Deszcz meteorów – zjawisko polegające na jednoczesnym przelocie przez atmosferę ziemską wielu meteorów należących do tego samego roju meteorów – gdy zenitalna liczba godzinna roju wynosi ponad 100 obiektów. Pierwsza wzmianka opisująca to zjawisko pochodzi z 16 marca 687 roku p.n.e. z czasów chińskiej dynastii Zhou
mały|300px|upright|Deszcz Andromedy widziany nad Francją 27 listopada 1872
Zazwyczaj źródłem takiego deszczu mogą być maksima następujących rojów: Kwadrantydy (maksimum ok. 3 stycznia), Eta Akwarydy (4 – 6 maja, maksimum ok. 5 maja; zwykle ok. 60 meteorów/h, ale w niektórych latach może sięgać ok. 80), Delta Akwarydy (29 lipca – 6 sierpnia), Perseidy (maksimum ok. 12 – 13 sierpnia), Drakonidy (maksimum ok. 8 października; aktywność zmienna), Orionidy (maksimum 21 października), Leonidy (maksimum ok. 17 listopada), Geminidy (maksimum ok. 13 grudnia). Zjawisko to następuje w momencie przejścia Ziemi przez punkt orbity roju meteoroidów, w którym gęstość roju jest bardzo duża.
Choć najczęściej zenitalna liczba godzinna meteorów pochodzących z jednego roju jest zbliżona w kolejnych latach, to czasem zdarza się nagły wzrost jego aktywności. Można wtedy obserwować nawet kilka lub kilkadziesiąt tysięcy meteorów w ciągu godziny. Przykładem takiego wzrostu jest rój Leonidów. W nocy z 12 na 13 listopada 1833 roku zaobserwowano wyjątkowo obfity deszcz meteorów. Według relacji naocznych świadków: „gwiazdy padały tak często jak śnieg podczas zamieci”. Podobny wzrost aktywności tego roju zaobserwowano w 1966 roku, kiedy to oszacowano obfitość tego roju na około 140 000 meteorów w ciągu godziny.
Zobacz też Rój meteorów Zenitalna liczba godzinna Lista rojów meteorów Incydent w Qingyang (1490)
Przypisy
*