora.
Od 2004 roku w Krakowie znajduje się ulica jego imienia.
Dzieła Specjalizował się w historii kultury, nauki i oświaty. Ogłosił szereg publikacji, w tym książkowych, m.in.: Szkice z dziejów Uniwersytetu Jagiellońskiego (1933) Geneza i autorstwo Equitis Poloni in Iesuitas actio prima (1934) J. S. Bandtkie a Śląsk. Z dziejów pierwszych zainteresowań się nauki polskiej Śląskiem (1936) Polacy na studiach w Rzymie w epoce Odrodzenia (1938) Lata szkolne Marka i Jana Sobieskich w Krakowie (1939) Historia Szkół Nowodworskich (1939–1947) Andrzej Maksymilian Fredro wobec zagadnień wychowawczych (1948) Uniwersytet Jagielloński w życiu narodu polskiego (1948) Mikołaj Kopernik, wielki uczony Odrodzenia (1953) Dzieje nauki polskiej w epoce Odrodzenia (1957) W blaskach epoki Odrodzenia (1968) Stanisław Smolka w życiu i nauce (1975) Józef Ignacy Kraszewski, czterokrotny kandydat do katedry uniwersyteckiej (1979) Śląsk w polskiej kulturze umysłowej (1979) Między Krakowem a Warmią i Mazurami. Studia i szkice (1987)
Był również autorem artykułów w Polskim Słowniku Biograficznym, przez lata wchodząc w skład jego Komitetu Redakcyjnego.
W 1928 zawarł związek małżeński z Marią z Nalepów. Wnukiem historyka jest architekt Rafał Barycz (ur. 1967).
Na prośbę Stanisława Kota napisał dwa hasła pielgrzymki oraz podróże do Encyklopedii staropolskiej Brücknera.
Przypisy
Bibliografia
Andrzej Śródka, Uczeni polscy XIX i XX stulecia, tom V: Suplement, Agencja Wydawnicza "Aries", Warszawa 2002 Słownik biograficzny archiwistów polskich, t. II 1906-2001, Warszawa 2002
Kategoria:Polscy archiwiści Kategoria:Polscy encyklopedyści Kategoria:Członkowie Polskiej Akademii Umiejętności Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Pracownicy Instytutu Historii Nauki PAN Kategoria:Ludzie związani ze Starym Sączem Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1994 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Ludzie urodzeni w Starym Sączu