Łamaniec językowy – trudna w zamyśle do wymówienia fraza. Może opierać się na podobnych, a jednak odmiennych fonemach (np.: s [] oraz sz []), specjalnej konstrukcji, np. grze słów lub innych właściwościach języka.
Przykłady łamańców językowych w języku polskim W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie. (łamaniec spopularyzowany w wierszu Jana Brzechwy, znany już w XIX wieku) stół z powyłamywanymi nogami W czasie suszy szosa sucha. Czy tata czyta cytaty Tacyta? Czy trzy cytrzystki grają na cytrze? Czy jedna płacze, a druga łzy trze? I cóż, że ze Szwecji? Jam jest poczmistrz z Tczewa. Jola lojalna, Jola nielojalna, Jola lojalna, lojalna Jola Król Karol kupił królowej Karolinie korale koloru koralowego. Szedł Sasza suchą szosą susząc szorty. skarykaturalizowany prestidigitator „Grzegorz Brzęczyszczykiewicz, Chrząszczyżewoszyce, powiat Łękołody” (Jak rozpętałem drugą wojnę światową) Wyrewolwerowany rewolwerowiec wyrewolwerował wyrewolwerowanego rewolwerowca. ząb, zupa zębowa; dąb, zupa dębowa Choć nie śnieży, śnieg wciąż świeży. Chirurżka urżnęła dramaturżce pęcherzyk żółciowy i wyszczerbiła szczypczyki na trzustce architektki, a mieszczce spiesznie w szczęce poprzemieszczała trzonowce; „Acz tkliwych jelitek tkaczki nie tykaj!” – łka adiunktka. „Jeszcze zniszczę zmarszczki szwaczki” – odszczekuje zapaleńczyni. „Cóż za żarliwość” – szepcze psychiatrka do pediatrki.
Zobacz też
szybolet
Przypisy
Kategoria:Zabawy językowe