Taurodontyzm (, z gr. = byk + = ząb + przyrostek ) – powiększenie komory zęba trzonowego spowodowane odwróceniem stosunku korona: korzeń zęba. Źródłosłów terminu wskazuje na podobieństwo takich zębów do zębów zwierząt kopytnych. Według Shawa zęby taurodontyczne można podzielić na: hipotaurodontyczne (hypotaurodont) hipertaurodontyczne (hypertaurodont) mezotaurodontyczne (mesotaurodont).
Cecha występowała fizjologicznie u neandertalczyków, u ludzi współczesnych występuje jako izolowana cecha dysmorficzna albo jako część obrazu klinicznego zespołów wad wrodzonych i chorób o podłożu genetycznym. Taurodontyzm występuje u około 40% pacjentów z zespołem Klinefeltera.
Przypisy
Kategoria:Choroby zębów Kategoria:Zaburzenia rozwoju