thumb|Atak przy użyciu strzał zapalających Bojowe środki zapalające – rozdaj bojowych środków chemicznych; środki stosowane na polu walki oraz na zapleczu przeciwnika, służące do rażenia wojsk, wywoływania pożarów oraz do niszczenia sprzętu bojowego i dóbr materialnych nieprzyjaciela.
Historia bojowych środków zapalających „Ogień grecki” „Brandery” – małe, bezzałogowe okręty do wywoływania pożarów – XV-XIX wiek „Kule ogniste” – rozpalone żelazne pociski – XVI-XIX wiek I wojna światowa – miotacze ognia i bomby zapalające.
Podział bojowych środków zapalających: Ciała stałe niewymagające do spalania tlenu atmosferycznego: termit (mieszanina złożona ze sproszkowanego glinu i tlenku żelaza o temperaturze spalania około 3000 °C. Zastosowanie: bomby lotnicze, pociski artyleryjskie, ręczne granaty zapalające). Ciała stałe wymagające do spalania tlenu atmosferycznego: elektron (stop metali, temp. spalania ok. 800 °C. Korpus bomb termitowych), fosfor biały (temp. spalania ok. 1200 °C). Ciała ciekłe i półciekłe: napalm (produkty pochodzenia naftowego oraz sole kwasów organicznych; temp. spalania 800-1000 °C; bardzo dobra przylepność; czasami wydziela toksyczny dym podrażniający oczy i układ oddechowy; miotacze ognia, bomby lotnicze, pociski artyleryjskie), pirożel (podobny skład i właściwości co napalm – temp. spalania ok. 1600 °C).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Broń zapalająca