Mischling (z niem. mieszaniec półkrwi, „mieszaniec”, „kundel”, „hybryda”) – niemieckie określenie wykorzystywane głównie do opisu zwierząt powstałych przez skrzyżowanie ras. Niemieccy naziści w ustawach norymberskich z 1935 r. określali tym słowem Niemców mających w swoim drzewie genealogicznym osoby uznane za Żydów. Wprowadzono dwie kategorie rasowe: Żyd półkrwi (żydowski mischling I stopnia) – osoba mająca w swoim drzewie genealogicznym dwoje żydowskich dziadków Żyd ćwierćkrwi (żydowski mischling II stopnia) – osoba mająca w swoim drzewie genealogicznym jednego żydowskiego dziadka.
Ustawy norymberskie uchylały wcześniejsze częściowe akty emancypacji Żydów: z 1812 – emancypacja przeprowadzona pod kierownictwem Karla Hardenberga i Heinricha Steina w Prusach po wyzwoleniu spod władzy Napoleona I; z 1871 – emancypacja przeprowadzona po zjednoczeniu ziem niemieckich przez Bismarcka i stworzeniu Cesarstwa Niemieckiego.
Pełne prawa zostały przyznane Żydom dopiero po utworzeniu tzw. Republiki Weimarskiej.
Ustawy rasowe thumb|upright=1.8|Schemat przedstawia pseudonaukowy podział rasowy, stanowiący podstawę rasowej polityki nazistowskich Niemiec. Tylko osoby posiadające czworo dziadków Niemców (cztery białe okręgi – pierwsza tabelka od lewej) były uznawane za „pełnokrwistych” Niemców. Obywatele niemieccy mający w swoim drzewie genealogicznym trzech lub czterech żydowskich przodków (czwarta i piąta kolumna od lewej) byli uznawani według ustaw norymberskich za Żydów. Środkowa kolumna przedstawia podział mischlingów, w zależności od liczby żydowskich przodków. Wszyscy żydowscy dziadkowie byli automatycznie definiowani jako członkowie żydowskiej wspólnoty religijnej (bez względu na to, w jakim stopniu w rzeczywistości identyfikowali się z tą grupą) 30 stycznia 1933 miał miejsce początek masowego usuwania Żydów z urzędów. Za osobami zasłużonymi dla Niemiec wstawił się Paul von Hindenburg, który 4 kwietnia 1933 wystosował prośbę do Kanclerza Rzeszy Adolfa Hitlera o wyłączenie spod wprowadzanej ustawy mężczyzn pochodzenia żydowskiego, którzy odnieśli rany podczas lub walczyli na frontach I wojny światowej, synów osób, które poległy w obronie kraju oraz ojców, których synowie polegli w walce.
7 kwietnia 1933 ogłoszona została ustawa o odrodzeniu stanu urzędniczego (wraz z rozporządzeniem uzupełniającym znane jako „paragraf aryjski” – Arierparagrapf). Pierwsze rozporządzenie uzupełniające do ustawy o odrodzeniu z dnia 11 kwietnia 1933 definiowało nie-Aryjczyka jako osobę, której przynajmniej jedno z rodziców lub dziadków było wyznania żydowskiego. Dopiero rozporządzenie wydane 1 września 1933 przez Wilhelma Fricka (ministra spraw wewnętrznych Rzeszy) dookreślało definicję „żydostwa”. Według tego rozporządzenia o żydostwie nie decydowała wyznawana religia, lecz pochodzenie (rasa). Warto zauważyć, że pochodzenia żydowskiego nie definiowano zgodnie z prawem rabinicznym (halachą), według którego Żydem jest osoba urodzona z matki – Żydówki. O byciu Żydem mógł decydować również męski przedstawiciel narodu żydowskiego w rodowodzie. Zdarzało się również, że za Żyda uznawano osobę, której cechy fizyczne były – według nazistów – charakterystyczne dla tej nacji (ciemne włosy, duży nos). 27 maja 1933 minister obrony generał Werner von Blomberg wprowadził przepisy rasowe wobec żołnierzy. Na ich podstawie zwalniano również Żydów z zakładów podległych kontroli wojska. 16 marca 1935 roku A. Hitler wprowadził powszechny obowiązek służby wojskowej w nowo powstającym niemieckim wojsku – Wehrmachcie, rozpoczynając tym samym odbudowę niemieckiej potęgi wojskowej, ograniczonej postanowieniami Traktatu Wersalskiego. Pełnej krwi Żydzi byli wzywani jako poborowi w celach rejestracyjnych (nie mieli prawa służby w wojsku). Z rozkazu Hitlera część pół- i ćwierćkrwi Żydów miała obowiązek służby wojskowej, jednak bez możliwości awansu powyżej stopnia starszego szeregowego (w wojskach lądowych Oberschütze lub Gefreiter).
Ustawy norymberskie Wprowadzenie ustaw norymberskich wiązało się ze znacznym zaostrzeniem polityki III Rzeszy w stosunku do osób pochodzenia żydowskiego. Ustawy te zostały uchwalone 15 września 1935 roku podczas dorocznego zjazdu partii NSDAP (Parteitagu) w czasie posiedzenia Reichstagu. Regulowały one kwestię małżeństw między Aryjczykami a nie-Aryjczykami, pozbawiały pełnej krwi Żydów obywatelstwa Rzeszy, zakazywały zatrudniania przez Żydów niemieckich służących oraz zabraniały zawierania małżeństw między Żydami a Aryjczykami (takie małżeństwo – według nazistów – było niezgodne z prowadzoną polityką ochrony czystości rasy aryjskiej, prowadziło bowiem do mieszania się ras – Rassenschande). Kontaktów seksualnych między Aryjkami a mischlingami (które były dość popularne w ciągu dalszych lat wojny – mężowie Aryjek, pełnej krwi Aryjczycy, walczyli na frontach, zaś mężczyźni mający żydowskie pochodzenie z przyczyn rasowych byli zwalniani z armii) zakazywały również późniejsze rozporządzenia (między innymi to, wprowadzone 7 maja 1941 roku, ogłoszone na rozkaz samego Führera przez sekretarza stanu Pfundtnera).
14 listopada 1935 roku Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Rzeszy Niemieckiej (Reichministerium des Innern, RMI) wydało poprawkę do wprowadzonych we wrześniu ustaw, wprowadzając jednocześnie dodatkowe kategorie rasowe, precyzujące sytuację Żydów w systemie politycznym Rzeszy. Społeczeństwo podzielono na cztery kategorie rasowe: Niemcy (Aryjczycy) Żydzi półkrwi (żydowscy mischlingowie I stopnia) Żydzi ćwierćkrwi (żydowscy mischlingowie II stopnia) Żydzi
Pełnię praw przyznano wyłącznie osobom, uznanym za czystej krwi Aryjczyków. W stosunku do żydowskich mischlingów stosowano pewne represje prawne, zaś osoby uznane za pełnej krwi Żyda zostały całkowicie wyłączone spod prawa poprzez odebranie im prawa do posiadania obywatelstwa niemieckiego. Mischling mający żydowskiego współmałżonka (lub należący do gminy żydowskiej) miał być traktowany prawnie tak, jak Żyd. Żydzi mogli zawierać związki małżeńskie tylko z innymi Żydami lub żydowskimi mischlingami I stopnia, zaś jeśli osoba będąca żydowskim mischlingiem II stopnia (ćwierćkrwi Żydem) chciała w pewien sposób poprawić swój status, musiała wstąpić w związek małżeński z osobą będącą Aryjczykiem (co w praktyce w związku z obowiązywaniem ówczesnych przepisów rasowych oraz nieustannej nagonki antysemickiej nie było łatwe do zrealizowania).
17 sierpnia 1938 roku uchwalono ustawy, które nakazywały niemieckim Żydom dodawanie w oficjalnych dokumentach przed swoim oficjalnym imieniem żydowskiego imienia „Izrael” (w przypadku mężczyzn) oraz „Sara” (w przypadku kobiet). Od 5 października wszyscy Żydzi mieli obowiązek posiadania w paszporcie stempla „J” (od Jude).
Niedługo po ogłoszeniu ustaw norymberskich ich odpowiednik został wprowadzony przez ministra wojny – Wernera von Blomberga – w Wehrmachcie (podobnie, jak to miało miejsce z wprowadzonymi w 1933 roku paragrafem aryjskim). Przepisy te dotyczyły również tych, którzy do tej pory (przynajmniej w wymiarze teoretycznym) powinni być chronieni przez „hindenburskie” zwolnienia od rygorów rasowych. Ponadto oficerowie Wehrmachtu oprócz złożenia oświadczenia o swoim pochodzeniu (przepisy nakazujące składać podobne oświadczenia potwierdzające „pełną aryjskość” były również wielokrotnie wydawane w latach 40 XX w.) musieli także złożyć oświadczenie dotyczące pochodzenia ich współmałżonka, co – w przypadku wykrycia żydowskiego pochodzenia żony oficera – niejednokrotnie wiązało się z wymuszeniem zerwania przez nich małżeństwa w celu zachowania swojego stanowiska pracy.
Choć Ministerstwo Wojny podało 11 października 1936 roku, że osoby zakwalifikowane jako mischlingowie nie mogą zgłaszać się jako ochotnicy do wojska, sytuacja w tym względzie nie zmieniła się właściwie aż do 1940 roku.
Po zajęciu Austrii 12 marca 1938 roku (Anschluss) wprowadzono tam przepisy rasowe obowiązujące w Niemczech.
Lata 1940–1943 8 kwietnia 1940 roku Naczelne Dowództwo Sił Zbrojnych (Oberkommando der Werhmacht, OKW) na mocy decyzji Hitlera wydało rozporządzenie nakazujące zdymisjonowanie wszystkich półkrwi Żydów oraz żołnierzy ożenionych z Żydówkami i półkrwi Żydówkami.
Rozporządzenia tego nie wprowadzono bojąc się o upadek morale w wojsku podczas wojny. Czynnik ten miał ogromne znaczenie dla niemieckiej polityki rasowej w kontekście rozpoczętej 9 kwietnia 1940 inwazji na Danię i Norwegię oraz planowanego uderzenia na Francję. Często po stronie żołnierzy, którzy w oświadczeniu przyznawali się do swojego częściowo żydowskiego pochodzenia stawali ich dowódcy. Było to związane z obawą straty doświadczonych żołnierzy, służących od wielu lat pod ich dowództwem. Zdarzały się więc przypadki zatajenia prawdziwego pochodzenia ich podwładnych. Sami oficerowie także często zatajali swoje pochodzenie podając w oświadczeniach nieprawdziwe informacje dotyczące ich „kategorii rasowej”, mimo strachu przed grożącymi za takie oszustwa sankcjami. U części żołnierzy o nieposzlakowanej opinii „wzorowych Aryjczyków”, służących od wielu lat w armii ich prawdziwe pochodzenie odkrywano przypadkiem, w trakcie deportacji ich bliskich krewnych do obozów koncentracyjnych. Część żołnierzy krwi żydowskiej skutecznie ochroniła się przed ujawnieniem.
Mischlingowie godzili się na służbę w wojsku – nawet na gorszych warunkach od pozostałych żołnierzy, bez możliwości oficjalnego awansu i otrzymania wojennych odznaczeń bojowych, gdyż tylko w taki sposób mogli pomóc swoim rodzinom. Niejednokrotnie fakt służby wojskowej syna (lub jego bohaterska śmierć na polu bitwy) pozwalała ochronić przed deportacją jego rodziców lub w znaczny sposób pomóc im w poprawie ich sytuacji życiowej w warunkach prześladowania każdego, kto miał jakikolwiek procent żydowskiego pochodzenia.
Żydzi półkrwi byli przez niektórych uznawani nawet za „groźniejszych” od czystej krwi Żydów, gdyż w przeciwieństwie do nich posiadali w sobie pierwiastek aryjski – uznawany przez nazistów za doskonały – który (według tychże właśnie) mógł danemu mischlingowi I stopnia (jak określały go ówczesne przepisy prawne dotyczące rasy) dodawać cech charakterystycznych wyłącznie dla rasy aryjskiej, co czyniło go jeszcze bardziej niebezpiecznym i przebiegłym. Dla niektórych dowódców (którzy głównie bali się destabilizacji w ich oddziałach spowodowanych zaostrzeniem przepisów rasowych w Wehrmachcie) ten „pierwiastek aryjski” (szczególnie w przypadku mischlingów II stopnia) stanowił punkt wyjścia do ograniczenia wpływów rasowej polityki w wojsku. Obawiano się również skutków prześladowania rodzin walczących żołnierzy, które również mogłoby mieć zgubny skutek dla działań wojennych Rzeszy Niemieckiej. Przeciwnikiem eksterminacji półkrwi Żydów (przynajmniej w czasie prowadzenia działań wojennych) był między innymi . Wobec silnego oporu ze strony innych notabli niemieckich, nie mogąc prowadzić swojej wizji polityki rasowej, 19 grudnia 1941 roku Lösener złożył dymisję, która jednak nie została przyjęta. Przestał on jednak mieć wpływ na kształtowanie polityki rasowej hitlerowskiej Rzeszy Niemieckiej.
Sytuacja mischlingów niemieckich kształtowała się zgodnie ze zmianami na niemieckim froncie wojennym. Po szybkim zwycięstwie nad Francją, kiedy wódz A. Hitler jeszcze bardziej wzmocnił swoją pozycję, zaś Wehrmacht wydawał się niezwyciężoną machiną wojenną pewnie dążącą do ostatecznego zwycięstwa, sytuacja Żydów w Rzeszy po raz kolejny uległa znacznemu pogorszeniu. W armii wprowadzono kolejne obostrzenia, które nie były całkowicie realizowane w związku z rozpoczęciem 6 kwietnia 1941 roku kampanii na Bałkanach. Największą jednostką niemiecką, w której w najmniejszym stopniu przestrzegano masowo wprowadzanych ustaw rasowych, były oddziały Afrika Korps dowodzone przez Erwina Rommla, wysłane przez Rzeszę do północnej Afryki w celu pomocy włoskim sojusznikom w ich walkach z Brytyjczykami.