Zespół post-polio – zespół poporażenny pojawiający się w kilkadziesiąt lat po ostrym zapaleniu rogów przednich rdzenia, chorobie Heinego-Medina.
Etiologia Istnieje kilka hipotez: Być może stres metaboliczny w trakcie ostrego stanu zapalnego komórek rogów przednich może przyczynić się w późniejszym etapie do ich dalszego zaniku. Czynnikiem wyzwalającym mógłby być teoretycznie stan przeciążenia jednostek ruchowych nadmiernym wysiłkiem mięśni dotychczas wydolnych, nakładający się na postępujący z wiekiem proces starzenia się włókien.Burk J. Agree J.C. "Characteristic and management of postpolio syndrome". JAMA 2000; 284:412-414 teoria autoimmunologiczna – poparciem tej tezy może być obecność nacieków zapalnych w obrębie mięśni, jak i rdzenia. Bierze się również pod uwagę reaktywację pierwotnego zakażenia z pozostającego w utajeniu wirusa polio.Julien J. Lepare-Goffart I. Lina B et al. "Postpolio syndrome: poliovirus persistance is involved in the pathogenesis". WSP Neurol 1999; 246:472-476
Cechą charakterystyczną zespołu jest zajęcie nowym procesem zarówno mięśni objętych porażeniem w okresie ostrej choroby, jak i mięśni, które do tej pory wydawały się być nieuszkodzone. Pojedyncze doniesienia sugerują również autoimmunologiczny charakter zespołu – w płynie mózgowo-rdzeniowym izolowano przeciwciała IgG skierowane przeciwko wirusowi polio.
Objawy W 25-60% kilkadziesiąt lat po zachorowaniu pojawiają się ponownie objawy osłabienia mięśni w postaci wolno narastającego wiotkiego niedowładu mięśni z ich zanikiem i fascykulacjami (stąd właściwsza angielska nazwa: PPMA – postpolio progressive muscular atrophy).
PPS (postpolio syndrome) obejmuje swoją definicją szersze spektrum objawów. Oprócz nowego niedowładu mięśni obserwuje się uczucie zmęczenia, zaburzenia poznawcze, zaburzenia snu i odczuwania bólu. Zmęczenie jest opisywane u ok. 90% pacjentów po przebytym polio. Nasilone objawy prowadzą do zaburzeń funkcjonowania w życiu codziennym.
Kryteria rozpoznania Kryteria przyjęte przez większość badaczy opracował w 1972 r. Mulder i wsp. i obejmują one: epizod przebytego poliomyelitis w wywiadzie, obecność resztkowych objawów klinicznych potwierdzonych wywiadem, badaniem fizykalnym lub badaniem elektromiograficznym, co najmniej 15-letnia stabilizacja objawów neurologicznych, stopniowe lub rzadziej nagłe wystąpienie nowych objawów, tj. osłabienia, nużliwości oraz zaników mięśni lub ogólnej wydolności fizycznej, wykluczenie innych schorzeń o podobnych objawach klinicznych.
Przypisy
Kategoria:Choroby układu nerwowego