Pentekostalizm Jedności Bóstwa (ang. Oneness Pentecostalism), Zielonoświątkowcy Jednościowi, Jednościowcy, Zielonoświątkowcy Tylko Jezusa, Zielonoświątkowcy apostolscy – jeden z kierunków w ruchu zielonoświątkowym, często zaliczany do fundamentalnego i ewangelicznego protestantyzmu. Do założeń ideowych ruchu zaliczyć można wiarę w bezbłędność i werbalne natchnienie Pisma Świętego, jako jedynej reguły wiary i postępowania chrześcijanina, podkreślenie roli tzw. „nowego narodzenia” w życiu człowieka i protestanckiej zasady zbawienia z łaski przez wiarę, której towarzyszy szczere upamiętanie i pokuta.
Szczególny nacisk położony jest na obecność darów Ducha Świętego w Kościele oraz na naukę o tzw. drugim błogosławieństwie dla wierzących – Chrzcie w Duchu Świętym, gdzie może towarzyszyć mu dar mówienia nieznanymi językami – na wzór pierwszego Kościoła (zob. Zesłanie Ducha Świętego).
O odrębnej od klasycznego pentekostalizmu tożsamości wyznania stanowi doktryna o absolutnej jedności Bóstwa – odrzucenie dogmatu o Trójcy Świętej, na rzecz teologii Jedności (Jezus Chrystus jedyną osobą Bóstwa)
Pentekostalizm Jedności Bóstwa jest częścią ruchu uświęceniowego wyrosłego z tradycji metodystycznej i arminiańskiej, stąd podkreślenie znaczenia nauki uświęceniu i wynikającego z niej prowadzenia świętego życia, jako konsekwencji nowego narodzenia. Powtórne przyjście Jezusa Chrystusa uważane jest za literalne wydarzenie, któremu towarzyszyć będzie porwanie Kościoła do nieba. Obecnie, Pentekostalizm Jedności Bóstwa jako jeden z głównych kierunków współczesnego ruchu zielonoświątkowego, rozwija się także poza swoją ojczyzną – Stanami Zjednoczonymi, a główny wkład w misję, poza wieloma niezależnymi zborami wyznającymi teologię Jedności, ma największa denominacja tego ruchu o zasięgu ogólnoświatowym, tj. Zjednoczony Kościół Zielonoświątkowy.
Teologia Teologia zielonoświątkowego ruchu Jedności Bóstwa jest ściśle związana z ewangelicznym fundamentalizmem biblijnym i choć w ramach różnych denominacji ruchu występują pewne drugorzędne różnice, esencjalne punkty kierunkowe doktryny, ustalone na początku dwudziestego stulecia, są wspólne dla wszystkich społeczności, wyróżniając je na tle wspólnot trynitarnego pentekostalizmu i łącząc w jeden ruch.
Biblia Pismo Święte, uznane jest, podobnie jak jego Autor, za doskonałe Słowo Boże, jedyne autorytatywne źródło wiary i sprawdzian praktyki chrześcijańskiej. Biblia jest całkowicie pozbawiona jakichkolwiek błędów i składa się z 39 ksiąg Starego Testamentu i 27 ksiąg Nowego Testamentu. Oryginalny tekst biblijny jest natchniony werbalnie, a nie tylko w kontekście. Zgodnie z protestancką zasadą Sola scriptura, wszelkie wyznawane prawdy wiary winny jednoznacznie wynikać z Biblii, przy ich formułowaniu muszą być brane wszystkie wypowiedzi Pisma Świętego na dany temat, a interpretacja fragmentów Biblii może być dokonywana tylko przy użyciu innych jej fragmentów. Jakiekolwiek pozorne sprzeczności jednych fragmentów z innymi wynikają wyłącznie z błędnego odczytania jednego z nich, lub wszystkich. Wszelkie doktryny nie wynikające jednoznacznie z Pisma Świętego są błędne i należy je stanowczo odrzucić, a także ludzi, którzy je nauczają.
Bóg Jednościowe pojęcie natury Boga zasadniczo różni się od tradycyjnej koncepcji wyznawanej przez większość wyznań chrześcijańskich. Pentekostalizm Jedności Bóstwa przyjmuje antytrynitaryzm, jednak w przeciwieństwie do unitarianizmu, uznaje absolutne Bóstwo Jezusa Chrystusa i tylko Jego osobę uznaje za Boga. Stąd też wywodzi się pojęcie nadawane jego wyznawcom: zielonoświątkowcy tylko Jezusa.
Odrzuca się trynitaryzm, tryteizm, unitarianizm i panteizm, które według wyznawców "nie mają podstaw biblijnych". Przyjmuje się absolutny monoteizm. Podkreśla się, że Jezus Chrystus jest jedyną Bożą Osobą, Bogiem Starego Testamentu – Jahwe – objawionym w ciele. Odrzuca się wszelkie pojęcie pluralizmu, troistości bądź innej mnogości osób boskich, a także wszelkie inne definicje natury Jezusa Chrystusa oprócz tego, że był On w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem oraz jednorodzonym Synem Bożym.
Ojca, Syna i Ducha Świętego nie postrzega się jako trzy osoby Boskie, lecz trzy sposoby, na które jeden Bóg (Jezus Chrystus) objawił się człowiekowi, co sytuuje ten ruch w obrębie starożytnej doktryny modalizmu (dokładniej: sabelianizmu).
Doktryna Jedności odrzuca pogląd, jakoby jakakolwiek osoba mogła na jakiejkolwiek drodze uzyskać status boskości, czy to przez uczynki, czy przez łaskę Bożą. Bóg uznawany jest za istotę w żaden sposób niepodzielną, nie posiadającą fizycznego ciała, będącą niewidzialnym duchem, która może być oglądana jedynie w teofanii (np. płonący krzew) lub osobistej manifestacji (wcieleniu) jako człowiek – Jezus Chrystus. Ojciec, Syn i Duch Święty to "tytuły", jakimi posługuje się jeden Bóg. Ojciec to "tytuł", jakim posługuje się Bóg w stosunku rodzicielskim, jednorodzony Syn Boży to "tytuł", jakim posługuje się Bóg wcielony, zaś Duch Święty jest "tytułem" Boga objawiającego się w działaniu. Za wszystkimi tymi "tytułami" kryje się jeden Bóg, jedna osoba boska, tj. Jezus Chrystus.
Jezus Chrystus Jezus Chrystus uznany jest za jedyną osobę Bożą, absolutnego Boga, który dla zbawienia ludzkości przyjął ciało i zachowując Swą odwieczną, w pełni boską naturę, stał się w pełni człowiekiem, narodził się z Marii Dziewicy, został ukrzyżowany, pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał, po czym wstąpił do nieba, gdzie jest jedynym pośrednikiem i orędownikiem. W niedalekiej przyszłości nastąpi powtórne przyjście Jezusa, któremu towarzyszyć będzie zmartwychwstanie wierzących i porwanie (pochwycenie) Kościoła do nieba. Uznaje się ponadto, że Duch Święty i Ojciec są przejawami Jezusa Chrystusa, a ich Bóstwo jest Bóstwem Jezusa Chrystusa. Przyjmuje się także, że starotestamentowe określenie Boga – Jahwe – odnosi się do osoby Jezusa Chrystusa, jako jedynego Boga.
Imię Jezus Pentekostalizm Jedności Bóstwa kładzie duży nacisk na tzw. doktrynę Imienia Jezus.
Przyjmuje się, że jakkolwiek Bóg objawiał się poprzez różne tytuły i „imiona” w czasach Starego Testamentu, to pełnią objawienia był dopiero moment wcielenia. Wówczas wyjawione zostało Imię Boga Jahwe, brzmiące „Jezus” („Jahwe-Zbawiciel”). Imię Jezus uznane zostało za imię zbawiające, imię, za którego jedynym pośrednictwem odkupienie przyszło na świat i jedyne, poprzez które można uzyskać zbawienie. „Jezus” to jedyne prawdziwe Imię Boga.
Zbawienie Zbawienie, jako odkupienie człowieka spod ciążącego na nim potępienia, jest udzielane poprzez ustalone w Nowym Testamencie ustanowienia i warunki. Choć Pentekostalizm Jedności Bóstwa wyznaje z całym ruchem zielonoświątkowym i z całym protestantyzmem zasadę zbawienia tylko z łaski, to jednak, w przeciwieństwie do obydwóch, naucza, że nie tylko wyznanie (uznanie wiarą) Jezusa Chrystusa, lecz również szereg innych warunków musi być spełnionych – warunków, uznawanych za niezbędnie koniecznych do zbawienia:
wiara w Jezusa Chrystusa, posłuszeństwo Ewangelii, skrucha, chrzest wodny w Imię Jezusa Chrystusa, chrzest w Duchu Świętym z towarzyszącym mu zawsze mówieniem w nieznanych językach.
Każdy z powyższych czynników uważany jest jako niezbędny, a konsekwencją braku któregokolwiek z nich jest brak zbawienia. Interpretacje poszczególnych denominacji ruchu Jedności Bóstwa odnośnie do praktycznego ich przebiegu różnią się nieznacznie. Wszystkie Kościoły przyjmują jednak, że wymogów tych można doświadczyć wyłącznie poprzez wzywanie zbawiającego Imienia – Jezus, jak podaje to księga Dziejów Apostolskich. Pentekostalizm Jedności Bóstwa wierzy, że wszyscy ludzie są grzesznikami, a w związku z tym są zgubieni i jedyną ich nadzieją jest zbawienie. Jezus Chrystus poprzez swoją śmierć zapłacił cenę grzechu za wszystkich ludzi i pojednał człowieka z Bogiem. Zbawienie jest nieosiągalne bez łaski Bożej i przychodzi przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Wiara obejmuje wyłącznie osobę Jezusa Chrystusa, jego dzieło i wzywanie wyłącznie Jego imienia. Odrzuca się pojęcie zbawienia obiektywnego, dzięki odkupieniu Jezusa Chrystusa. Wiara w Jezusa jest pierwszym czynnikiem koniecznym do zbawienia. Prawdziwa wiara wyraża się w posłuszeństwie i gotowości życia zgodnie z wolą Bożą. Pentekostalizm Jedności Bóstwa odrzuca możliwość zbawienia na podstawie tzw. „wiary intelektualnej”, definiowanej jako wiary, której nie towarzyszą uczynki, przemiana życia, skrucha i posłuszeństwo. Ponadto, odrzuca sposób zbawienia, który praktykuje większość wspólnot ewangelicznego chrześcijaństwa, tzw. „modlitwę grzesznika” jako promujący doktrynę „intelektualnej wiary”. Wielu amerykańskich zielonoświątkowców Jedności Bóstwa powołuje się na fakt, że znaczna część populacji Stanów Zjednoczonych twierdzi, że wierzy (ang. „believe”) w Jezusa Chrystusa, jednak wiara (ang. „believe”) nie jest synonimem wiary (ang. „faith”), gdyż tylko ta druga jest zbawiająca. Przy tym, często powołują się na fragment z Listu Jakuba 2:19, który brzmi: „diabeł także wierzy (ang. „believe”) i drży”. Przyjmuje się, że „prawdziwa wiara” obejmuje nie tylko sam akt uwierzenia, ale także posłuszeństwo wobec wiary. Zamiast tradycyjnego: „uwierz, a będziesz zbawiony”, cytowane są słowa z Dziejów Apostolskich 2:38: „A Piotr do nich: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego”.
Kolejnym krokiem, po uwierzeniu w Jezusa Chrystusa jest posłuszeństwo Ewangelii. Uważa się, że aby otrzymać zbawienie, konieczne jest spełnienie wymagań zawartych w Nowym Testamencie, jako wyraz posłuszeństwa. Warunki te zostały w symboliczny sposób przedstawione w Starym Testamencie, jako krew, woda, ogień i oliwa. Nauki Nowego Testamentu objawiły rzeczywiste znaczenie tych cieni.
Skrucha uznawana jest za czynnik, bez którego zbawienie nie jest możliwe. Definiowana jest ona jako szczere upamiętanie, wyznanie grzechów i odwrócenie się od nich. Wyznanie obejmuje także prośbę o ich przebaczenie, zaś odwrócenie się od grzechów oznacza podjęcie decyzji, że nie powróci się już do ich praktykowania.
Ostatnie elementy konieczne do zbawienia to chrzest wodny oraz chrzest w Duchu Świętym.
Chrzest wodny Pentekostalizm Jedności Bóstwa stoi na stanowisku, że chrzest wodny jest absolutnie konieczny do zbawienia. Przyjąć go mogą jedynie szczerze skruszeni grzesznicy, którzy uwierzyli w Jezusa Chrystusa. Odrzuca się praktykę chrzczenia dzieci. Teologia ruchu wyznaje pogląd, że jedyną właściwą formą przeprowadzenia chrztu jest całkowite zanurzenie w wodzie, zaś wszelkie inne metody (np. polewanie głowy, bądź pokropienie) pozbawione są podstaw biblijnych i bazują na starotestamentowych rytualnych oczyszczeniach, niemających nic wspólnego z nowotestamentową nauką o chrzcie, symbolizującym zmartwychwstanie Jezusa. Uważa się, że substancją do praktykowania chrztu może być wyłącznie woda.