Sikora północna (Poecile cinctus) – gatunek małego ptaka z rodziny sikor (Paridae), występujący w północnej Europie, północnej i środkowej Azji oraz północno-zachodniej Ameryce Północnej. Nie jest zagrożony.
Systematyka Tak jak inne gatunki sikorowatych z rodzaju Poecile czasem jest umieszczana w ogólnym rodzaju Parus, ale wyniki szerokich badań morfologiczno-genetycznych wyraźnie pokazują, że razem z innymi spokrewnionymi gatunkami z północnej półkuli sikora północna tworzy osobny rodzaj Poecile.
Wyróżniono cztery podgatunki Poecile cinctus: P. cinctus lapponicus (Lundahl, 1848) – północna Skandynawia i północna europejska część Rosji. P. cinctus cinctus (Boddaert, 1783) – północno-wschodnia europejska część Rosji, Syberia aż po Morze Beringa i Kamczatkę, na południe aż po jezioro Bajkał i północno-środkową Mongolię. P. cinctus sayanus Sushkin, 1904 – południowa Syberia i północno-zachodnia Mongolia. P. cinctus lathami (Stephens, 1817) – Alaska, Jukon i północno-zachodnie obrzeża Terytoriów Północno-Zachodnich w Kanadzie.
Morfologia Wygląd zewnętrzny brązowo-szara „czapeczka” i tył szyi, duże białe policzki, czarne gardło przechodzące w rogach w kolor szary, pierś biała, podskrzydle i dół ciała cynamonowy, skrzydła i ogon ciemnoszare. Samice i młode ptaki są ubarwione tak samo jak samce, ale są od nich mniejsze. Rozmiary długość ciała ok. 13,5 cm Masa ciała od 11 g do 16 g
Występowanie Ptak ten zamieszkuje ogromny obszar Eurazji od Norwegii po Półwysep Czukocki i Kamczatkę (na południu po Mongolię) oraz północno-zachodnią Amerykę Północną – Alaskę, kanadyjski Jukon i północno-zachodnie obrzeża Terytoriów Północno-Zachodnich (ogólnie ponad 10 milionów km²). Jest ptakiem osiadłym, który może przetrwać srogie zimy dzięki dużym zapasom żywności gromadzonej w ciągu całego roku.
Pożywienie Owady i ich larwy, nasiona i owoce drzew i innych roślin. Robi zapasy żywności, które chowa na końcach gałęzi, w szparach w korze i w mchu. Pojedynczy ptak może tak schować nawet 15 kg pożywienia, ale potrzebuje tylko ok. 15% z tego zapasu, żeby przezimować.
Lęgi thumb|Jaja P. c. lapponicus z kolekcji muzealnej Gniazdo Opuszczone dziuple dzięciołów lub naturalne wgłębienia w drzewach. Jaja, wysiadywanie i pisklęta Samica składa od 6 do 10 jaj w połowie maja (im bardziej na północ tym później) i wysiaduje je od 15 do 18 dni. Przez następne 19–20 dni młode są karmione przez oboje rodziców, dopóki młode nie opuszczą gniazda.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN sikora północna klasyfikowana jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność światowej populacji, wstępnie obliczona na podstawie szacunków organizacji BirdLife International dla Europy z 2021 roku, mieści się w przedziale 3,4–7,3 milionów dorosłych osobników. Globalny trend liczebności populacji oceniany jest jako lekko spadkowy ze względu na wylesianie w obrębie zasięgu występowania gatunku.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Bibliografia Alderfer J.; 2005: Complete Birds Of North America; National Geographic Society. Alderfer J., Dunn J.; 2006: National Geographic Field Guide to the Birds of North America, Fifth Edition; National Geographic Society.
Kaufman K.; 2005: Field Guide to Birds of North America; Houghton Mifflin.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sikory Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Ptaki Europy Kategoria:Taksony opisane przez Pietera Boddaerta Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1783 roku