Papieska elekcja 22 kwietnia 1073 – w jej wyniku papieżem został Hildebrand jako Grzegorz VII.
Kardynałowie elektorzy Zgodnie z dekretem „In Nomine Domini” z 1059 roku prawa elektorskie przysługiwały wyłącznie kardynałom biskupom. W kwietniu 1073 było ich prawdopodobnie sześciu, dostępne dane wskazują jednak, że nie więcej niż czterech mogło być obecnych w Rzymie w chwili śmierci Aleksandra IIDaty nominacji podane są w przybliżeniu.: Elektor Tytuł kardynalski NominowanyJankardynał biskup Portook. 1057Ubaldokardynał biskup Sabinyok. 1063Giovanni Minutokardynał biskup Tusculum1072Przed nominacją na kardynała biskupa Giovanni Minuto był kardynałem prezbiterem S. Maria in Trastevere od ok. 1066.Hubertkardynał biskup Palestrinyok. 1072 Nieobecni Prawdopodobnie dwóch kardynałów biskupów było nieobecnych; jeden z nich przebywał na zagranicznej legacji, a drugi był jednocześnie benedyktyńskim opatem i nie rezydował wówczas w Rzymie: Elektor Tytuł kardynalski Nominowany Inne funkcje i tytułyGerhard z Ratyzbony OSBCluny kardynał biskup Ostiiok. 1072legat papieski we FrancjiPiotr Igneo OSBVallkardynał biskup Albanook. 1072opat S. Salvatore w Fucecchio
Śmierć Aleksandra II i wybór Grzegorza VII Papież Aleksander II zmarł w Rzymie 21 kwietnia 1073 roku. Już w trakcie uroczystości pogrzebowych dzień później lud rzymski, podburzony przez kardynała Hugona z San Clemente, który jako kardynał prezbiter nie miał formalnie uprawnień elektorskich, obwołał papieżem Hildebranda, archidiakona Świętego Kościoła Rzymskiego. W tej sytuacji obecni w Rzymie kardynałowie i przedstawiciele niższego duchowieństwa Rzymu zebrali się pospiesznie w bazylice S. Pietro in Vincoli i przez aklamację dokonali wyboru zgodnego z wolą ludu. Elekt, mimo początkowych oporów, zaakceptował wybór jako Grzegorz VII. 22 maja przyjął święcenia kapłańskie, a 30 czerwca został konsekrowany na biskupa.
Nowy papież od wielu lat był jedną z najważniejszych postaci w Kurii Rzymskiej, doradzając pięciu kolejnym papieżom począwszy od Leona IX (1049–1054). Był przy tym zdecydowanym rzecznikiem zarówno odnowy moralnej Kościoła, jak i koncepcji jego wyższości nad władzą świecką (tzw. papocezaryzm). Program reform, którym patronował najpierw jako archidiakon Kościoła, a potem jako papież określa się mianem reformy gregoriańskiej. Choć jego elekcja została przeprowadzona z naruszeniem przepisów dekretu „In Nomine Domini”, reformatorskie skrzydło w Kościele nigdy nie podważało legalności jego pontyfikatu.
Uwagi
Bibliografia H. W. Klewitz, Reformpapsttum und Kardinalkolleg, Darmstadt 1957. S. Miranda: Papal election of 1073 [dostęp 2014-08-30] A. Piazzoni, Historia wyboru papieży, Kraków 2003, s. 155–156. R. Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130, Tybinga 1977.
1073 Kategoria:Wydarzenia 1073