Jan Jargoń (ur. 23 czerwca 1928 w Pawłowie, zm. 31 października 1995 w Krakowie) – organista i kompozytor.
Życiorys Naukę muzyki rozpoczął w Średniej Szkole Muzycznej w Zabrzu. W latach 1947–1952 studiował grę na organach w klasie Bronisława Rutkowskiego, a od 1950 do 1956 kompozycję pod kierunkiem Stanisława Wiechowicza w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Jako student w 1950 uzyskał I nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Bachowskim w Poznaniu. Od 1948 do 1951 uczył w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Bytomiu, a od 1954 w Państwowym Liceum Muzycznym w Krakowie. W 1956 rozpoczął działalność pedagogiczną w Katedrze Organów Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie. Tam pełnił kolejno funkcje prodziekana Wydziału Wychowania Muzycznego (1966-1969), dziekana Wydziału Instrumentalnego (1969-1972) oraz prorektora (1972-1975). W 1976 objął funkcję kierownika Katedry Organów i pełnił ją aż do śmierci. W 1981 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1987 profesora zwyczajnego. W latach 1973–1976 i 1979-1982 był członkiem Rady Wyższej Ministerstwa Kultury i Sztuki, a także członkiem Archidiecezjalnej Komisji ds. Muzyki Kościelnej przy Kurii Metropolitalnej w Krakowie, działając przez szereg lat w podkomisji do spraw budowy organów.
Od 2004 r. w Krakowie corocznie odbywają się Zaduszki Organowe im. prof. Jana Jargonia
Koncerty Koncertował m.in. w Austrii, Bułgarii, Czechosłowacji, Danii, Francji, Hiszpanii, Holandii, Niemczech i na Węgrzech. Brał też aktywny udział w różnych międzynarodowych festiwalach i konkursach muzycznych poświęconych twórczości organowej (im. Johanna Sebastiana Bacha w Lipsku oraz Norymberdze i Pradze), a także w wielu nagraniach płytowych i radiowo-telewizyjnych w kraju i za granicą. W 1971 stał się inicjatorem i współorganizatorem Pracowni Konserwacji Zabytkowych Organów przy krakowskim oddziale PKZ. Jako jej stały konsultant naukowy współpracował przy renowacji kilkunastu obiektów, wśród których znajdowały się najcenniejsze polskie zabytkowe organy w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, Olkuszu, Jędrzejowie). Przy jego udziale i konsultacji dokonano szeregu renowacji zabytkowych instrumentów istniejących w kościołach krakowskich (m.in. Kościół św. Mikołaja w Krakowie, Ojców Paulinów na Skałce, bazylice Mariackiej oraz Ojców Karmelitów na Piasku). Był także autorem wielu projektów założeń brzmieniowych nowo budowanych organów (m.in. w Filharmonii Krakowskiej, krakowskiej Akademii Muzycznej).
Nagrody Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I i II stopnia (1971, 1974, 1982) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973) Nagroda Miasta Krakowa (1974) tytuł Zasłużonego Nauczyciela PRL (1985).
Kompozycje Introdukcja. Passacaglia na organy (1953), Kantata "Śląsk" na głosy solowe, chór i orkiestrę (1954-1955), Koncert barokowy na organy i orkiestrę (1955), Sonata na skrzypce i fortepian (1958), Pieśni na sopran i fortepian (1959), Triptychon per organo (1963)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy organiści Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Muzycznej w Krakowie Kategoria:Absolwenci Akademii Muzycznej w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Polscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Laureaci Nagrody Miasta Krakowa Kategoria:Laureaci Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (Polska Ludowa) Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 1995