Haptodus jest nazwą rodzajową zwierzęcia uznawanego za jednego z najstarszych przedstawicieli synapsydów.
Żył pod koniec karbonu i na początku permu (300-280 milionów lat temu) na obszarach północnej Pangei (szczątki znaleziono na terenie Niemiec i Stanów Zjednoczonych).
Dorosłe osobniki mierzyły od 0,6 do 1,5 metra długości, przy szacowanej wadze 3-30 kilogramów.
Był drapieżnikiem, polującym na owady oraz małe bezkręgowce.
Haptodus należał do pelykozaurów, czyli starszego z dwóch rzędów synapsydów (porównaj terapsydy). Obok cech pierwotnych, posiadał charakterystyczne cechy, takie jak wąska czaszka z masywnymi szczękami zaopatrzonymi w kilka rodzajów zębów (długie kły, siekacze, oraz zęby policzkowe, służące do cięcia), które wskazują, że należał do rodziny Sphenacodontidae. Należały do niej także późniejsze drapieżne formy: Sphenacodon i Dimetrodon. W przeciwieństwie do nich, u haptodusa wyrostki kręgosłupa nie były wydłużone. Był też z nich najmniejszy. Ponadto, występował głównie na wschodnich terenach Pangei (obecna Europa), podczas gdy Dimetrodon i Sphenacodon: na obszarze obecnej Ameryki Północnej.
Linki zewnętrzne https://web.archive.org/web/20100619073557/http://kheper.net/evolution/pelycosauria/Sphenacodontidae.htm http://palaeos.com/vertebrates/synapsida/sphenacodontidae.html#Haptodus
Kategoria:Pelykozaury Kategoria:Synapsydy karbonu Kategoria:Synapsydy permu