Doreen Edith Dominy Vlachopoulos Valiente (ur. 4 stycznia 1922 w Mitcham w Południowym Londynie, zm. 1 września 1999 w Brighton) – angielska wiccanka, odpowiedzialna za napisanie znacznej części wczesnej liturgii religijnej w tradycji . Pisarka i poetka, która opublikowała pięć książek poświęconych Wicca i pokrewnym tematom ezoterycznym.
Urodzona w rodzinie z klasy średniej w Surrey, Valiente zaczęła praktykować magię jako nastolatka. Pracując jako tłumacz w Bletchley Park podczas II wojny światowej, wyszła za mąż dwukrotnie w tym okresie. Rozwijając swoje zainteresowanie okultyzmem po wojnie, zaczęła praktykować magię ceremonialną z przyjacielem, mieszkając w Bournemouth. Dowiedziawszy się o Wicca, w 1953 r. została wtajemniczona w tradycję gardneriańską przez jej założyciela, Geralda Gardnera. Wkrótce została Arcykapłanką kowenu Gardnera w , pomogła mu stworzyć lub zaadaptować wiele ważnych świętych tekstów dla Wicca, takich jak i , które zostały włączone do wczesnej gardneriańskiej Księgi Cieni. Po schizmie w 1957 r. Valiente i jej zwolennicy opuścili Gardnera i utworzyli własny tymczasowy kowen. Po zapoznaniu się z wiccańską tradycją , w 1963 roku została inicjowana do kowenu Atho . W następnym roku rozpoczęła współpracę z w jego kowenie , który jednak później opuściła.
Chętna do promowania i bronienia swojej religii, odegrała zasadniczą rolę w oraz Federacji Pogańskiej w latach 60. i 70. ubiegłego wieku. Podczas tej drugiej dekady na krótko zaangażowała się również w skrajnie prawicową politykę, a także stała się zagorzałym poszukiwaczem i zwolenniczką . Poza regularnym pisaniem artykułów na tematy ezoteryczne dla różnych czasopism, od lat sześćdziesiątych XX wieku była autorką wielu książek na temat Wicca. Przyczyniła się również do publikacji dzieł swoich wiccańskich przyjaciół , i . W tych pracach stała się wczesnym propagatorem idei, że każdy może praktykować Wicca bez konieczności inicjacji przez uprzednio inicjowanego Wiccanina. Przyczyniała się również i zachęcała do podjęcia badań nad wczesną historią tej wiary. Przez te lata mieszkała w Brighton, była członkinią kowenu Silver Malkin i współpracowała z Ronem Cookiem, który był zarówno jej partnerem, jak i inicjowanym. W ostatnich latach przed śmiercią z powodu raka trzustki była patronką Centre for Pagan Studies z siedzibą w Sussex.
Magiczne artefakty i dokumenty Valiente zostały przekazane w spadku jej ostatniemu Arcykapłanowi, Johnowi Belham-Payne'owi, który w 2011 roku przekazał je fundacji charytatywnej . Mając znaczący wpływ na historię Wicca jest powszechnie uznawana w społeczności Wiccan za „Matkę Współczesnego Czarownictwa”. Ponadto napisano od niej dwie biografie.
Życiorys Wczesne życie (1922–1952) Urodzona jako Doreen Edith Dominy na przedmieściach Londynu, w dzielnicy Mitcham w hrabstwie Surrey jako córka chrześcijańskich rodziców pochodzących z klasy średniej. Jej ojciec, Harry Dominy, był inżynierem budownictwa lądowego oraz mieszkał wraz z jej matką Edith w okolicach Colliers Wood. Harry był metodystą, z kolei Edith kongregacjonalistką, jednak Doreen nie została ochrzczona, co było dość powszechne w tamtym okresie, z powodu kontflikt, w jaki weszła Edith z miejscowym wikariuszem. Valiente już jako dziecko, była przekonana, że posiada moc magiczną, wykazując zainteresowanie okultyzmem czy udając latanie na miotle. Doreen wspominając swoje dzieciństwo, twierdziła, iż nie posiadała więzi emocjonalnych z rodzicami, których określała jako konwencjonalnych i bardziej zajętych na dążeniu do awansu społecznego niż zajmowaniem się nią. Z czasem ona i jej rodzice przenieśli się do Horley, a następnie, według jej relacji, wpatrując się w Księżyc, doświadczyła swoje pierwsze doświadczenie religijne. Stamtąd jej rodzina przeniosła się do West Country, a następnie do New Forest.
Pod koniec roku 1934 lub 1935 Doreen wraz z matką opuściła ojca, przenosząc się do krewnych ze strony matki Southampton. Doreen wspominała, że już w wieku 13 lat zaczęła praktykować magię, a następnie wykorzystując pukiel włosów, rzuciła pierwsze swoje zaklęcie uwalniające jej matkę od molestowania przez współpracownika, wierząc iż jej się udało. Spekuluje się, że jej wiedza na temat praktyk magicznych mogła pochodzić z lokalnej biblioteki. Wzrastające zainteresowanie okultyzmem wyraźnie zaniepokoiło jej rodzinę, która Doreen wysłała do szkoły klasztornej. Doreen gardząc jednak nauką w szkole, w zamian tego chciała bardziej uczestniczyć do szkoły artystycznej, ostatecznie porzucając naukę w wieku 15 lat i zostając ateistką. Zamiast upragnionej szkoły artystycznej znalazła zatrudnienie w fabryce, zaś po odejściu z niej znalazła pracę jako urzędniczka i stenotypistka w Zakładzie Pomocy Dla Bezrobotnych. lewo|mały|Podczas II wojny światowej Valiente pracowała w Bletchley Park W trakcie II wojny światowej została tymczasowo starszą asystentką cywilną Ministerstwa Spraw Zagranicznych i tłumaczką w Bletchley Park. W późniejszym okresie wysłano ją do w sprawach służbowych, gdzie poznała się z Joanisa Vlachopolousa, greckiego marynarza Marynarki Handlowej. 31 stycznia 1941 roku Doreen i Joanis weszli w związek małżeński. Ceremonia odbyła się na rejonie East Glamorgan. Mąż Doreen zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach, a następnie został uznany za zmarłego, po zatopieniu jego statku, Pandiasa, przez u-boota w okolicach Afryki Zachodniej. Owdowiała, w latach 1942–1943 podjęła się kilku krótkoterminowych prac w Walii, które prawdopodobnie stanowiły przykrywkę dla pracy wywiadowczej.
W październiku 1943 roku została przeniesiona do biura wywiadu przy Berkeley Street w Londynie, gdzie się zajmowała deszyfrowaniem wiadomości. Pracując w biurze wywiadu poznała imigranta Casimiro Valiente, byłego członka Armii Ludowej Republiki Hiszpańskiej, który dołączył do francuskiej Legii Cudziemskiej. Casimiro został ranny podczas bitwy o Narwik i uznany za inwalidę wojennego, a następnie został ewakuowany do Anglii. Doreen i Casimiro weszli w związek małżeński 22 maja 1944 roku. W późniejszym czasie para się przeniosła do Bournemouth, gdzie mieszkała matka Doreen. Valiente później wspominała rasizm względem siebie i swojego małżonka ponieważ byli mieszanym małżeństwem.
Rozwijając swoje zainteresowanie okultyzmem, po wojnie zaczęła praktykować magię ceremonialną ze znajomym o pseudonimie „Zerki” w jego mieszkaniu. Casimiro nie podzielał tej pasji, nie sprzeciwiając się jej realizacji. Doreen zdobyła magiczne regalia oraz notatki niedawno zmarłego lekarza, członka , jednej z czterech organizacji powstałych po Hermetycznym Zakonie Złotego Brzasku. Równocześnie próbowała przy tym się nauczyć hebrajskiego, języka używanego w różnych ścieżkach magii ceremonialnej. Niedługo po tych wydarzeniach wybrała swoje brzmiące „Ameth”. Oprócz tego zaczytywała się z zapałem w pismach Aleistera Crowleya, studiując Thelemę, szczególnie po odkryciu przez nią książki Crowleya Magija w teorii i praktyce. Inne książki która miały wpływ na jej rozwój to autorstwa czy prace Murray i Gravesa, które się przyczyniły do jej zainteresowania pojęciem hipotetycznego . Poza tym Valiente miała praktyczne doświadczenie z ezoterycznymi ścieżkami powiązanymi z teozofią i spiritualizmem, których spotkania się odbywały w lokalnym kościele z Charminster.
Spotkanie z Geraldem Gardnerem i kowen Bricket Wood (1952–1957) Zainteresowanie coraz bardziej wzrastało, w wyniku czego Doreen obrała za cel poszukiwanie osób, które mogłyby być rodzimymi czarownikami albo ich potomkami. Chociaż wątpiła, żeby taki kult dał radę przetrwać próbę czasu, odmówiła zaprzestania poszukiwań. Jesienią 1952 roku przeczytała w magazynie Illustrated artykuł reportera Allena Andrewsa zatytułowany „Czarostwo w Brytanii”. Artykuł dotyczył, w znacznej mierze, otwarcia Folklorystycznego Centrum Przesądów i Czarostwa w Castletown na wyspie Man prowadzonego przez oraz czarownika-rezydenta Geralda Gardnera. Tam pierwszy raz poznała się też z religią Wicca.
Valiente zaintrygowana artykułem napisała do Williamsona w 1952 roku, a ten dał jej kontakt z Gardnerem. Doreen oraz Gerald wymieniali ze sobą korespondencję listowną, a następnie Gardner zasugerował, aby spotkała się z nim w domu jego przyjaciółki, wtajemniczonej w wicca (noszącą imię magiczne "Dafo"), zamieszkałą podówczas niedaleko Bournemouth, w rejonie Christchurch. W trakcie spotkania z Gardnerem podarował on jej egzemplarz swojej powieści, wydanej w 1949 Z pomocą wysokiej magii, opisującą fabularyzowaną relację o wiccańskich wtajemniczonych żyjących w średniowieczu; rzekomo zrobił to, aby poznać jej opinię na temat rytualnej nagości i biczowania, które były obecne w . mały|Jedna z Księg Cieni należących do Geralda Gardnera, pozostawiona w testamencie Doreen Valiente Gardner zaprosił Valiente do domu Woodford-Grimes w czasie przesilenia letniego 1953 roku, a później dokonał jej inicjacji w misteria tradycji gardneriańskiej podczas rytuału, w trakcie którego stali przed ołtarzem i czytał on ze swojej księgi cieni. Niedługo później w trójkę (Gardner, Valiente i Woodford-Grimes) wybrali się prehistorycznego pomnika w Stonehenge w Wilhshire, gdzie wspólnie byli świadkami rytuału odprawianego przez druidów. Gardner pożyczył swój miecz druidom, którzy podczas rytuału umieścili go na . Doreen opowiadała o swojej wizycie w Stonehenge, ale nigdy o swojej inicjacji zarówno swojej matce jak i mężowi, gdyż obawiała się, że mogliby nie zrozumieć, tudzież nie zaakceptować jej wyborów.
Później w tym samym roku Gardner zaprosił Valiente do swojego mieszkania w Shepherd’s Bush, w celu spotkania się ze składającym się podówczas z od ośmiu do dziesięciu członków jego kowenu , którzy to członkowie się spotykali w St. Albans na północ od Londynu. Wkrótce Doreen została inicjowana jako arcykapłanka kowenu. Historyk skomentował inicjację Doreen mówiąc iż utworzyła „drugie wielkie twórcze partnerstwo w życiu [Gardnera], zaraz po tym z Woodford-Grimes”. Wtedy Valiente przepuszczalnie jako pierwsza osoba spostrzegła, że znaczna część materiału w Księgi Cieni Gardnera nie została zaczerpnięta z starożytnych źródeł jak deklarował, ale między innymi z dzieł Crowleya. Zgłaszając Gardnerowi swoje uwagi, ten stwierdził iż tekst który użyczył mu kowen New Forest, był mocno zdekompletowany, przez co musiał uzupełniać oraz wypełniać wszelkie luki, które były w oryginalnym tekście posiłkując się różnymi źródłami. Doreen w wyniku tej dyskusji za pozwoleniem Gardnera przepisała większość z Księgi Cieni, usuwając te fragmenty, które uznała za inspirowane Crowleyem, w obawie iż jego kontrowersyjna postać, jak też niesławna reputacja, mogłyby zbrukać Wicca w oczach innych. W roku 1953 napisała poemat „Królowa Księżyca, Królowa Gwiazd”, inwokację ,wykorzystywaną w czasie rytuału z okazji przesilenia zimowego, zainspirowaną pięśnią z Hebrydów znalezioną w . W trakcie pracy z Gardnerem Valiente napisała także "". Przepisała większość , przy czym Hutton ocenia to za „jeden z większych wkładów jaki ktokolwiek samotnie wykonał w rozwój Wicca”, ponieważ jej wersja Pouczenia stała się „głównym wyrazem duchowości wiccańskiej”. Pouczenie Bogini mocno inspirowało wielu twórców i praktykujących czarostwo w późniejszych latach. Oba teksty wkrótce też zostały dodane jako część pierwszej Księgi Cieni. lewo|mały|„Chata czarownic”, przestrzeń rytualna używana przez kowen Valiente, tak jak wyglądała w 2006 roku