thumb|Ostateczny kształt zachodniej granicy II RP Front Przeciwniemiecki – umowna nazwa grupy frontów, utworzonych na wypadek inwazji wojsk niemieckich, dyrektywą Wodza Naczelnego gen. Józefa Piłsudskiego z 22 maja 1919.
Geneza i zadania Wraz ze wzrostem napięcia w stosunkach polsko-niemieckich rosło zagrożenie starcia zbrojnego. Potwierdzała to koncentracja wojsk niemieckich koło Torunia i na Górnym Śląsku, szacowana na 300 tysięcy żołnierzy. Polskie Naczelne Dowództwo przewidywało silne uderzenie Reichswehry na Wielkopolskę oraz mniejsze na Warszawę i Suwałki. W związku z tym postanowiono przeciwstawić tym siłom 5 wyższych związków operacyjnych (frontów), łącznie zwanych Frontem Przeciwniemieckim, podporządkowanych ND WP.
Jego zadanie polegało na koordynowaniu działań wojsk polskich od Grodna po Cieszyn. Miały one polegać na aktywnej obronie w myśl ogólnych dyrektyw Naczelnego Dowództwa Wojsk Sprzymierzonych. Zamierzano też uderzyć na Wrocław, Gdańsk i Ełk.
Rozlokowanie Poszczególne jednostki podporządkowane frontom w przypadku wybuchu wojny miały mieć następujące położenie: Front Litewsko-Białoruski 1 DPLeg. - Grodno Front Mazowiecki 6 DSP (część) - Narew 8 DP - Rajgród-Wizna 3 DSP - Modlin DI - Wisła (Wyszogród-Ciechocinek) Front Wielkopolski 2 DSW - Wisła-Krzyż Wielkopolski 1 DSW - Puszcza Notecka-Sowin 3 DSW - Sowin-Prosna (Wieruszów) grupa odwodowa gen. Konarzewskiego Front Południowo-Zachodni 1 psb - Wieluń 7 DP - Starokrzepice-Myszków 2 DSP - Koziegłowy-Wisła 6 DP - Przemsza-Strumień W odwodzie znajdowały się: 1 DSP grupa gen. Karnickiego 7 DSP 6 DSP (część) 1 pcz
28 czerwca 1919 siły te liczyły 156 tysięcy oficerów i żołnierzy.
Mimo licznych incydentów zbrojnych, do wybuchu wojny polsko-niemieckiej nie doszło. 23 marca 1920 wszystkie fronty rozwiązano, lecz pierwsze jednostki na wschód zaczęto wysyłać już latem 1919 (8, 6 DP, 1 DSW).
Bibliografia
Kategoria:Fronty II Rzeczypospolitej Kategoria:Stosunki polsko-niemieckie (II Rzeczpospolita)