Estońskie Siły Powietrzne (Eesti Õhuvägi) – lotnictwo wojskowe Estonii, założone 21 listopada 1918 jako samodzielna formacja bojowa. Do 1930 roku estońskie siły powietrzne liczyły 130 samolotów. Po zaanektowaniu przez ZSRR w 1940 roku estońskie siły powietrzne zostały rozwiązane. Zostały reaktywowane w 1994 roku w niepodległej Estonii.
Historia Estońskie Siły Powietrzne założone zostały 21 listopada 1918 roku na rozkaz dowódcy batalionu saperów, Voldemar Victor Riiberga, który nakazał Augustowi Roosowi utworzenie jednostki lotniczej, nieopodal Tallinna. W styczniu 1919 roku na stan jednostki trafił pierwszy samolot, był to były sowiecki dwupłatowy myśliwiec Farman HF.30. Dopiero po zakończeniu wojny estońsko-bolszewickiej nastąpił rozwój sił lotniczych tworząc kompanię lotniczą. Została ona zreformowana w pułk lotniczy z dywizjonem samolotów lądowych i morskich. Połączono jednostkę ze zgrupowaniami obrony powietrznej, w tym artylerii przeciwlotniczej.
Do 1930 roku Estonia dysponowała ponad 130 samolotami. Włączenie kraju w skład ZSRR zakończyło wszelką wojskową działalność Estonii.
20 sierpnia 1991 roku kraj ponownie odzyskał niepodległość, a 13 kwietnia 1994 roku w ramach sił zbrojnych Estonia reaktywowała swoje siły powietrzne, będące obecnie częścią sił NATO. W latach 1994–1995 zakupiono pierwsze samoloty: dwa An-2, jeden PZL-104 Wilga 35A i trzy śmigłowce Mi-2. W 2001 roku dokupiono trzy An-2. W 2002 roku stare śmigłowce An-2 zastąpiono przez cztery lekkie Robinson R44, otrzymane od USA.
W skład Estońskich Sił Powietrznych wchodzą trzy jednostki organizacyjne: Dowództwo Sił Powietrznych – podnoszenie gotowości i potencjału bojowego oraz podnoszenie umiejętności jednostek Skrzydło Obserwacji Przestrzeni Powietrznej – utrzymanie systemu obserwacji przestrzeni powietrznej w celu wykrycia obiektów latających Baza Lotnicza Amari 13 kwietnia 1994 roku Dowództwo Sił Powietrznych w Tallinnie dostało prerogatywę dowodzenia siłami powietrznymi. System obserwacji przestrzeni powietrznej jest połączony z systemami wewnątrz sojuszu NATO i przekazują aktualne informacje o Połączonego Centrum Operacji Powietrznych oraz naprowadzają sojusznicze myśliwce.
Większość poradzieckich baz wojskowych została zlikwidowana, z powodu ich zbędności dla kraju. Najważniejszą bazą została Baza Lotnicza Amari, której umiejscowienie zapewniało dostęp do portu i linii kolejowych, Baza jest wyznaczona do przyjęcia sił wsparcia sojuszu i została w 2004 roku tym celu zmodernizowana przez budowę: pasa startowego, dróg kołowania i płyt postojowych, składu paliwa, ILS-u, NDB-emu, TACAN-u, hangary, dom pilota, służby ratownicze i internat. W 2007 roku wybudowano skład amunicji, stację paliw, terminal pasażerski, drogi transportowe.
Wyposażenie SamolotZdjęcieKraj pochodzeniaTypWersjeW służbie„World Military Aircraft Inventory”, Aerospace Source Book 2007, Aviation Week & Space Technology, 15 stycznia 2007.Uwagi Aero L-39 Albatros 150px samolot treningowy 2dzierżawione od 2005 od prywatnych operatorów, używane do szkoleniaPZL M28 Skytruckbezramki|centruj|150x150pxsamolot transportowy2ex-amerykańskie C-145A, polskiej produkcji, podarowane w 2019 An-2 150px|An-2 samolot wielozadaniowy 2 w trakcie wycofaniaze służbyPZL-104 Wilga 35A150px|PZL 104 Wilga samolot wielozadaniowy Wilga 35 1 LET L-13 150px|LET L-13 szybowiec treningowy 2 Robinson R44bezramki|150x150px śmigłowiec wielozadaniowy 2 4 otrzymane w 2002, 2 w wersji Clipper I wycofane w 2023, pozostały 2 wersji Raven I
Przypisy
Bibliografia Cristian Schrik, Siły Powietrzne Estonii, [w:] Lotnictwo, Magnum-X, luty 2014, s. 76–77, ISSN 1732-5323.
Linki zewnętrzne
Estonia Kategoria:Wojsko estońskie Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1918