Irena Łuczyńska-Szymanowska (ur. 15 lipca 1890 w Górze Kalwarii, zm. 30 sierpnia 1966 w Warszawie) – polska artystka malarka, portrecistka.
Życiorys Córka Ignacego i Heleny z Wendrowskich (zm. 1940). W latach 1907–1910 studiowała malarstwo w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, w pracowniach Konrada Krzyżanowskiego i Stanisława Lentza. W 1910 studia artystyczne kontynuowała w Paryżu w Académie Julian oraz Académie Collarosi. Nawiązała także kontakt z pracownią Auguste’a Renoira. Od 1913 brała udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych. W 1914 przystąpiła do ugrupowania Młoda Sztuka. W latach 20. i 30. stała się jedną z najbardziej uznanych i popularnych portrecistek warszawskich. Samodzielnie wystawiała w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w latach 1922, 1926, 1928. W 1933, wspólnie z szesnastoma innymi Polkami, pokazała swoje prace na Międzynarodowej Wystawie Prac Artystycznych Kobiecych w Stedelijk Museum w Amsterdamie. Malowała olejno, przede wszystkim portrety, akty, sceny rodzajowe, martwe natury.
W czasie wybuchu II wojny światowej mieszkała w Warszawie. Utrzymywała się malując portrety na zamówienie. Zaangażowana była również w nauczanie konspiracyjne, dając lekcje malarstwa. Podczas powstania warszawskiego spłonęła jej pracownia i zebrane tam obrazy. Po upadku powstania została wysiedlona do Kielc.
Do Warszawy powróciła w 1945. Działała w grupie Zachęta (wcześniej Niezależnych), od 1956 pełniąc funkcję wiceprezeski i wystawiając swoje płótna na każdej wystawie ugrupowania. Prezentowała swoje płótna także na Ogólnopolskich Wystawach Plastyki. Obrazy artystki znajdują się, m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie i Poznaniu.
W latach 1913–1933 była żoną Mariana Szymanowskiego (zm. 1940), malarza, grafika i pedagoga. mały|342x342px|Portret Zofii Nakonecznej autorstwa Ireny Łuczyńskiej-Szymanowskiej (grudzień 1934). Zmarła 30 sierpnia 1966 w Warszawie, pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 304-5-12).
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (11 lipca 1955) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
Nagrody
Srebrny Medal za Poranek na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu (1929) Srebrny Medal na wystawie TZSP za Portret Marii Gella (1930) Złoty Medal na wystawie TZSP za portret aktorki Stanisławy Umińskiej zatytułowany Czerwona zasłona (1933) Nagrody im. Leokadii Łempickiej za Portret artystki dramatycznej Hanny Różańskiej (1932) oraz Kasztany (1936)
Upamiętnienie Jej postać została przypomniana na wystawie „Artystki polskie” w 1991 w Muzeum Narodowym w Warszawie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Górze Kalwarii Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Polscy portreciści Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1966