Front Stalingradzki (ros. Сталинградский фронт) – jedno z wielkich operacyjno-strategicznych ugrupowań wojsk Armii Czerwonej o kompetencjach administracyjnych i operacyjnych na zachodnim terytorium ZSRR, działający podczas wojny z Niemcami w czasie II wojny światowej.
Formowanie, przekształcenia i walki Utworzony 12 lipca 1942 z wycofanych z rejonu Stalingradu wojsk Frontu Południowo-Zachodniego. Rozwinął się na linii: Pawłowsk, Wierchni Mamon, Wiereszenka, Serafimowicz, Klecka, Sirotinka, Jeżowka, przeciwko części sił niemieckiej Grupy Armii "B". Brał udział w bitwie stalingradzkiej. 9 sierpnia został podporządkowany dowódcy Frontu Południowo-Wschodniego. 28 września 1942 Front Stalingradzki przemianowano na Front Doński, a jego nazwę przejął Front Południowo-Wschodni, który do 18 listopada prowadził walki obronne, a 19 – 30 listopada wspólnie z Frontem Dońskim i Frontu Południowo-Zachodniego dokonał okrążenia 6 Armii niemieckiej pod Stalingradem. 1 stycznia 1943 przemianowany na Front Południowy.
Struktura organizacyjna SkładSkład początkowyW końcu lipca w skład weszły21 Armia62 Armia63 Armia64 Armia8 Armia Lotnicza.38 Armia57 Armiaodtworzona 28 ArmiaWołżańska Flotylla Wojskowa
Dowództwo frontu Dowódcy frontu: marszałek Siemion Timoszenko od 2 lipca 1942 gen. por. Wasilij Gordow od 23 lipca do 13 sierpnia płk/ gen. Andriej Jeriomienko od 13 sierpnia do 30 września 1942.
Przypisy
Bibliografia Bolszaja Sowietskaja Encykłopedija, Moskwa 1978,
Kategoria:Front Stalingradzki