thumb|Klubowe barwy Milanu
Historia włoskiego klubu piłkarskiego A.C. Milan w latach 1922-1950.
Historia Milanu (1922-1950) Powrót jednolitych rozgrywek
Sezon 1922/23 W sezonie 1922/23 zbuntowanym klubom udało się wynegocjować od FIGC obietnicę stworzenia krajowej ligi, co zakończyło rozłam. Wystartowały jedne mistrzostwa (Mistrzostwa Pierwszej Dywizji) prowadzone przez włoską federację. Milan spisał się znacznie lepiej niż w poprzednich sezonach – zajął czwarte miejsce w dwunastozespołowej grupie eliminacyjnej.
Po raz pierwszy też w zespole Milanu pojawił się pierwszy trener z prawdziwego zdarzenia, na dodatek pierwszy obcokrajowiec (nie licząc założyciela klubu, Herberta Kilpina) – był nim Austriak Ferdi Oppenheim. Gwiazdą mediolańskiego zespołu był w tamtym czasie Giuseppe Santagostino, który w czasie całej swojej kariery strzelił dla Milanu 106 goli i do dzisiaj jest na siódmym miejscu w klubowej klasyfikacji wszech czasów pod względem liczby strzelonych bramek.
Sezon 1923/24 Rok później rossoneri nie wyróżnili się niczym szczególnym, zajmując w grupie dopiero dziewiąte miejsce. Po raz pierwszy natomiast mistrz Włoch – Genoa CFC – otrzymał prawo do noszenia na koszulkach scudetto (początkowo biały krzyż na czerwonym tle, po wojnie w barwach narodowych Italii).
Sezon 1924/25 Od roku 1924, w związku z przydziałem Milanu i Interu do różnych grup, władze rossonerich organizowały mecze o Trofeo Lombardi e Macchi, w których oba mediolańskie zespoły mogłyby się zmierzyć ze sobą. 29 maja Milan wygrał 5:2. 14 września kolejne zwycięstwo Milanu – tym razem w stosunku 3:2.
Sezon 1925/26 Kolejny sezon to ósme miejsce Milanu w grupie. Na uwagę zasługiwał jedynie fakt, że klub był prowadzony przez Vittorio Pozzo, który później, w latach trzydziestych, dwukrotnie zdobył z reprezentacją Włoch tytuł mistrzów świata. Rok później – miejsce siódme i zwolnienie Pozzo na rzecz Guido Mody, dwukrotnego mistrza Włoch (1906 i 1907) w barwach Milanu.
Sezon 1926/27 Rozgrywki sezonu 1926/27 po raz pierwszy odbyły się bez podziałów na regiony. 20 drużyn Dywizji Narodowej zostało podzielone na dwie grupy po 10 zespołów, z których po 3 najlepsze awansowały do grupy finałowej. Milan pod wodzą trenera Herberta Burgessa zajął miejsce drugie, a w finałach – szóste, co było najlepszym wynikiem klubu od zakończenia wojny. Tytuł mistrzowski zdobył zespół Torino FC, któremu został on później odebrany w związku z aferą korupcyjną.
W tym sezonie, a dokładnie 19 września 1926 r., rozpoczęła się też historia stadionu San Siro. Zbudowany z inicjatywy prezydenta klubu Piero Pirellego, był wówczas najbardziej nowoczesnym obiektem we Włoszech, o pojemności 40 000 miejsc, ze wszystkich stron otoczonym trybunami, w tym jedną pod dachem. Również siedziba klubu zyskała, po latach nieustannych przeprowadzek, stałe lokum przy via Meravigli.
Rozpoczęła się również druga edycja Pucharu Włoch. Milan rozpoczął bardzo dobrze: 7:1 z Rivarolese i walkower 2:0 z Gea Firenze (wyjazdowy mecz przerwany przy stanie 5:1), jednak przed meczem czwartej rundy (32 zespoły) z Juventusem federacja zawiesiła turniej. Przyczyną był brak wolnych terminów.
Sezon 1927/28 W sezonie 1927/28 Milan zajął czwarte miejsce w eliminacjach (11 zespołów) i szóste w finałach. Rok później – drugie miejsce w eliminacjach (do finału awansowali tylko zwycięzcy, co w praktyce oznaczało trzecie miejsce Milanu). Przedtem FIGC podjęła kolejną w swojej historii kontrowersyjną decyzję, uznając, że w najwyższej klasie rozgrywkowej mogą brać tylko 2 zespoły z jednego miasta. Tymczasem Mediolan miał 3 drużyny: Milan, Inter i U.S. Milanese. Ostatecznie nastąpiła decyzja o połączeniu tych dwóch ostatnich zespołów w jeden, który przyjął nazwę "S.S. Ambrosiana".
Sezon 1928/29 Był to ostatni sezon rozgrywek w tym kształcie. Od przyszłego sezonu miała ruszyć regularna liga – Serie A. Milan jako wicemistrz grupy bez problemu wywalczył kwalifikację. Dodatkową atrakcją dla kibiców stały się mecze Pucharu Mitropa – pierwsze tak poważne zawody dla klubów na szczeblu międzynarodowym. W meczach o awans do rozgrywek pucharowych Milan zmierzył się z Genoą. 30 czerwca w Mediolanie, mimo dogrywki, padł remis 2:2. 12 lipca w Genui – znów dogrywka i znowu remis (1:1). Ostatecznie, po losowaniu, w pucharach wzięli udział przeciwnicy rossonerich.
Początki Serie A (1929-1939) Sezon 1929/30 W sezonie 1929/30 rozpoczęła swoją historię Serie A. 6 października Milan w swoim pierwszym meczu wygrał 4:1 z zespołem Brescii.
Pierwszy mecz Milanu w Serie A: Milan – Brescia 4:1 (3:1)Bramki: 0:1 Barbieri 18'; 1:1 Tansini 19'; 2:1 Tansini 20'; 3:1 Ranelli 36'; 4:1 Sternisa 65'Skład Milanu: Compiani – Perversi, Schienoni – Marchi, Borgo, Pomi – Moroni, Santagostino, Sternisa, Ranelli, Tansini
Później Milan grał ze zmiennym szczęściem. Ogółem, w 34 meczach, Mediolańczycy uzyskali 11 zwycięstw, 10 remisów i 13 porażek zajmując jedenaste miejsce w klasyfikacji końcowej. Pierwszym zwycięzcą Serie A został Ambrosiana-Inter.
W wieku 26 lat zmarł chory na tyfus kapitan Milanu, Abdon Sgarbi.
Sezon 1930/31 Kolejną zmianę siedziby klubu przyniósł sezon 1930/31 – tym razem na via Gaetano Negri. Z okazji trzydziestolecia klubu został rozegrany towarzyski turniej (Il torneo del trentennale) z udziałem Milanu, Újpestu Budapeszt, Legnano i Pro Vercelli. Liga w wykonaniu zespołu, po fatalnym starcie – 2 remisy i 4 porażki, zakończyła się na dwunastej pozycji (15 porażek w 34 meczach).
Sezon 1931/32 Następny sezon rozpoczął się podobnie – 3 remisy i 3 porażki. Jednak pod wodzą trenera Jozsefa Banasa piłkarze odrobili część strat i zakończyli rozgrywki na czwartym miejscu (ex aequo z Fiorentiną, o jeden punkt przed Interem).
Sezon 1932/33 W sezonie 1932/33 zarząd klubu postanowił angażować do zespołu tylko Lombardczyków. Klubowa polityka znów zepchnęła Milan na dalsze pozycje – tym razem na jedenaste Jedynym jasnym punktem zespołu był nowy nabytek zespołu Mario Romani, czołowy strzelec ligi (19 bramek).
Sezon 1933/34 Kolejny sezon w wykonaniu Milanu był jednym z najbardziej nietypowych. Do zespołu trafili tacy gracze jak Bortoletti, Rigotti, Stella i Capitanio. Milan wygrał na własnym boisku aż 12 spotkań (w tym z Juventusem 3:1, seryjnie wygrywającym w tamtym okresie mistrzostwa), ale na wyjeździe nie potrafił dokonać tego ani razu (26 punktów u siebie, 7 na wyjeździe). W końcowej tabeli uplasował się dokładnie w połowie stawki – na dziewiątym miejscu. Rok później – dziesiąte miejsce Milanu (19 maja z Juventusem znów wygrana – tym razem 3:0).
Sezon 1934/35 Do reprezentacji Włoch uczestniczącej w drugiej edycji mistrzostw świata został powołany gracz Milanu Pietro Sante Arcari. Na francuskich boiskach Włosi zdobyli złoty medal, a Arcari został pierwszym graczem który zdobył mistrzostwo świata grając w trakcie finałów w barwach mediolańskiego klubu.
Droga do pierwszego półfinału Pucharu Włoch – 1935/36:
Fano - Milan 2:4 Milan – Bologna 3:0 Napoli – Milan 1:2 Alessandria – Milan 1:0
Sezon 1935/36 W sezonie 1935/36 do Milanu przybyli pierwsi Brazylijczycy: Vicente Arnoni i Elisio Gabardo, nie wyróżnili się jednak niczym szczególnym. W lidze zespół zajął ósme miejsce. Jednak największy sukces rossoneri odnieśli w trzeciej edycji Pucharu Włoch, awansując po raz pierwszy w swojej historii do półfinału. W meczu decydującym o awansie do wielkiego finału przegrali z Alessandrią, tracąc bramkę w ostatniej minucie spotkania.
Sezon 1936/37 W kolejnym sezonie, po objęciu funkcji prezesa przez Emilio Colombo, nastąpiła zmiana nazwy klubu na Milan Associazione Sportiva. Milan zaczął grać lepiej – na 6 kolejek przed końcem miał zaledwie 2 punkty straty do Bolonii. Jednak w ostatnich 6 meczach zdobył tylko 4 punkty i wypadł tuż za podium. W Pucharze Włoch powtórzyła się sytuacja sprzed roku – Milan znów odpadł w 1/2 finału, tym razem po dodatkowym meczu z Genoą i bramce na dwie minuty przed końcem dogrywki.
Sezon 1937/38 Sezon 1937/38 przyniósł Milanowi najwyższą pozycję od wielu lat – Mediolańczycy uplasowali się na 'trzecim miejscu, uzyskując 13 zwycięstw, 12 remisów i 5 porażek. 20 lutego po raz pierwszy od 10 lat Milan pokonał w meczu derbowym Inter – 1:0. Natomiast w Pucharze Włoch Milan dopadła prawdziwa klątwa – półfinał, dodatkowy mecz i bramka na 2 minuty przed końcem dogrywki. Tym razem z Torino FC.
26 czerwca 1938 r. Milan zadebiutował w międzynarodowych rozgrywkach pucharowych. Przegrał jednak 0:3 w wyjazdowym meczu Pucharu Mitropa z rumuńskim zespołem Ripensia Timisoara. W rewanżu Milan wygrał 3:1, ale to było za mało na awans do ćwierćfinału.
Sezon 1938/39 W sezonie 1938/39 rossoneri, brązowi medaliści ligi włoskiej, grali źle. Na 11 kolejek przed końcem znajdowali się nawet na ostatniej pozycji w tabeli. W ostatnich meczach zaczęli jednak grać nieco lepiej, zdobywając w nich 15 punktów – więcej niż we wszystkich wcześniejszych spotkaniach łącznie – i ostatecznie zajęli dziewiąte miejsce w Serie A. Natomiast powody do zadowolenia miał napastnik zespołu, Aldo Boffi, który z 19 bramkami na koncie został pierwszym w historii Milanu królem strzelców ligi.
Puchar Włoch czwarty raz z rzędu Milan skończył na półfinale, tym razem przegrywając z Novarą.
W styczniu 1939 r. faszystowskie władze nakazały przybrać klubowi włoską nazwę Associazione Calcio Milano. Nazwa ta obowiązywała do zakończenia II wojny światowej.
II wojna światowa (1939-1945) Sezon 1939/40 Sezon 1939/40 Milan rozpoczął bardzo dobrze. Po rundzie jesiennej zajmował czwarte miejsce, z dwoma punktami straty do lidera. Jednak w rundzie rewanżowej ich forma znacznie spadła i zakończyli rozgrywki na ósmej pozycji. Natomiast po raz drugi z rzędu królem strzelców został Boffi, tym razem strzelając 24 gole.
Po raz pierwszy w historii Serie A zawodnicy grali z numerami na koszulkach.
Sezon 1940/41 Tuż po zakończeniu ligi Włochy przystąpiły do wojny. Rozgrywki Serie A toczyły się jednak bez większych problemów. Nowym prezesem Milanu został Umberto Trabattoni. W styczniu 1941 r. do zespołu niespodziewanie dołączył Giuseppe Meazza – gwiazda Interu. Z "Peppino" w składzie Mediolańczycy zakończyli sezon na najniższym stopniu podium.
Droga do pierwszego finału Pucharu Włoch – 1941/42:
Milan – Fiorentina 4:1 Milan – Lazio 4:2 Milan – Reggiana 6:0 Milan – Venezia 2:1 Milan – Juventus 1:1 (dogr.) Juventus – Milan 4:1
Sezon 1941/42 W następnym sezonie Milan prezentował podobną grę jak w poprzednim. Po niezłych początkach końcówka sezonu znów była fatalna – zaledwie 3 punkty w 7 ostatnich spotkaniach i ostatecznie dziesiąte miejsce. Za to w Pucharze Włoch Milan po raz pierwszy doszedł do finału, przegrywając z Juventusem dopiero po powtórzonym meczu. Aldo Boffi po raz trzeci w karierze został najlepszym strzelcem ligi (22 gole).
Sezon 1942/43 Sezon 1942/43 po raz pierwszy był zakłócany działaniami wojennymi. Zarówno Milan, jak i Inter, zmuszone były grać już od poprzedniego sezonu na jednym stadionie (Arena Civica, na której dotychczas grał Ambrosiana-Inter). Rossoneri zajęli szóste miejsce, dwukrotnie jednak wygrywając z przyszłym mistrzem, Torino FC. Z tym zespołem Milan odpadł w 1/4 finału Pucharu Włoch, którego rozgrywki po tym sezonie zostały przerwane aż do roku 1958. W rozgrywkach o Puchar Primato Milan w decydującym meczu pokonał Ambrosianę.
Sezon 1943/44 Jesienią 1943 r., po upadku reżimu faszystowskiego, liga nie odbyła się. Natomiast na północy Włoch pod niemiecką okupacją odbyły się Mistrzostwa Włoch Północnych. Milan, pod wodzą trenera Giuseppe Santagostiniego, z przyszłym selekcjonerem reprezentacji Ferruccio Valcareggim w składzie (który jednak był, biorąc pod uwagę okoliczności, dość przypadkowy i amatorski), zajął piąte miejsce w grupie lombardzkiej. Turniej niespodziewanie zakończył się zwycięstwem zespołu Vigili Fuoco La Spezia, który w pokonanym polu zostawił najlepszą w tamtych latach drużynę Torino.
Sezon 1944/45