Jan Krzysztof Orgelbrand (ur. 25 lipca 1948 w Warszawie) – polski prawnik, dziennikarz, wydawca, menedżer i polityk, harcmistrz Związku Harcerstwa Polskiego, zastępca naczelnika ZHP (1989–1990), zastępca głównego inspektora sanitarnego (2008–2012).

Życiorys Po ukończeniu Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1966) podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim. Brał udział w wydarzeniach marcowych w 1968. W latach 70. współpracował z Ośrodkiem Dokumentacji i Studiów Społecznych (utworzonym przez Janusza Zabłockiego), pracował w redakcji tygodnika „Za i Przeciw”.

W 1980 został członkiem NSZZ „Solidarność”, był wiceprzewodniczącym komisji zakładowej. W marcu 1981 brał udział w głodówce stanowiącej protest wobec działań władz Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Społecznego.

W latach 1990–1992 pełnił funkcję redaktora naczelnego „Świata Młodych”. Reaktywował Wydawnictwo Orgelbrandów (założone w 1829). Później związany z instytucjami ochrony zdrowia, był dyrektorem zakładu opieki zdrowotnej, a od 2005 pracownikiem Ministerstwa Zdrowia (m.in. jako zastępca dyrektora departamentu). Od 1 stycznia 2008 do sierpnia 2012 był zastępcą głównego inspektora sanitarnego. W latach 2013–2022 członek zarządu Mazowieckiego Centrum Rehabilitacji STOCER.

Należał do Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy i partii Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość, został też sekretarzem generalnym Chrześcijańsko-Demokratycznego Instytutu im. Ignacego Paderewskiego. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum w okręgu białostockim, a w wyborach 1993 bezskutecznie kandydował do Sejmu jako lider listy Koalicji dla Rzeczypospolitej w okręgu włocławskim. Od 2001 był związany z Platformą Obywatelską, objął funkcję przewodniczącego jej struktur na Mokotowie, kandydował też z jej ramienia m.in. w 2001 i 2015 do Sejmu. W 2022 współzałożyciel partii Centrum dla Polski, został przewodniczącym rady krajowej tego ugrupowania.

Od 1965 instruktor harcerski w Związku Harcerstwa Polskiego. W 1989 był zastępcą komendanta Chorągwi Stołecznej ZHP, a w latach 1989–1990 – zastępcą naczelnika ZHP. Następnie był członkiem Naczelnego Sądu Harcerskiego ZHP, w 2006–2009 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego, a od stycznia do grudnia 2009 – przewodniczącego tego organu. Ponownie w składzie NSH w latach 2005–2013 i 2017–2022, był jego wiceprzewodniczącym.

Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (2001)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 maja 2001 r. o nadaniu orderów i odznaczeń ().

Rodzina Praprawnuk Samuela, prawnuk Hipolita, wnuk Bolesława.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Harcmistrzowie Kategoria:Instruktorzy ZHP Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Politycy Centrum dla Polski Kategoria:Politycy ChDSP i Stronnictwa Pracy (III RP) Kategoria:Politycy Platformy Obywatelskiej Kategoria:Politycy Stronnictwa Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni Kategoria:Uczestnicy wydarzeń Marca 1968 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Zdrowia III Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1948