Konklawe 31 marca – 8 maja 1721 – konklawe, w wyniku którego Innocenty XIII został następcą Klemensa XI.
Śmierć Klemensa XI Papież Klemens XI zmarł 19 marca 1721 roku. Jego ponad 20-letni pontyfikat nie był pomyślny dla papiestwa. Niefortunna ingerencja w wojnę o sukcesję hiszpańską spowodowała inwazję austriacką na Państwo Kościelne, a traktaty pokojowe w Rastatt i Utrechcie pozbawiły Stolicy Apostolskiej uprawnień suwerena wobec królestwa Sycylii (które było lennem papieskim od XI wieku) oraz Parmy i Piacenzy (podlegały papieżom od XVI wieku). Papiestwo de facto przestało się liczyć w polityce europejskiej.
Lista uczestników W konklawe wzięło udział 56 z 68 żyjących kardynałów, jednak jeden z nich z powodu choroby opuścił je jeszcze przed zakończeniemRitzler, s. 33.:
Sebastiano Antonio Tanara (nominacja kardynalska 12 grudnia 1695) – kardynał biskup Ostia e Velletri; dziekan Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów; prefekt Świętej Kongregacji Konsystorialnej; prefekt ds. ekonomicznych Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; komendatariusz opactwa terytorialnego Nonantola Vincenzo Maria Orsini OP (22 lutego 1672) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; administrator archidiecezji Benewent Francesco del Giudice (13 lutego 1690) – kardynał biskup Frascati; administrator archidiecezji Monreale; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji Fabrizio Paolucci (22 lipca 1697) – kardynał biskup Albano; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; penitencjariusz większy; prefekt Świętej Konsulty; prefekt Świętej Kongregacji ds. Awinionu; prefekt Świętej Kongregacji ds. Sanktuarium w Loreto; prefekt Świętej Kongregacji ds. Fermo; proprefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów Francesco Pignatelli CRT (17 grudnia 1703) – kardynał biskup Sabiny; arcybiskup Neapolu Francesco Barberini (13 listopada 1690) – kardynał biskup Palestriny; prefekt Świętej Kongregacji ds. Wód, Bagien Pontyjskich i Doliny Chiana; prefekt Świętej Kongregacji ds. Korekty Ksiąg Obrządków Wschodnich; komendatariusz opactw terytorialnych Farfa i Subiaco Jacopo Boncompagni (12 grudnia 1695) – kardynał prezbiter S. Maria in Via; arcybiskup Bolonii Giuseppe Sacripanti (12 grudnia 1695) – kardynał prezbiter S. Prassede; prefekt generalny Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; prodatariusz Jego Świątobliwości Giorgio Cornaro (22 lipca 1697) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; arcybiskup Padwy Lorenzo Corsini (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli Francesco Acquaviva d’Aragona (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Cecilia; protektor Hiszpanii; ambasador Hiszpanii przy Stolicy Apostolskiej Tommaso Ruffo (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; arcybiskup Ferrary Orazio Filippo Spada (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Onofrio; arcybiskup Osimo Filippo Antonio Gualterio (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Crisogono Giuseppe Vallemani (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Maria degli Angelli alla Terme Giandomenico Paracciani (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Anastasia; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników (opuścił konklawe z powodu choroby 28 kwietnia) Carlo Agostino Fabroni (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Agostino; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu Pietro Priuli (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Marco; biskup Bergamo; komendatariusz opactwa terytorialnego Vangadizza Michelangelo de' Conti (7 czerwca 1706) – kardynał prezbiter Ss. Quirico e Giulitta; prefekt Świętej Kongregacji ds. Granic Państwa Kościelnego; protektor Portugalii Ulisse Giuseppe Gozzadini (15 kwietnia 1709) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; arcybiskup Imoli Ludovico Pico della Mirandola (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite; arcybiskup Senigallii; prefekt Świętej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii Gianantonio Davia (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Callisto; arcybiskup Rimini Agostino Cusani (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo; arcybiskup Pawii Giulio Piazza (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Panisperna; arcybiskup Faenzy Antonio Felice Zondadari (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Balbina Giovanni Battista Bussi (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Maria in Aracoeli; arcybiskup Ankony Pier Marcellino Corradini (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Giovanni a Porta Latina; prefekt Świętej Kongregacji Soboru Trydenckiego Armand Gaston Maximilien de Rohan de Soubise (18 maja 1712) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Strasbourga Wolfgang Hannibal von Schrattenbach (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Marcello; biskup Ołomuńca Giovanni Battista Tolomei SJ (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów Benedetto Erba Odescalchi (30 stycznia 1713) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; arcybiskup Mediolanu Henri Thiard de Bissy (29 maja 1715) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Meaux Innico Caracciolo (29 maja 1715) – kardynał prezbiter S. Tommaso in Parione; biskup Aversy Bernardino Scotti (29 maja 1715) – kardynał prezbiter S. Pietro in Montorio; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości Niccolò Caracciolo (16 grudnia 1715) – kardynał prezbiter S. Martino ai Monti; arcybiskup Kapui Giovanni Patrizi (16 grudnia 1715) – kardynał prezbiter Ss. IV Coronati; legat apostolski w Ferrarze Niccolò Spinola (16 grudnia 1715) – kardynał prezbiter S. Sisto Giberto Bartolomeo Borromeo (15 marca 1717) – kardynał prezbiter S. Alessio; biskup Novary Imre Csáky (12 lipca 1717) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Kalocsa-Bács Giorgio Spinola (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura Cornelio Bentivoglio (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Girolamo degli Schiavoni; legat apostolski w Romanii Thomas-Philippe Wallard d’Hénin-Liétard (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Mechelen Gianfrancesco Barbarigo (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Brescii Michael Friedrich Althann (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Sabina; biskup Vác; ambasador Austrii wobec Stolicy Apostolskiej Giovanni Battista Salerni SJ (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Prisca Álvaro Cienfuegos Villazón SJ (30 września 1720) – kardynał prezbiter S. Bartolomeo all’Isola; biskup Katanii Benedetto Pamphilj OSIoHieros (1 września 1681) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego; archiprezbiter bazyliki laterańskiej; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie Pietro Ottoboni (7 listopada 1689) – kardynał diakon S. Lorenzo in Damaso; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej; protektor Francji Giuseppe Renato Imperiali (13 lutego 1690) – kardynał diakon S. Giorgio in Velabro; prefekt Świętej Kongregacji Dobrego Rządu; prefekt Świętej Kongregacji ds. Dyscypliny Zakonnej Lorenzo Altieri (13 listopada 1690) – kardynał diakon S. Agata in Suburra; komendatariusz opactwa terytorialnego Tre Fontane Carlo Colonna (17 maja 1706) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria Annibale Albani (23 grudnia 1711) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; prefekt Fabryki Świętego Piotra; gubernator Frascati i Castelgandolfo; protektor Polski i zakonu joannitów Curzio Origo (18 maja 1712) – kardynał diakon S. Eustachio; legat apostolski w Bolonii Damian Hugo Philipp von Schönborn (30 stycznia 1713) – kardynał diakon S. Nicola in Carcere Tulliano; biskup Spiry Fabio Olivieri (6 maja 1715) – kardynał diakon Ss. Vito e Modesto; sekretarz ds. Brewe Apostolskich; komendatariusz opactwa terytorialnego S. Genesio w Brescello Giulio Alberoni (12 lipca 1717) – kardynał diakon bez tytułu; biskup Malagi
Wśród elektorów było czterdziestu ośmiu Włochów, dwóch Francuzów, trzech Niemców, jeden Węgier, jeden Niderlandczyk i jeden Hiszpan w służbie austriackiej.
Czterdziestu czterech elektorów mianował Klemens XI (1700 – 1721), pięciu Innocenty XII (1691–1700), pięciu Aleksander VIII (1689–1691), jednego (Pamphili) Innocenty XI (1676–1689) i jednego (Orsini) Klemens X (1670–1676).
Zgodnie z regułami kanonicznymi na konklawe zostało zaproszonych dwóch kardynałów, którzy w chwili śmierci Klemensa XI byli ekskomunikowani, jednak tylko jeden z nich (Alberoni) skorzystał z tego zaproszenia (francuski kardynał Noailles wymówił się z powodu zaawansowanego wieku).
Nieobecni Dwunastu kardynałów (trzech Włochów, czterech Francuzów, dwóch Portugalczyków, dwóch Hiszpanów i Niemiec):
Galeazzo Marescotti (27 maja 1675) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów Louis-Antoine de Noailles (21 czerwca 1700) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva; arcybiskup Paryża Lorenzo Fieschi (17 maja 1706) – kardynał prezbiter S. Maria della Pace; arcybiskup Genui Christian August von Sachsen-Zeitz (17 maja 1706) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Esztergom i prymas Węgier; administrator diecezji Györ; protektor Austrii i Rzeszy Niemieckiej; najwyższy kanclerz Królestwa Węgier Nuno de Cunha da Ataíde (18 maja 1712) – kardynał prezbiter bez tytułu; generalny inkwizytor Portugalii Léon Potier de Gesvres (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Bourges François de Mailly (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Reims Luis Antonio Belluga y Moncada CO (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Kartageny José Pereira de la Cerda (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Faro Carlos de Borja y Centellas (30 września 1720) – kardynał prezbiter bez tytułu; patriarcha Indii Zachodnich Melchior de Polignac (18 maja 1712) – kardynał diakon bez tytułu; komendatariusz opactwa terytorialnego Saint-Pierre-de-Corbie Carlo Maria Marini (29 maja 1715) – kardynał diakon S. Maria in Aquiro
94-letni protoprezbiter Marescotti otrzymał nominację od Klemensa X, kardynał Noailles od Innocentego XII, a pozostałych dziesięciu od Klemensa XI.
Portugalscy kardynałowie Cunha i Pereira oraz Hiszpanie Moncada i Borja wyruszyli na konklawe, ale przybyli do Rzymu już po jego zakończeniu.
Frakcje Elektorzy byli podzieleni na grupę kardynałów kurialnych oraz dwa przeciwstawne sobie stronnictwa polityczne (habsburskie i burbońskie), z których każde liczyło po kilkunastu członków, choć precyzyjne określenie ich składów jest trudne z uwagi na rozbieżność źródeł i niejednoznaczną postawę wielu purpuratówZob. Wahrmund, s. 185-186; Petrucelli, s. 4 i nast.; Pastor, s. 6-10.: Partia burbońska (francusko-hiszpańska) – po raz pierwszy od XV wieku hiszpańscy i francuscy kardynałowie stali po tej same stronie. Liderem tej partii był francuski kardynał Rohan. Spośród uczestników konklawe należeli do niej też Francuz Bissy oraz grupa włoskich kardynałów sprzyjających Francji i Hiszpanii: Acquaviva d’Aragona (protektor Hiszpanii), Gualterio, Pico Della Mirandola, Patrizi, Bentivoglio, Origo, Altieri, weneccy kardynałowie Ottoboni i Cornaro oraz genueńscy kardynałowie Niccolò i Giorgio Spinola. Ottoboni, protektor Francji, nie był jednak w dobrych stosunkach z kardynałem Rohanem. Nie przybyli do Rzymu na czas hiszpańscy kardynałowie Moncada i Borja, choć wyruszyli w podróż.