Bitwa pod Lublinem – starcie pomiędzy Polakami a Tatarami, które mogło mieć miejsce w lutym 1341 roku, w okresie kampanii ruskiej Kazimierza Wielkiego z lat 1340–1341.
Lublin był w tym okresie położony na pograniczu ówczesnego państwa. Był przez to wystawiony na najazdy Litwinów, Jaćwingów, Rusinów i Tatarów.
Na przełomie stycznia i lutego 1341 po nieudanej próbie sforsowania Wisły siły tatarskie wraz z posiłkami ruskimi pod dowództwem Dymitra Detko, wycofały się w kierunku Lublina. Najeźdźcy rozlali się po ziemi lubelskiej, grabiąc i mordując. Oblegli także gród lubelski i spalili stojące obok niego, nieufortyfikowane miasto. Mimo że gród miał wówczas tylko drewniane umocnienia, załoga wraz z chroniącymi się w grodzie mieszczanami wytrzymała oblężenie, które trwało od 8 do 12 dni.
Istnieją dwie sprzeczne teorie wyjaśniające dlaczego Tatrzy odstąpili od oblężenia Lublina. Według pierwszej Kazimierz Wielki stoczył bitwę z Tatarami we wsi nieopodal Lublina na prawym brzegu Bystrzycy, rozbijając ich główne siły. Od legendarnej bitwy miała się wziąć późniejsza nazwa wsi, a następnie dzielnicy Lublina, Tatary. Druga mówi o odstąpieniu Tatarów od Lublina po śmierci ich dowódcy, który miał zginąć od strzały lubelskiego łucznika.
Bibliografia Wyrozumski J., Kazimierz Wielki wyd. Ossolineum 1986, s. 83–86. Jasienica P., Polska Piastów wyd. PIW 1988, s. 223.
Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Polski Kategoria:Bitwy Złotej Ordy Bitwa pod Lublinem Kategoria:Historia Lublina Bitwa pod Lublinem Kategoria:Bitwy w XIV wieku