Dropie, dropiowate (Otidiformes) – rząd Otidiformes i rodzina Otididae średnich lub dużych ptaków neognatycznych. Zaliczają się do niej największe obecnie żyjące ptaki latające.
Systematyka Tradycyjnie rodzinę dropiowatych klasyfikowano w obrębie rzędu żurawiowych. Dokonany w 2008 przez Hacketta i współpracowników przegląd ewolucji ptaków na podstawie badań filogenomicznych pozwolił umieścić ją w osobnym rzędzie – Otidiformes. Do rodziny tej należą następujące rodzaje: Heterotetrax Sharpe, 1894 Lissotis Reichenbach, 1848 Ardeotis Le Maout, 1853 Tetrax T. Forster, 1817 – jedynym przedstawicielem jest Tetrax tetrax (Linnaeus, 1758) – strepet Houbaropsis Sharpe, 1893 – jedynym przedstawicielem jest Houbaropsis bengalensis (J.F. Gmelin, 1789) – hubarka bengalska Sypheotides Lesson, 1839 – jedynym przedstawicielem jest Sypheotides indicus (J.F. Miller, 1782) – hubarka długoczuba Lophotis Reichenbach, 1848 Eupodotis Lesson, 1839 Otis Linnaeus, 1758 – jedynym przedstawicielem jest Otis tarda Linnaeus, 1758 – drop zwyczajny Afrotis G.R. Gray, 1855 Chlamydotis Lesson, 1839
Kladogram rodziny Otididae:
Charakterystyka Dropie mają krępy tułów oraz długie szyje. Ich mocno zbudowane, długie, nagie (przypominające strusie) nogi zakończone są trójpalczastymi stopami (bez kciuka) ze spłaszczonymi pazurami. Dziób jest zwykle krótki, szeroki i spłaszczony. Skrzydła również szerokie, o rozpiętości 1–2,5 m. Ogon krótki. Nie mają gruczołu kuprowego, co rekompensują wytwarzaniem dużej ilości pudru puchowego. U większości gatunków występuje mniej lub bardziej wyraźny dymorfizm płciowy, przejawiający się w wielkości (samce zwykle większe) oraz w upierzeniu (samce często bardziej jaskrawe). Obie płcie ubarwione są maskująco, w różnych odcieniach brązu (np. płowy, kasztanowaty), bieli, czerni oraz szarości. Na spodzie ciała upierzenie najczęściej białe.
Ptaki te prowadzą naziemny tryb życia, nigdy nie siadają na gałęziach. Potrafią biegać z dużą prędkością, rzadko natomiast używają skrzydeł. Gdy jednak to robią, wykonują jednostajne, mocne uderzenia i lecą po prostym torze. W locie mają szyję mocno wyciągniętą do przodu, nogi zaś „ciągną” za sobą. Zarówno pod względem sposobu chodzenia, jak i latania dropie przypominają żurawie.
Występowanie Rodzina obejmuje gatunki ptaków żyjące na terenach otwartych, zamieszkujące głównie Afrykę, ale także południową i wschodnią Europę oraz Azję. Jeden gatunek zamieszkuje Australię i Nową Gwineę. Występują na otwartych, trawiastych i zakrzaczonych równinach (sawannach), a także na półpustyniach. Niektóre z gatunków są wędrowne.
Ekologia thumb|Jaja dropi Ptaki te zazwyczaj są towarzyskie i dają się łatwo podejść. Wyjątek stanowią osobniki zamieszkujące tereny, na których są obiektem polowań – wówczas są bardzo płochliwe. Gniazdo to odkryte zagłębienie w ziemi pochodzenia naturalnego lub wykopane przez samicę, która składa do niego 1–6 jaj, o barwie od oliwkowej do rdzawej i masie 41–146 g (w zależności od gatunku). Jaja wysiaduje wyłącznie samica, przez 20–25 dni (choć czasem nawet 28). Młode są zagniazdownikami i opuszczają gniazdo bezpośrednio po wylęgu, ale pozostają pod opieką matki przez 35–55 dni. Samiec w tym czasie poszukuje kolejnej samicy (samotnie lub w towarzystwie innych samców). Młode uczą się latać i nabywają kompletne upierzenie w ciągu 5–6 tygodni od wyklucia. Dojrzałość płciową osiągają jednak najczęściej dopiero po kilku latach.
Są wszystkożerne.
Zobacz też Dropie (obraz Józefa Chełmońskiego)
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za: