Henryk Rosmarin, także: Rozmaryn i Rosmaryn (ur. 13 października 1882 w PeratynieRudnicki podaje Peratyn pow. kamieniecki. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego odnotowuje, uwzględniając oboczności, trzy miejscowości o nazwie Peratyn, przy czym żadna z nich nie znajduje się koło Kamieńca Podolskiego: ; ; . Równocześnie Peratyn w pow. kamioneckim (koło Kamionki Strumiłowej) wydaje się być miejscowością Peratyn, z tym zastrzeżeniem, iż tenże rzekomo znajdował się w czasie II RP w pow. radziechowskim., zm. 3 lutego 1955 w Tel Awiwie) – polski polityk żydowskiego pochodzenia, syjonista, adwokat, poseł na Sejm I, II i III kadencji w II RP.
Życiorys Urodził się 13 października 1882 w Peratynie, woj. tarnopolskie, w rodzinie Bernarda i Anny z Wittlinów. Ukończył gimnazjum oo. Bernardynów we Lwowie, następnie wydziały: filozoficzny i prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego, gdzie obronił również doktorat. Studia uzupełnił na uniwersytetach w Berlinie i Wiedniu. W czasie I wojny światowej był oficerem artylerii w wojsku austriackim.
Po uzyskaniu absolutorium pracował jako adwokat w miastach Galicji Wschodniej, w tym we Lwowie, od 1932 prowadził kancelarię adwokacką również w Warszawie.
Już na studiach zaczął przejawiać poglądy syjonistyczne, w 1918 został wybrany na członka Centralnego Komitetu Syjonistycznego na ziemiach polskich. W 1919 we Lwowie założył syjonistyczne pismo w języku polskim „Chwila”, którego był współwłaścicielem i długoletnim redaktorem. W latach 1925–1935 był prezesem Żydowskiego Klubu Sportowego Hasmonea we Lwowie. Ponadto był prezesem Centrali Kas Pożyczkowych i organizacji sportowej Makkabi w Polsce.
Piastował mandat posła na Sejm I, II i III kadencji (1922–1935). W latach 1922–1927 wiceprzewodniczył Żydowskiemu Klubowi Parlamentarnemu. Był wiceprezesem Organizacji Syjonistycznej Małopolski Wschodniej oraz Światowego Kongresu Syjonistycznego.
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Rumunii i stamtąd w 1940 do Palestyny. Od 1941Rudnicki podaje, iż funkcję konsula zaczął pełnić w 1940. do 1945 pełnił funkcję generalnego konsula RP w Tel Awiwie, będąc bardzo pomocny PolakomF. S. Składkowski, Nie ostatnie słowo..., s. 418ff.. Po 1945 pozostał w Izraelu, gdzie zmarł 3 lutego 1955 roku. Został pochowany na cmentarzu Nachalat Jicchak.
Przypisy
Bibliografia Encyclopaedia Judaica, t. XIX, Jerozolima 1979. Kto był kim w II Rzeczypospolitej, red. Jacek Majchrowski, Warszawa 1994. Mniejszość żydowska w parlamencie II Rzeczypospolitej: (1922–1939), Janusz Fałowski, Kraków 2006. New Encyclopaedia of Zionism and Israel, t. II, London & New York 1994. Polski Słownik Biograficzny, t. XXXII, Wrocław-Warszawa-Kraków 1989–91. Felicjan Sławoj Składkowski, Nie ostatnie słowo oskarżonego, Warszawa 2003.
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego Kategoria:Adwokaci II Rzeczypospolitej Kategoria:Konsulowie władz RP na uchodźstwie Kategoria:Ludzie sportu związani ze Lwowem Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Posłowie na Sejm I kadencji (1922–1927) Kategoria:Posłowie na Sejm II kadencji (1928–1930) Kategoria:Posłowie na Sejm III kadencji (1930–1935) Kategoria:Syjoniści Kategoria:Żydowscy parlamentarzyści II Rzeczypospolitej Kategoria:Żydzi związani ze Lwowem Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1955