Israel Meir Taub (jid. ישׂראל מאַיר טאַוב; ur. 1849 w Raciążu, zm. 24 listopada 1920 w Warszawie) – rabin, pierwszy cadyk chasydzkiej dynastii Modrzyc. Syn cadyka Szmula Eliasza ze Zwolenia i wnuk Jechezkela Tauba z Kazimierza Dolnego.
W 1888 objął sukcesję po swoim ojcu zostając cadykiem w Zwoleniu. W 1891 przeniósł swój dwór do Modrzyc, wioski leżącej pod Dęblinem (obecnie dzielnicy tego miasta) i dał początek nowej chasydzkiej dynastii Modrzyc. Podczas I wojny światowej, w 1914 przeniósł się do Warszawy, gdzie mieszkał aż do śmierci. Niektóre źródła wspominają, iż przez pewien czas podczas I wojny światowej przebywał w Radomiu, gdzie mieszkał przy ulicy LubelskiejZob. żydowską księgę pamięci Radomia, s. 7, wolny dostęp przez Bibliotekę Publiczną Nowego Jorku (New York Public Library) (jid., ang.).. Był twórcą wielu słynnych nigunów chasydzkich, takich jak Ezkera Hagadol. Jego komentarze z księgi Rodzaju, Wyjścia oraz Kapłańskiej zostały zebrane w jedną prace, którą nazwano Diwrei Israel (1901–1904). Jego prace z zakresu Księgi Liczb Bamidbar i Powtórzonego Prawa Dewarim zaginęły.
Israel Taub jest pochowany w ohelu na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 47, rząd 14)Grób Israela Tauba w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie związani z Radomiem Kategoria:Ludzie związani ze Zwoleniem (powiat zwoleński) Kategoria:Modrzyc Kategoria:Pochowani na cmentarzu żydowskim na Woli w Warszawie Kategoria:Polscy cadykowie chasydzcy Kategoria:Rabini Modrzyc Kategoria:Urodzeni w 1849 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Ludzie urodzeni w Raciążu