thumb|Artur Śliwiński, działacz SNN, późniejszy premier Polski Stronnictwo Niezawisłości Narodowej (SNN; do 2 listopada 1917 Partia Niezawisłości Narodowej) – ugrupowanie lewicy niepodległościowej, polska centrolewicowa partia polityczna w Królestwie Polskim w latach 1917–1918Stronnictwo Niezawisłości Narodowej na stronie Encyklopedii Onet.
Powstało w marcu 1917 z przekształenia Związku Patriotów, inteligenckiego ugrupowania utworzonego przez byłych działaczy Polskiej Partii Socjalistycznej. Wchodziło w skład Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych i Konwentu Organizacji A. Współpracowało z Polską Organizacją Wojskową. Grupowało głównie inteligencję miejską. SNN uważała, że Polska odrodzi się jako „republika ludowa”, w której „podwaliną politycznego ustroju” będą „urządzenia, godzące nieskrępowany rozwój jednostki z rozwojem i dobrem całego społeczeństwa” Kluczową rolę w odbudowanym państwie polskim miał odgrywać jednoizbowy sejm, będący „wyrazem zbiorowej woli narodu” W programie partii uwzględniano kwestie społeczno-gospodarcze. Postulowano w nim „upaństwowienie kopalń, salin i komunikacji” oraz właściwej organizacji „produkcji, handlu i kredytu”. Była w nim mowa o „uspołecznieniu” tych ostatnich dziedzin, przy czym z góry zastrzegano, że może być ono urzeczywistnione w rozmaitych formach, tak poprzez „municypalizację (ugminnienie)”, jak i „szeroki rodzaj spółdzielczości” lub też „publiczną kontrolę nad przedsiębiorczością prywatną”Program Stronnictwa Niezawisłości Narodowej, Lublin 1917, s. 11, Szerzej na temat koncepcji programowych SNN Grzegorz Zackiewicz, Wizja Polski niepodległej w koncepcjach Stronnictwa Niezawisłości Narodowej z lat 1917−1919, "Niepodległość i Pamięć" t. 25/3 (63), 2018, s. 189-210.
Głównymi działaczami SNN byli: Jan Cynarski, Bolesław Czarkowski, Gustaw Daniłowski, Medard Downarowicz, Piotr Górecki (w połowie 1917 powrócił do PPS) Tadeusz Hołówko, Wacław Sieroszewski, Artur Śliwiński, Stanisław Thugutt (w 1917 przeszedł do PSL „Wyzwolenie”). Organami prasowymi ugrupowania były pisma „Nowa Gazeta”, „Widnokrąg”, oraz „Dziennik Lubelski”Jerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 387. W grudniu 1918 w skład stronnictwa weszła galicyjska Liga Niezawisłości Polski.
W 1918 jego członkowie weszli do Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki PolskiejHalina Janowska Powstanie Drugiej Rzeczypospolitej Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1981 str. 323 (Wacław Sieroszewski ministrem informacji i propagandy, Medard Downarowicz ministrem skarbu państwa), a następnie rządu Jędrzeja Moraczewskiego (Medard Downarowicz ministrem ochrony kultury i sztuk pięknych).
Przypisy
Linki zewnętrzne
Cyfrowa wersja Biuletynu Stronnictwa Niezawisłości Narodowej.
Kategoria:Polskie partie i ugrupowania okresu zaborów Kategoria:Partie i ugrupowania Królestwa Kongresowego Kategoria:Polskie partie polityczne w Królestwie Polskim (1914–1918) Kategoria:Partie i ugrupowania II Rzeczypospolitej Kategoria:Partie narodowo-lewicowe