Bohdan Rymaszewski (ur. 2 czerwca 1935 w Wilnie, zm. 23 listopada 2016 w Warszawie) – polski historyk, architekt, zabytkoznawca, nauczyciel akademicki, specjalista w zakresie historii i teorii konserwacji zabytków, ochronie i konserwacji architektury zabytkowej, urbanistyce i zabytkoznawstwie, profesor nauk technicznych, generalny konserwator zabytków (1971–1983), dyrektor Instytutu Polskiego w Berlinie (1996–1997).
Życiorys Urodził się w Wilnie w rodzinie lekarskiej jako syn Jadwigi i Kaspra Rymaszewskich. Jego ojciec był kapitanem rezerwy, w 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie.
W 1953 ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu, po czym podjął studia w zakresie sztuk pięknych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Ukończył je w 1957, specjalizując się w zabytkoznawstwie i konserwacji zabytków. Wśród jego wykładowców był Jerzy Remer. W czasie studiów działał w instruktorskiej drużynie akademickiej ZHP.
W latach 1957–1971 pełnił funkcję miejskiego konserwatora zabytków w Toruniu, w latach 1972–1983 był dyrektorem Zarządu Muzeów i Ochrony Zabytków w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Zajmował także stanowisko generalnego konserwatora zabytków (1971–1983), a w latach 1984–1992 był prezesem zarządu głównego Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. W latach 1985–1989 pełnił funkcję sekretarza generalnego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. W lutym 1989 wszedł w skład działającej przy tej instytucji Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Represji Okresu Stalinowskiego. Od 1996 do 1997 był dyrektorem Instytutu Polskiego w Berlinie, a w latach 2000–2006 zasiadał w Międzynarodowej Radzie Oświęcimskiej.
W 1972 uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim stopień doktora. Tematem jego pracy doktorskiej była Problematyka konserwatorska średniowiecznych miast w Polsce, a jej promotorem Stanisław Lorentz. W 1989 na podstawie rozprawy Geneza, uwarunkowania i mechanizmy ochrony zabytków w Polsce uzyskał na UMK stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii. Tytuł profesora nauk technicznych otrzymał w 1999. Współpracował jako wykładowca z licznymi uczelniami, wykładał na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, Politechnice Krakowskiej, Uniwersytecie Warszawskim, Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Politechnice Białostockiej, Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, Politechnice Świętokrzyskiej, Prywatnej Wyższej Szkole Nauk Społecznych, Komputerowych i Medycznych w Warszawie.
Zawarł związek małżeński z Marią Abramowicz, konserwatorką dzieł sztuki. Miał dwoje dzieci – Mikołaja i Kingę. Pochowany na cmentarzu w Celestynowie.
W 2022 jego imieniem nazwano jeden ze skwerów na toruńskiej starówce.
Odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2016, za wybitne zasługi w ochronie oraz upowszechnianiu wiedzy o polskiej architekturze zabytkowej, za osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej i dydaktycznej, nadany pośmiertnie przez prezydenta Andrzeja Dudę)Postanowienie nr rej. 579/2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 grudnia 2016 r. o nadaniu orderu (). Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2013, za wybitne zasługi w działalności na rzecz kultury polskiej i zachowania dziedzictwa kulturowego, nadany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 lipca 2013 r. o nadaniu orderów (). Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Medal Komisji Edukacji Narodowej Brązowy i Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Odznaka „Za Zasługi dla ZBoWiD” (1987) Medal za Zasługi dla Rozwoju Uczelni (UMK) Nagroda im. prof. Jana Zachwatowicza
Wybrane publikacje Toruń w czasach Kopernika: urbanistyka, architektura, sztuka (1969). O przetrwanie dawnych miast (1984, ). Toruń epoki Kopernika (1984, tekst do albumu z fotografiami Janiny Gardzielewskiej). Geneza, uwarunkowania i mechanizmy ochrony zabytków w Polsce (1988). Klucze ochrony zabytków w Polsce (1992). Toruń: architektura i historia (1994, tekst, ). Twórca w okowach przeszłości: rzecz o Stanisławie Wyspiańskim (1995, ). Pamiętać będą pokolenia (2000, ). Polska ochrona zabytków: refleksje z lat 1918–2002 (2002, ). Polska ochrona zabytków (2005, ).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci I LO im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej Kategoria:Członkowie Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego Kategoria:Członkowie ZHP Kategoria:Dyrektorzy Instytutów Polskich Kategoria:Ludzie związani z Berlinem Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za Zasługi dla ZBoWiD” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Polscy konserwatorzy zabytków Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Świętokrzyskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Prywatnej Wyższej Szkoły Nauk Społecznych, Komputerowych i Medycznych w Warszawie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Zmarli w 2016 Kategoria:Generalni konserwatorzy zabytków