Gwardia Wrocław – męska drużyna siatkarska istniejąca od 1948 roku. Trzykrotny zdobywca krajowego tytułu (1980, 1981, 1982), Pucharu Polski (1981) oraz brązowego medalu Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (1981). W swoim dorobku sekcja męska siatkarskiej Gwardii Wrocław (żeńska występująca jako Impel Wrocław, następnie #VolleyWrocław) ma łącznie 14 medal MP.

Po zakończeniu sezonu 2018/19 roku męska sekcja piłki siatkowej została przejęta przez spółkę Gwardia Wrocław sp. z o.o. Zespół seniorów występujący w rozgrywkach 2. Ligi Mężczyzn jest kontynuatorem legendarnego klubu, występując już jednak jako podmiot jednosekcyjny, w przeciwieństwie do lat wcześniejszych. Gwardia zyskała również nowe logo.

Wychowankami Gwardii Wrocław są m.in.: Marcel Gromadowski, Krzysztof Rejno, Jakub Jarosz, Maciej Muzaj. W czasach największych sukcesów, na przełomie lat 70. i 80., gwardyjskich barw bronili również: Ireneusz Kłos, Maciej Jarosz, Lech Łasko, Tomasz Swędrowski. Legendami Gwardii są również: Władysław Pałaszewski, Stanisław Gościniak, Zbigniew Barański, Sławomir Skup.

Historia Chronologia nazw 2001: 1044 Gwardia Wrocław 2002: Hefra Gwardia Wrocław 2004: KS Gwardia Wrocław 2006: EnergiaPro Gwardia Wrocław 2008: EnergiaPro Gigawat Gwardia Wrocław 2009: Gwardia Wrocław 2010: KS Gwardia Wrocław 2019: KFC Gwardia Wrocław 2020: eWinner Gwardia Wrocław

AZS Wrocław - pierwsze drużynowe złoto dla Wrocławia Pierwsze wzmianki prasowe o istnieniu sekcji siatkówki Gwardii Wrocław pojawiły się jesienią 1948 roku. Najpierw były występy w rozgrywkach klasy B (1948 r.), potem awans do klasy A (1949 r.) i wreszcie generalny przełom w 1951 r., kiedy wrocławianie wygrali Spartakiadę Zrzeszeń. Wówczas też Gwardię zasilili zawodnicy mistrza Polski — AZS-u Wrocław.

– Zacznijmy od tego, że mało ludzi wie, że w 1948 i 1950 AZS Wrocław był Mistrzem Polski. Pierwsza reprezentacja Polski siatkarzy na MŚ 1949 w Pradze wyglądała tak, że było tam na dziesięciu – czterech z wrocławskiego AZS. Bracia Tadeusz i Witold Maliszewscy, Henryk Antczak i Adam Piechura. Potem była taka kombinacja, że policyjny klub potrafił wszystko i cały AZS przeszedł do Gwardii. I na bazie tego akademickiego klubu powstał silna gwardyjska drużyna. Która była czołówką, zdobywając m.in. wicemistrzostwo Polski – wspomina Władysław Pałaszewski.

Pełna kadra mistrzów Polski z 1949 roku: Henryk Antczak, Adam Piechura, Witold Maliszewski, Tadeusz Maliszewski, B. Popiołek, J. Stroński, C. Kluk, S. Podstolski, Zbigniew Hawrylak, Zbigniew Ubisz oraz trener Tadeusz Osiński. Większość z wymienionych w 1952 stanęła na drugim stopniu podium (wcześniej jeszcze 1949 srebro i 1950 złoto!) będąc już siatkarzami Gwardii Wrocław.

Historyczny krążek MP siatkarzy GWR - srebro z 1952 Turniej finałowy o złoto MP mężczyzn w 1952 roku był dla dolnośląskiej siatkówki sporym wydarzeniem, pierwszym na taką skalę po II wojnie światowej. Gospodarze przystępowali do rywalizacji w roli obrońcy tytułu z roku 1950, skład „złotej drużyny” praktycznie się nie zmienił, dlatego można było oczekiwać, że kolejne trofeum zostanie zdobyte. Dodatkowego smaku dodawał fakt, że siatkarze tacy jak: Henryk Antczak, Józef Śliwka czy Adam Piechura – nie występowali pod szyldem AZS – a byli już oficjalnie siatkarzami Gwardii. Zmiana klubowej przynależności nie przyniosła jednak szczęścia siatkarzom z Wrocławia. „Finał mistrzostw Polski 1952 r. rozegrany we Wrocławiu był pasjonujący. O tytuł ubiegały się dwie drużyny: warszawski AZS AWF oraz wrocławska Gwardia. Akademicy pokonali 3:2 najgroźniejszego rywala, ale ich nieoczekiwana porażka 2:3 z Jednostką Wojskową Warszawa spowodowała, że zakończyli turniej z taką samą ilością zwycięstw i identycznym stosunkiem setów, co gwardziści. Zgodnie z regulaminem o tytule musiał rozstrzygać barażowy mecz, który 2 listopada w obecności ponad 3 tysięcy osób rozegrano w Hali Ludowej. Ku rozpaczy publiczności, po raz drugi lepsi okazali się akademicy, którzy wygrali ten mecz 3:1.”. Trzy tysiące kibiców – to robiło wrażenie. Tym bardziej szkoda, że wrocławianie przegrali ze swoim największym wówczas rywalem.

Skład srebrnej Gwardii z 1952 roku, czyli pierwszego medalu w historii dla klubu w siatkówce męskiej, tworzyli: W. Maliszewski, T. Maliszewski, H. Antczak, S. Czerski, J. Śliwka, J. Stroński, A. Piechura, J. Jarosiński, a trenerem był „nowy” na tym stanowisku, ciągle Tadeusz, ale nie Osiński, a Maliszewski.

Kolejne medale Gwardzistów - lata 50 i 60 Brązowy (1953): Brązowy skład gwardzistów z Wrocławia z 1953 roku prezentował się następująco: H. Antczak, Stanisław Czerski, Zenon Kurpios, Jan Śliwka, T. Maliszewski, W. Maliszewski, J. Jarosiński, Henryk Tuziński oraz trener T. Maliszewski.

Srebrny (1954): Co ciekawe Wrocław mógł kibicować w siatkarskiej elicie nie tylko gwardzistom, ale także zespołowi Budowlanych. Pozostałe ekipy to: warszawskie AZS AWF, Gwardia i CWKS; Gwardia Gdańsk; AZS Kraków oraz AZS Gliwice. Wygrali ci pierwsi z wymienionych, ponosząc tylko jedną porażkę w całym sezonie, choć nie będąc aż tak wyraźnie poza zasięgiem reszty stawki. Srebrny skład Gwardii Wrocław z 1954 roku to: H. Antczak, W. Maliszewski, J. Śliwka, S. Czerski, Z. Kurpios, R. Mazurek, J. Jarosiński, Bogdan Skórski, Adolf Tumalewicz oraz trener: T. Maliszewski.

Srebrny (1955): „Po zakończeniu rozgrywek, które tradycyjnie wygrała drużyna AZS AWF Warszawa nie wiadomo było, kto tak naprawdę zdobył wicemistrzostwo – Legia czy Gwardia. Wszystko za sprawą meczu rozegranego podczas turnieju w Krakowie między Gwardią a walczącą o utrzymanie drużyną AZS Łódź. Po dramatycznym meczu sensacyjnie wygrał AZS 3:2. Arbiter meczu tak jednak tendencyjnie sędziował to spotkanie, że Gwardia zdecydowała się złożyć protest do Prezydium Sekcji Siatkówki GKKF. Przy wyniku 16:16 w piątym secie sędzia tego spotkania uznał dwa punkty zdobyte przez AZS Łódź bezpośrednio z zagrywki, które łodzianie wykonali bez gwizdka. Prezydium nakazało mecz powtórzyć, AZS na niego się nie stawił i Gwardia otrzymała punkt walkowerem na wagę wicemistrzowskiego tytułu.”. Srebrny zespół Gwardii Wrocław z roku 1955 tworzyli: H. Antczak, W. Maliszewski, J. Śliwka, S. Czerski, Z. Kurpios, R. Mazurek, B. Skórski, A. Tumalewicz, J. Jarosiński oraz trener T. Maliszewski.

Brązowy (1956): Ponownie na czele zameldowały się ekipy ze stolicy, jako pierwszy AZS AWF, a na drugim miejscu CWKS. Z wrocławskich ekip warto odnotować, że wysoko, na piątej lokacie skończyli Budowlani, a AZS finiszował na 9. pozycji. Brązowy skład Gwardii Wrocław z roku 1956: H. Antczak, W. Maliszewski, Z. Kurpios, B. Tomaszewski, B. Mrowiec, J. Śliwka, S. Czerski, B. Skórski, A. Tumalewicz oraz trener T. Maliszewski.

Srebrny (1964): O rozgrywkach 63/64 można śmiało powiedzieć, że dla kilku ligowych ekip miały dosyć nieoczekiwany przebieg. A gwardzistom do złota zabrakło naprawdę niewiele… „Sezon 1963/64 zakończył się ogromną sensacją, gdyż broniący tytułu AZS AWF Warszawa zakończył rozgrywki bez medalu, zajmując dopiero czwarte miejsce. Po raz drugi po tytuł mistrzowski sięgnęła warszawska Legia, która wzmocniła się przed rozgrywkami reprezentantem Polski – Zbigniewem Ruskiem. Oprócz niego podstawową szóstkę tworzyli najczęściej: Schlief, Paszkiewicz, Kamiński, Sierszulski i Rutkowski. Wojskowi toczyli bardzo zaciętą rywalizację z wrocławską Gwardią, którą wyprzedzili zaledwie o jeden punkt. Przyjście kadrowicza Suchanka skonsolidowało wrocławski zespół, który znów zaczął się liczyć w walce o medale. Oprócz niego grali najczęściej Koczerkiewicz, Pałaszewski, Baran, Kiełpiński, Kotowski i Zbigniew Jarosz – ojciec późniejszego wicemistrza Europy Macieja.”. Pełny skład srebrnej drużyny z sezonu 1963/64 prezentował się następująco: T. Kiełpiński, J. Suchanek, L. Koczerkiewicz, W. Pałaszewski, B. Baran, Z. Jarosz, M. Michocki, S. Czerski, H. Jaros oraz trener Z. Kurpios.

Brązowy (1965): W sezonie 1964/65 skład Gwardii wyglądał następująco: T. Kiełpiński, J. Suchanek, L. Koczerkiewicz, B. Baran, S. Gościniak, A. Andruszko, J. Śliwka, Z. Jarosz, W. Pałaszewski, H. Jaros, J. Marszałek. W kwestii trenerskiej, pierwsza runda to J. Śliwka, a później sprawę w swoje ręce wziął W. Pałaszewski. Reprezentantami kraju byli wówczas: Suchanek, Kiełpinski, Koczerkiewicz i Baran.

Brązowy (1966): Skład trzeciej drużyny w Polsce prezentował się następująco: T. Kiełpiński, J. Suchanek, S. Gościniak, A. Andruszko, B. Baran, L. Koczerkiewicz, Z. Jarosz, H. Jaros, J. Marszałek, J. Kotowski oraz trener W. Pałaszewski, który przepracował tym samym pierwszy samodzielny sezon za sterami seniorskiego zespołu męskiej Gwardii.

Spadek - żeby wylądować na szczycie - lata 70 i 80 W 1969 roku drużyna zajęła V miejsce w I lidze i stanowiło to sygnał, że w zespole następuje regres. Przewidywania te, niestety, rychło miały się sprawdzić. Już w następnym roku gwardziści opuszczają I ligę, ale tym razem tylko na jeden sezon. Już bowiem w 1971 roku awansują do I ligi. Niestety, ponowny spadek, w 1972 roku po rocznym pobycie w I lidze, trwał już dłużej. Powodem tego były niedociągnięcia organizacyjno-szkoleniowe oraz niska przeciętna wieku pierwszego zespołu. W sezonie 1971/72 zakończyli karierę sportową czołowi zawodnicy pierwszej drużyny, T. Kiełpiński, J. Suchanek i B. Baran. Optymizmem napawał jednak wyraźne odmłodzenie pierwszego zespołu. Sekcja dochowała się rokujących duże nadzieje utalentowanych juniorów Z. Woźniaka (powołany do kadry olimpijskiej), K. Maćkowiaka i M. Ciaszkiewicza – reprezentantów Polski i członków kadry młodzieżowej.

Kolejny moment – można powiedzieć – z gatunku tych historycznych, patrząc przez pryzmat sukcesu naszej męskiej reprezentacji siatkówki na MŚ w Meksyku (1974). Sukces kadry dowodzonej przez Huberta Jerzego Wagnera gwardziści organizacyjnie przespali grając poza I ligą, teraz była zatem okazja, żeby wykorzystać siatkarskim „boom” po sukcesie reprezentacyjnym i zaprezentować się z dobrej strony. W roli beniaminka Gwardia na powitanie zajęła przyzwoite 5. miejsce. Taki sam wynik wrocławianie powtórzyli także rok później, w sezonie 1976/77. Kiedy w kolejnej odsłonie MP gwardziści ponownie zajęli miejsce „na piątkę”, wydawało się, że ciężko będzie przeskoczyć pewien pułap, mający medalowy smak. Z drugiej jednak strony osiągnięcie ciągłości, tzn. trzy razy piąta lokata – w walce o MP – pokazywało, że we Wrocławiu jest stabilizacja i kolejne lata mogą być bardzo udane.

Drugi raz z rzędu nieudaną próbę walki w I lidze podjął Chełmiec Wałbrzych. Wałbrzyski klub wrócił w sezonie 1976/77 do siatkarskiej elity, ale tylko po to, żeby… zająć ostatnie miejsce i ponownie spaść.

Brązowy (1979): Skład brązowej drużyny Gwardii 1978/79: Z. Barański, M. Ciaszkiewicz, M. Jarosz, I. Kłos, L. Łasko, S. Skup, L. Milewski, B. Ludwikowski, B. Marszałek, B. Mielnikiewicz, A. Śledziewski, Z. Woźniak, W. Zachciał, J. Żytko oraz trener J. Suchanek. Nazwiska zatem zupełnie inne, mniej znane, aniżeli we wcześniejszych medalowych zestawieniach Gwardii Wrocław. Brązowy medal z sezonu 1965/66 pamiętał jedynie Jerzy Suchanek, który zdobywał wówczas krążek jako siatkarz, teraz za to odbierał laur już jako szkoleniowiec.

Złoty (1980): Gwardziści sięgnęli po złoto, a ich skład prezentował się następująco: Z. Barański, M. Ciaszkiewicz, M. Jarosz, I. Kłos, L. Łasko, B. Marszałek, B. Mielnikiewicz, L. Milewski, K. Olszewski, S. Skup, W. Zachciał oraz trener W. Pałaszewski. „I rzeczywiście w sezonie 1979/80 zaczęła się w polskie lidze era wrocławian. W tym sezonie w pięknym stylu wywalczyli mistrzostwo Polski. Wszyscy podstawowi gracze trenerskiego duetu Władysław Pałaszewski i Jerzy Suchanek należeli w tym czasie bądź do kadry seniorów, bądź juniorów. Próbował walczyć z wrocławianami AZS Olsztyn, ale musiał się zadowolić wicemistrzostwem, brązowy medal przypadł Legii.”. Siatkarze z Wrocławia sięgnęli zatem po mistrzowską koronę po 30 latach przerwy. Wcześniej w 1950 roku takim tytułem mogła się bowiem poszczycić legendarna drużyna AZS.