Manic Street Preachers – walijski zespół rockowy założony w Blackwood w 1986 roku. Początkowo funkcjonował jako kwartet, a po zaginięciu w 1995 roku Richey Edwardsa jako trio.
Grupa znana jest ze swoich socjalistycznych poglądów. W 2001 roku Manic Street Preachers jako jeden z pierwszych zespołów rockowych koncertowała na Kubie. Muzycy dali koncert dla 5 tysięcy osób w Teatrze Karola Marksa w Hawanie oraz spotkali się z Fidelem Castro.
thumb|Manic Street Preachers, koncert w Londynie (2005)
Historia W 1986 roku James Dean Bradfield, Sean Moore, Miles Woodward oraz Nicky Wire założyli zespół pod nazwą Betty Blue. W dwa lata później grupę opuścił Woodward, a jego miejsce zajął Richey James Edwards. Już jako Manic Street Preachers grupa wydała w 1989 roku swój pierwszy singiel Suicide Alley, dzięki któremu podpisali kontrakt z wytwórnią Damaged Goods Records oraz EP-kę New Art Riot. W 1991 roku przeszli do Heavenly Records i nagrali singel Motown Junk. W styczniu 1992 roku muzycy nagrali piosenkę You Love Us, która dotarła do 16 miejsca brytyjskiej listy przebojów. Krótko po tym związali się z wytwórnią Columbia Records i rozpoczęli pracę nad debiutancką płytą.
Płyta Generation Terrorists wydana w 1992 roku utrzymana była w stylistyce glam rocka. Zawierała 18 utworów i była promowana przez 6 singli. Album osiągnął sprzedaż 250 tysięcy kopii. Drugi album z 1993 roku Gold Against the Soul osiągnął 8. miejsce na brytyjskiej liście sprzedaży płyt. Recenzenci określili album jako "grunge'owy".
Następny album The Holy Bible z 1994 roku, stał się rozliczeniem ze zbrodniczą historią XX wieku w wymiarze cywilizacyjnym (piosenki Archives of Pain, The Intense Humming of Evil) zarówno jak i indywidualnym rozliczeniem z chorobami cywilizacyjnymi (4st 7lb, traktująca o anoreksji jednego z członków grupy Richarda Edwardsa). Promując The Holy Bible zespół wystąpił w wojskowym rynsztunku w programie Top of the Pops, a Bradfield wystąpił w programie w kominiarce. Widzowie odebrali to jako symbol poparcia dla Irlandzkiej Armii Republikańskiej, a sama BBC otrzymała najwięcej skarg telewidzów w historii.
1 lutego 1995 roku zaginął Richey James Edwards. Wymeldował się z hotelu Embasy na Bayswater Road w Londynie i zniknął bez śladu. 17 lutego znaleziono jego porzucony samochód w pobliżu Severn Bridge. Zespół zawiesił działalność na pół roku, lecz po namowach rodziny Edwardsa wznowili działalność.
Pierwszy album bez Edwardsa wydany w 1996 roku Everything Must Go osiągnął w Wielkiej Brytanii status podwójnej platyny i został w 1998 roku uznany jedenastą najlepszą płytą wszech czasów przez czytelników magazynu Q. Singiel z tej płyty, A Design For Life dotarł do drugiego miejsca na brytyjskiej liście przebojów, a płyta przyniosła muzykom nagrodę Mercury Prize. Zespół został w 1997 roku nagrodzony dwoma nagrodami Brit Awards za najlepszy album i najlepszego zespołu. Również kolejny album This Is My Truth Tell Me Yours okazał się sukcesem (nagroda Brit Awards 1999), a singiel If You Tolerate This Your Children Will Be Next znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów.
W 2001 roku muzycy dali koncert na Kubie i spotkali się z Fidelem Castro. W tym samym roku wydali płytę Know Your Enemy. Nad kolejnym krążkiem muzycy pracowali przez 3 lata, Lifeblood został wydany w listopadzie 2004 roku i dotarł do 13 miejsca listy sprzedaży. Ósmy album Send Away the Tigers został wydany 7 maja 2007 roku i dotarł do 2 miejsca najlepszych albumów w Wielkiej Brytanii. Album promował singiel Your Love Alone Is Not Enough, nagrane z wokalistką The Cardigans Niną Persson. Płyta w zestawieniu 50 najlepszych albumów roku 2007 według magazynu "Q", znalazła się na 16 pozycji.
Kolejne dwa albumy grupy Journal for Plague Lovers oraz Postcards from a Young Man zostały wydane w latach 2009 oraz 2010. Journal for Plague Lovers została uznana przez krytyków dziennika The Guardian za 11 najlepszą płytę 2009 roku. Postcards from a Young Man została bardzo pozytywnie przyjęta przez krytyków i osiągnęła 3. miejsce na liście sprzedaży płyt w Wielkiej Brytanii.
W 2013 wydali album Rewind The Film a w 2014 Futurology. Pozytywny odbiór krytyki potwierdza wysoka średnia ocen na portalu Metacritic – w przypadku Rewind The Film to 80/100 pkt, zaś Futorology uzyskało średnią 83/100 pkt.
Skład James Dean Bradfield – śpiew, gitara prowadząca, gitara rytmiczna, pianino, instrumenty klawiszowe (od 1986) Nicky Wire – gitara basowa, teksty, pianino, śpiew, wokal wspierający (od 1986), gitara rytmiczna (1986–1988) Sean Moore – perkusja, trąbka, wokal wspierający (od 1986)
Miles "Flicker" Woodward – gitara basowa (1986–1988) Richey James Edwards – gitara rytmiczna, wokal wspierający (1989–1995)
Muzycy koncertowi Wayne Murray – gitara rytmiczna, wokal wspierający (od 2006) Dave Eringa – instrumenty klawiszowe (1993–1994) Nick Nasmyth – instrumenty klawiszowe (1995–2005) Greg Haver – gitara rytmiczna, perkusja (2002–2003) Anna Celmore – pianino (2002–2003) Guy Massey – gitara rytmiczna (2004–2005) Sean Read – pianino, instrumenty klawiszowe, perkusja, saksofon (2006–2012)
Dyskografia Albumy studyjne Generation Terrorists (1992) Gold Against the Soul (1993) The Holy Bible (1994) Everything Must Go (1996) This Is My Truth Tell Me Yours (1998) Know Your Enemy (2001) Lifeblood (2004) Send Away the Tigers (2007) Journal for Plague Lovers (2009) Postcards from a Young Man (2010) Rewind the Film (2013) Futurology (2014) Resistance Is Futile (2018) The Ultra Vivid Lament (2021) Critical Thinking (2025)
Kompilacje i reedycje Forever Delayed: The Greatest Hits (2002) Lipstick Traces: A Secret History of Manic Street Preachers (2003) The Holy Bible (wersja zremasterowana) (2004) Everything Must Go (wersja zremasterowana) (2006) National Treasures: The Complete Singles (2011) Generation Terrorists (wersja zremasterowana) (2012)
Koncerty w Polsce 25 kwietnia 2008 na gali Eska Music Award w Łodzi 21 czerwca 2008 na Allegro Muzyka w Poznaniu 25 czerwca 2009 na Szczecin Rock Festival
Przypisy
Kategoria:Brytyjskie zespoły rockowe Kategoria:Britpop (grupy muzyczne) Kategoria:Laureaci Eska Music Awards