thumb|Klubowe barwy Milanu Historia włoskiego klubu piłkarskiego A.C. Milan w latach 1979-1996.
Historia Milanu 1979-1996 Afera Totonero i czarne dni Milanu (1979-1986)
Sezon 1979/80 10 mistrzostwo i gwiazdka: to były ostatnie szczęśliwe dni Milanu przed nadchodzącym czarnym okresem. Pod koniec lat 70. kwitła afera czarnego totka ("toto nero"). Prezydent Colombo wplątał klub w nielegalne zakłady piłkarskie. Po wyjściu na jaw afery Colombo został dożywotnio zdyskwalifikowany. Piłkarze Milanu: Enrico Albertosi, Giorgio Morini i Stefano Chiodi zostali zawieszeni odpowiednio na 4 lata, 1 rok i 6 miesięcy.
Dodatkowo trybunał sportowy podjął kontrowersyjną decyzję o degradacji Milanu oraz S.S. Lazio do Serie B, co było najdrastyczniejszą karą w historii włoskiej piłki nałożoną przez sąd sportowy.
Sezon 1980/81 Sezon 1980/81 Milan po raz pierwszy spędził w Serie B. Po zaciętej walce, mimo kilku wpadek (jak porażka 0:3 z Taranto) Mediolańczycy wygrali rozgrywki, uzyskując 18 zwycięstw, 14 remisów i ponosząc 6' porażek, wracając do Serie A. W czerwcu Milan wystartował na San Siro w turnieju Mundialito, będącym nieoficjalnymi klubowymi mistrzostwami świata. Rossoneri uzyskali prawo do gry jako zdobywcy Pucharu Interkontynentalnego z roku 1969. W stawce pięciu zespołów Milan zajął trzecie miejsce (wygrał Inter). Turniej zorganizował przedsiębiorca Silvio Berlusconi, kibic Milanu, od tego momentu będący coraz bliżej zespołu.
Sezon 1981/82 Po awansie do pierwszej ligi włoskiej Milan, targany konfliktami i nieporozumieniami, walczył o utrzymanie. Mimo zmian na stanowiskach prezesa i trenera drużyny, zespół nie odzyskał spokoju. Na 5 kolejek przed końcem rossoneri znajdowali się na pozycji spadkowej. W ostatnich meczach nastąpił zryw zespołu. Milan wygrał 4 z 5 spotkań. Utrzymanie było blisko, jednak dramatyczna końcówka meczu pomiędzy SSC Napoli a Genoą spowodowała, że klub po raz drugi w historii znalazł się w Serie B. Wyrównująca bramka w końcówce, po błędzie neapolitańskiego bramkarza, zepchnęła Milan do drugiej ligi, ratując drużynę z Genui.
4 dni wcześniej, 12 maja 1982 r. zespół rozegrał decydujący mecz w najstarszych rozgrywkach międzynarodowych, Pucharze Mitropa. W turnieju startowali zwycięzcy drugich lig z zeszłego sezonu: czeskie Vitkovice, jugosłowiański Osijek i węgierski Haladás. Po zwycięstwie 2:1 nad Osijekiem, Milan zdobył trofeum.
Milaniści we włoskiej drużynie mistrzów świata 1982
Franco BaresiFulvio Collovati
Latem, na mistrzostwach świata w Hiszpanii, reprezentacja Włoch zdobyła swój trzeci tytuł mistrzów świata, a w jej składzie znajdowali się gracze Milanu: Baresi i Collovati.
Sezon 1982/83 W sezonie 1982/83 Milan, grając w Serie B, prezentował jednak zdaniem wielu obserwatorów poziom pierwszoligowy. Drużyna wygrała rozgrywki z dużą przewagą, odnosząc 19 zwycięstw, 16 remisów i ponosząc 3 porażki. W międzyczasie Milan zanotował jedną poważną wpadkę, grając mecz uznany przez wielu za jeden z najgorszych w swojej historii - porażka 1:2 z S.S. Cavese na własnym boisku. Mecz obserwowało 80 tysięcy kibiców - prawie 2 razy więcej niż mecze Interu w Serie A.
Bilans Milanu w Serie B
2 sezony 76 meczów 104 punktów 37 zwycięstw 30 remisów 9 porażek 126 goli zdobytych 65 goli straconych W sześciozespołowej grupie eliminacyjnej Pucharu Włoch Milan zajął drugie miejsce, przegrywając zaledwie jednym punktem z Juventusem, ale awansując do 1/8 finału. Po wyeliminowaniu kolejnego pierwszoligowca (Cagliari Calcio) zespół pechowo odpadł w ćwierćfinale z Hellas Werona (2:2 i 3:3).
Po zakończeniu sezonu Milan po raz drugi wziął udział w Mundialito. Zajął tam czwarte miejsce, prezentując jednak grę na wysokim poziomie, ponosząc tylko jedną, minimalną porażkę z Penarolem Montevideo i wygrywając z Interem.
Sezon 1983/84 Sezon 1983/84 rozpoczął się przybyciem do drużyny m.in. Anglika Luthera Blissetta. Sezon ten, biorąc pod uwagę 3 poprzednie lata, został uznany za całkiem niezły w wykonaniu klubu. Milan zajął ósme miejsce w Serie A, przegrywając dwie pozycje zaledwie różnicą bramek, natomiast w Pucharze Włoch Mediolańczycy odpadli dopiero w 1/4 finału, po dogrywce z Romą.
Sezon 1984/85 W zespole pojawili się Pietro Paolo Virdis oraz Anglicy Ray Wilkins i Mark Hateley. Milan grał jeszcze lepiej niż w zeszłym sezonie, zajmując piąte miejsce w lidze (kwalifikacja do Pucharu UEFA) i przegrywając finałowy dwumecz Pucharu Włoch z Sampdorią.
20 stycznia 1985 r., w wyjazdowym meczu z Udinese Calcio w Milanie zadebiutował syn Cesarego Maldiniego, Paolo, wówczas szesnastolatek.
Sezon 1985/86 W sezonie 1985/86 do Milanu trafił zdobywca Pucharu Europy w barwach Juventusu sprzed kilku miesięcy - Paolo Rossi. Zespół jednak grał przeciętnie, zajmując siódme miejsce w lidze. Również występy zespołu w Pucharze UEFA nie usatysfakcjonowały nikogo. Milan niespodziewanie odpadł w 1/8 finału tych rozgrywek z belgijskim KSV Waregem (1:1 na wyjeździe i 1:2 u siebie).
Wkroczenie Berlusconiego i pasmo sukcesów (1986-1996) Sezon 1986/87 20 lutego 1986 r. dotychczasowego prezesa Milanu Giuseppe Farinę, pod którego przewodnictwem zespół osiągał przeciętne rezultaty, zastąpił Silvio Berlusconi. Do sztabu zespołu dołączyli też znani dzisiaj działacze: Adriano Galliani i Ariedo Braida.
W Serie A zespół Milanu grał coraz lepiej, jednak na koniec sezonu 1986/87 dał się wyprzedzić czterem drużynom, uzyskując tyle samo punktów co UC Sampdoria. Oznaczało to konieczność rozegrania barażu o udział w Pucharze UEFA. 23 maja w Turynie rossoneri wygrali 1:0 po dogrywce i bramce Daniele Massaro. Pietro Paolo Virdis został kolejnym królem strzelców w barwach Milanu, strzelając 17 bramek.
W czerwcu tego roku Milan wziął udział w trzeciej edycji turnieju Mundialito, gdzie wzmocniony reprezentantem Holandii Frankiem Rijkaardem zaliczył najlepszy występ z dotychczasowych, zdobywając nieoficjalne klubowe mistrzostwo świata. Zespół wygrał 3 mecze, 1 remisując, strzelając 4 bramki i nie tracąc żadnej.
thumb|Marco van Basten - legenda Milanu i reprezentacji Holandii.
Sezon 1987/88 W sezonie 1987/88 nowym trenerem Milanu został Arrigo Sacchi. Nowymi zawodnikami zostali Holendrzy: Marco van Basten i Ruud Gullit oraz Alessandro Costacurta ze szkółki klubowej. Gullit pod koniec roku zdobył Złotą Piłkę dla najlepszego piłkarza Europy.
Mimo średniego początku rozgrywek ligowych (a także odpadnięciu już w drugiej rundzie europejskich pucharów z późniejszym finalistą, Espanyolem Barcelona), Milan zdobył jedenasty tytuł mistrzowski, po niesamowitej walce z SSC Napoli z Maradoną w składzie. Na 3 kolejki przed końcem Napoli, które jak na mistrza Włoch przystało prowadziło od samego początku sezonu, miało punkt przewagi nad Milanem.
W 28 kolejce obie zagrały ze sobą na stadionie San Paolo w Neapolu. Po znakomitym spotkaniu Milan wygrał 3:2. Bramki strzelali: Virdis (36', 1:0), Maradona (45', 1:1), Virdis (68', 2:1), van Basten (76', 3:1), Careca (78', 3:2). A tak wyglądały ostatnie mecze: Milan - remis, Napoli - porażka, Milan - remis, Napoli - porażka.
20px Mistrzowski skład Milanu 1988:Giulio Nuciari, Giovanni Galli - Filippo Galli, Walter Bianchi, Mauro Tassotti, Franco Baresi, Paolo Maldini, Alessandro Costacurta, Roberto Mussi - Emiliano Verga Rufo, Carlo Ancelotti, Roberto Donadoni, Alberigo Evani, Francesco Zanoncelli, Angelo Colombo, Ruud Gullit, Mario Bortolazzi - Massimiliano Cappellini, Graziano Mannari, Antonio Pietro Paolo Virdis, Marco Van Basten, Daniele Massaro
Sezon 1988/89 Sezon 1988/89 obfitował w dramatyczne mecze w Pucharze Europy. Rossoneri po dramatycznych meczach 1/8 finału wyeliminowali Crveną Zvezdę i Werder Brema. Rewanżowy mecz z Jugosłowianami został przerwany z powodu mgły, przy wyniku 1:1 i czerwonej kartce dla Virdisa. Następnego dnia spotkanie zostało powtórzone. Mecz obfitował w dramatyczne wydarzenia, nie tylko sportowe. Roberto Donadoni w starciu z rywalem stracił przytomność, dusząc się. W ostatniej chwili od śmierci uratował go klubowy lekarz, łamiąc mu szczękę w celu udrożnienia dróg oddechowych. Ostatecznie oba mecze z Crveną zakończyły się wynikami 1:1. Rzuty karne Milan wygrał 4-2, dzięki dwóm obronionym strzałom przez bramkarza Giovanniego Gallego.
Rok 1988 zakończył się przyznaniem Złotej Piłki Marco van Bastenowi, a wszystkie miejsca na podium zajęli piłkarze Milanu.
W ćwierćfinale Pucharu Europy z Werderem Brema padła zaledwie jedna bramka, strzelona przez van Bastena z karnego.
W półfinale, w rewanżowym meczu na San Siro (pierwszym mecz zakończył się remisem 1:1) doszło do kuriozalnego wyniku - Real poległ aż 0:5 (bramki: Ancelotti, Rijkaard, Gullit, Van Basten i Donadoni).
W finale, 24 maja 1989 r. na Camp Nou w Barcelonie Milan wygrał ze Steauą Bukareszt 4:0. W stolicy Katalonii pojawiło się prawie 100 tysięcy kibiców Milanu. Taka liczba kibiców w meczu wyjazdowym była i jest do dzisiaj rekordem w historii klubowej piłki nożnej.
Finał Pucharu Europy 1989: Milan - Steaua 4:0 (3:0) Bramki: 1:0 Gullit 17', 2:0 van Basten 26', 3:0 Gullit 38', 4:0 van Basten 46' Skład Milanu: G. Galli - Tassotti, Costacurta ( F. Galli 74'), Baresi (kapitan), Maldini - Colombo, Rijkaard, Ancelotti, Donadoni - Gullit ( Virdis 60'), Van Basten
Gra w Pucharze Europy odbiła się na wynikach Milanu w lidze - trzecie miejsce mistrzów Włoch, za Interem i Napoli.
Latem 1989 r. Milan zdobył pierwszy w historii Superpuchar Włoch (jeszcze za zeszły sezon), pokonując Sampdorię 3:1.
Sezon 1989/90 W kolejnym sezonie Milan kontynuował wspaniałą grę (m.in. z nowym graczem, Marco Simone. Najpierw zdobył Superpuchar Europy (1:1 i 1:0 z Barceloną) za miniony sezon. Potem, po zwycięstwie w dogrywce 1:0 i bramce z rzutu wolnego Evaniego w ostatniej minucie nad kolumbijskim Nacional Medellín dołożył Puchar Interkontynentalny.
W plebiscycie Złotej Piłki za miniony rok znowu wygrał Marco van Basten. Dwa kolejne miejsca po raz kolejny zajęli inni gracze Milanu - Baresi i Rijkaard. Te dwa lata były jedynymi w historii tej prestiżowej nagrody, kiedy całe podium było zajmowane przez piłkarzy jednego klubu.
W lidze rossoneri byli o krok od ponownego wywalczenia tytułu mistrzowskiego. Jednak w przedostatniej kolejce przegrali wyjazdowy mecz z Hellas Werona 1:2, po decydującej bramce w 89 minucie meczu. Rijkaard, Van Basten, Costacurta i trener Sacchi ujrzeli czerwone kartki. Po raz drugi, po roku 1973, klub z Werony "zabrał" Milanowi niemal pewny tytuł. Drugie w historii mistrzostwo przypadło Napoli. 19 bramek van Bastena i tytuł króla strzelców nie wystarczyły. Trzy dni później Milan przegrał na własnym boisku rewanż finału Pucharu Włoch z Juventusem (0:1, w pierwszym meczu Milan bezbramkowo zremisował).
Jednak w Pucharze Europy Milan nie miał sobie równych. Drugi raz z rzędu awansował do wielkiego finału. Na stadionie w Wiedniu Mediolańczycy pokonali 1:0 SL Benfica, broniąc trofeum zdobytego rok wcześniej.
Finał Pucharu Europy 1990: Milan - Benfica 1:0 (0:0) Bramki: 1:0 Rijkaard 68' Skład Milanu: G. Galli - Tassotti, Costacurta, Baresi (kapitan), Maldini - Colombo ( Massaro 89'), Rijkaard, Ancelotti ( F. Galli 72'), Evani - Gullit, Van Basten
Sezon 1990/91 W następnym sezonie - Superpuchar Europy (1:1 i 2:0 z Sampdorią i Puchar Interkontynentalny (3:0 z Club Olimpia). Milan przez 2 lata zdobył wszystko co było do zdobycia w rozgrywkach międzynarodowych.
W Serie A mediolański zespół zajął drugie miejsce, 5 punktów za Sampdorią dla której był to pierwszy tytuł. W Pucharze Włoch - odpadł w półfinale z Romą, po samobójczej bramce van Bastena.
W Pucharze Europy Milan trafił w ćwierćfinale na Olympique Marsylia. Po remisie 1:1 w pierwszym meczu na własnym boisku, w rewanżu do 88. minuty rossoneri przegrywali 0:1 Wtedy na stadionie zgasło światło. Po naprawie oświetlenia piłkarze Milanu odmówili powrotu na boisko. Zespół został za to ukarany walkowerem i wykluczony z kolejnej edycji rozgrywek europejskich.
Sezon 1991/92