thumb|„Lech” nad Warszawą (1926) Lech – pierwszy polski sterowiec w służbie Wojsk Aeronautycznych II RP.

Historia W 1920 roku został zakupiony we Francji z demobilu sterowiec ciśnieniowy „Zodiac VZ-11” klasy Vedette, zbudowany w 1917 roku. We francuskiej marynarce wojennej nosił nazwę „Commandant Соutelle” i był używany do wykonywania lotów patrolowych, eskortowania konwojów oraz wykrywania okrętów podwodnych na Morzu Śródziemnym. Przewieziono go do Gdańska, skąd w marcu 1922 roku przetransportowano go do portu sterowcowego w Toruniu, tam zmontowano (w pracach brał udział podporucznik Zbigniew Burzyński) i włączono do służby w Szkolnym Batalionie Sterowcowym Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej. W 1924 roku, po rozformowaniu szkoły, sterowiec przejęty został przez 1 batalion balonowy w Toruniu. Pierwszym komendantem sterowca „Lech” był porucznik Sławomir Bilek. Największą po Bilku liczbę godzin na „Lechu” wylatał kapitan pilot sterowcowy Kazimierz Kraczkiewicz. Na wiosnę 1928 roku, sterowiec poszedł do kasacji – z powłoki wykonano namioty dla Wojska Polskiego i fartuchy robocze.

Dane techniczne typ: ciśnieniowy (bezszkieletowy, miękki) Zodiac VZ-11 powłoka: podwójnie przegumowana tkanina baweł­niana wyposażona w balonet (pojemność 700 m³) pojemność: 3150 m³ długość: 50 m średnica: 12 m napęd: dwa silniki w układzie V, 8-cylindrowe, chłodzone powietrzem Renault o mocy 59 kW (80 KM) każdy prędkość: 80 km/h zasięg: 800 km zapas paliwa: 700 l długotrwałość lotu: 10 h pułap: 3000 m załoga: 7–8 osób (w tym 4 osoby załogi) eksploatowany w Polsce: 1922–1928 miejsce stacjonowania: hala sterowcowa w Toruniu

Zobacz też WBS LOPP – niezrealizowany projekt pierwszego sterowca w pełni polskiej konstrukcji

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Sterowce Kategoria:Wojska Balonowe (Aeronautyczne) II Rzeczypospolitej