Geofizyka stosowana – zespół fizycznych metod badania przypowierzchniowej części skorupy Ziemi oraz określenia własności fizycznych skał – elektrycznych, mechanicznych, magnetycznych, cieplnych, jądrowych i innych na podstawie pomiarów realizowanych na powierzchni Ziemi, w otworach wiertniczych, wyrobiskach górniczych, w powietrzu i na morzu.
Wyniki geofizyki stosowanej są wykorzystane w: geologii, górnictwie, budownictwie, pracach inżynierskich, problematyce ochrony środowiska.
Metody geofizyki stosowanej wykorzystują: naturalne pola ziemskie, np.: pole siły ciężkości, magnetyczne pole Ziemi, pola elektromagnetyczne (w tym magnetotelluryczne), cieplne pole Ziemi, naturalną promieniotwórczość skał, naturalną sejsmiczność Ziemi.
pola wzbudzone, np. pola: fal sprężystych (sejsmicznych i akustycznych), elektryczne i elektromagnetyczne, promieniotwórczości wzbudzonej.
Wykorzystanie w geofizyce promieniotwórczości, naturalnej lub sztucznej, nazywane jest geofizyką jądrową.
Anomalie geofizyczne są wskaźnikiem zmian własności fizycznych skał w miejscu badania w porównaniu do otoczenia. Dostarczają one informacji o obecności poszukiwanych złóż, o własnościach rozpoznawanego podłoża przed decyzjami budowlanymi. Wskazują na występowanie zmian w górotworze, które mogą zagrażać infrastrukturze, którą człowiek utworzył na powierzchni. Mogą dostarczać informacji o zmianach w środowisku związanych z migracją zanieczyszczeń chemicznych podczas monitoringu geofizycznego w przestrzeni i w czasie.
Najstarszą częścią geofizyki stosowanej jest geofizyka poszukiwawcza. Później rozwinęła się geofizyka środowiska.
Przypisy
Kategoria:Działy geofizyki